João 11

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ikad atesua tomǝsah, nahǝsan a Lasarus. Itoh a Petani mai aṽavinen gǝlaru, aMeri mai aMarta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 (Evi aMeri enan boh tob̃ir naoil pǝhas len Nasub̃, len narien gǝlaru, ale togargari hǝn navurun.) Am̃inen aMeri, aLasarus, emǝsah.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ŋa napǝhaṽut eru enan aropisul van hǝn aYesu ke, “Nasub̃, ategai gotolǝmas buni, emǝsah.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Nǝboŋ aYesu tosǝsǝloŋ hǝn napisulan enan ike, “Namǝsahan enan savi hǝn nǝmatan, ao evi m̃os nǝvanuan gail lǝb̃isal suh nǝyalyalan siGot, hǝn ke aNatun aGot b̃ikad nǝ-sal-suhi-an lan.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Naut kǝmas aYesu tolǝmas bun aMarta, aMeri mai aLasarus,
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 nǝboŋ tosǝsǝloŋ hǝn na-kel-uri-an enan, itoh len naut totohtoh lan hǝn nǝmariboŋ eru am.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Beti husur nǝboŋ toru enan, ikel mai ahai susur san gail ke, “Datevi Jutea tǝtas.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Ahai susur gail lusor vari ke, “Hai p̃usan, naJu gail lumadhadas p̃isal hǝn lǝb̃etubun gaiug, be golǝŋon gǝb̃etǝlmam tǝtas am a?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 AYesu isor var galit ke, “Akis ikad nǝhaua tovi 12 len nalennǝyal. Avan ideh toyaryar len nalennǝyal sapes hab̃etw, husur ekǝta len nam̃ial hǝn navile eg a pan.
9 Jesus respondeu:
10 Avan ideh b̃iyaryar len mariug, dereh tipes hab̃etw husur sǝkad nam̃ial lan.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Beti ikel mai galit ke, “Abubur sidato, aLasarus, ipatmari; be nia vǝŋoni.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Imaienan, ahai susur gail lukel mai ke, “Nasub̃, gai b̃ipatmari len namǝsahan, dereh timaur dani.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Lunau ke aYesu tosor ŋai husur nǝpatmarian, ris aYesu tosor husur nǝmatan siLasarus.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Imaienan beti, aYesu ikel p̃arp̃ar hǝni mai galit ke, “ALasarus imat tia!
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ŋa nunau gamito, ale nukemkem ke nǝsatoh ei, husur len natenan dereh mitikad nadǝlomian am len ginau. Ale datia ris aten beti.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Imagenan, aTomas, namilen ke aMǝlav, ikel mai ahai susur galenan ke, “Gidato datitah mai aYesu, lǝb̃etubuni, letubun gidat maii.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Nǝboŋ aYesu togǝm pǝpadaŋ hǝn naut a Petani, lukel maii ke aLasarus topat ei len nab̃urhes hǝn nǝmariboŋ tovat tia.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 (Ale navile a Petani ipat dan naut a Jerusalem len nakilomita totor ŋai,
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 ŋa naJu tosob̃ur logǝm hǝn aMarta mai aMeri hǝn lǝb̃igol nǝlolar b̃elǝŋon b̃ivoi am husur nǝmatan sem̃inelaru.)
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Beti nǝboŋ aMarta tosǝsǝloŋ hǝni ke aYesu togǝm pǝpadaŋ, evivile hǝn b̃erisi, be aMeri salǝboii, ebǝtah lohoim.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Ŋa aMarta ikel mai aYesu ke, “Nasub̃, gǝtatoh geg tia, am̃inegw asike tǝmat.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Be naut kǝmas, nolǝboii ke aGot dereh teviol hǝn natideh gǝb̃eusi hǝni mai gaiug.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 AYesu ikel maii ke, “Am̃inem̃ dereh tile mǝhat tǝtas.”
23 Jesus disse a ela:
24 AMarta isor vari ke, “Nolǝboii ke dereh tile mǝhat len na-le-mǝhat-an len Nǝboŋ Namǝkot hǝn navile a pan.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 AYesu ikel maii ke, “Ginau novi na-le-mǝhat-an dan nǝmatan mai novi nǝmauran. Ginau nugol nǝvanuan lule mǝhat dan nǝmatan, ginau noviol hǝn nǝmauran mai galito. Avan ideh toriŋ nǝlon len ginau, dereh timaur, naut kǝmas b̃imat.
25 Então Jesus declarou:
26 Ale avan ideh totoh tin len ginau, toriŋ nǝlon len ginau, asike, asike imat vi sutuai. Godǝlomi a?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Isor vari ke, “Evoi Nasub̃, nodǝlomi ke gotovi aKristo, aNatun aGot, gai tokel gati ke tegǝm vi lan navile a pan.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Nǝboŋ tokǝmaienan tonoŋ aMarta eriŋi, etǝlmam vahim. Ekis kuv aMeri, aṽan, isor sǝb̃on maii ike, “AHai p̃usan egǝmai, eus gaiug.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Nǝboŋ aMeri tosǝsǝloŋ hǝn natenan, vǝha-sua ŋai ivan hǝni.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 AYesu sǝbar navile a Petani sal, be itoh len naut tobubur mai aMarta lan.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Alat a Jerusalem lototoh mai aMeri lohoim hǝn lǝb̃igol nǝlon b̃elǝŋon b̃ivoi am, loris tole mǝhat, tovan tutut. Lunau ke tovi lan nab̃urhes siLasarus hǝn b̃itaŋ ei, ale lohusuri.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Nǝboŋ aMeri togǝm ris aYesu, iteh bathurien, ikel maii ke, “Nasub̃, gǝtatoh gegai, am̃inegw asike tǝmat.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Nǝboŋ aYesu toris aMeri totaŋ, eris naJu gail lototaŋ maii, ale nǝlon ipaŋpaŋ, nǝlon isa habat.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Eus galit ke, “Mǝtoriŋi a be?” Lusor vari ke, “Nasub̃, gǝm risi.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Namǝtarur siYesu isel.
35 Jesus chorou.
36 Beti naJu lotoil pǝpadaŋ luke, “Mǝteris! Gai elǝmas bun aLasarus vǝsa.”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Be galit galevis luke, “Ategai igol ametb̃esw tomaur. Imab satǝgau gat aLasarus dan nǝmatan?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Nǝboŋ aYesu tobar nab̃urhes, nǝlon isa habat tǝtas am. Nab̃urhes enan evi nab̃urhuvat sua tokad nab̃iltivat lotokǝkol gole hǝni.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 AYesu ikel mai galit ke, “Rusan nǝvat vi tarhǝte.” AMarta, aṽavinen aten tomat, ikel maii ke, “Nasub̃, gai ib̃o tia. Damǝŋai, nǝmariboŋ han ivat.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 AYesu isor vari ke, “Nukel mai gaiug tia ke, gǝb̃eriŋ nǝlom̃ len ginau, dereh geris nǝyalyalan siGot.”
40 Jesus respondeu:
41 Imaienan lorusan nǝvat vi tarhǝte. Beti aYesu ekǝta vi mǝhat, ike, “Tata, sipa hǝn gotosǝsǝloŋ hǝn ginau.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Nolǝboii ke gotosǝsǝloŋ hǝn ginau akis, be nokǝmaienan m̃os alategai lotoil pǝpadaŋ, hǝn lǝb̃edǝlomi ke gotosǝvat ginau.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Beti aYesu ikai habat ke, “Lasarus, gevivile!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Ale gai tomat evivile. Nǝkaliko ibaŋis narien mai navǝlan sal, nǝkaliko tile ibaŋis nǝhon. AYesu ikel mai galit ke, “Sah rub̃ati hǝn b̃ivan!”
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Len alat lototah mai aMeri, isob̃ur loriŋ nǝlolit len aYesu husur loris nǝsa togole.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Be galevis luvan hǝn naFarisi gail, lukel ur nǝsa aYesu togole.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Beti ab̃iltihai tutumav gail mai naFarisi gail lokis nab̃onb̃onan hǝn nǝSanhitrin. Lousus galit gabag ke, “Datigol nǝsa? Ategai boh igol namerikel tosob̃ur.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Datb̃idam̃ hǝn b̃igol tomagenan van, nǝvanuan p̃isi dereh leriŋ nǝlolit lan, lehusuri hum akiŋ. Beti nasoltia ta Rom dereh legǝm mǝdas naut sidato mai lav nǝvanuan gail dan gidato.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Beti galit sua, aKaiafas, tovi b̃iltihai tutumav len nasihau enan, ike, “Gamit mǝtsalǝboi natideh!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Mǝtsǝnau sǝhoti ke, ivoi am hǝn gidat p̃isi ke, naulum̃an sua b̃imat m̃os nǝvanuan gail, sǝhor alat a Rom lǝb̃emǝdas gidat p̃isi dattovi Ju hǝn datb̃imasig.”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 (Nǝboŋ aKaiafas tokǝmaiean, sakel sǝb̃on hǝni, be aGot eriŋ nǝnauan sua len nǝnauan siKaiafas. Ale len namilen hum ab̃iltihai tutumav, epǝhav utaut hǝni ke, aYesu dereh timat m̃os alat lotovi Ju.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Be savi m̃os naJu gail ŋai, timat m̃os aGot b̃episan b̃onb̃on hǝn anatun gail p̃isi lotogam pǝpehw, siriv len naut gail len navile a pan.)
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Imagenan, len nǝboŋ enan van, lusor utaut hǝn lǝb̃igol aYesu b̃imat.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Husur enan, aYesu sǝyaryar am len nǝhon alat a Jerusalem, be eriŋ naut enan, evi lan navile a Efraim topat pǝpadaŋ hǝn naut masmas tob̃ǝb̃esw, beti itoh ei mai ahai susur san gail.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Nǝboŋ nǝPasova seJu gail togǝm pǝpadaŋ, nǝvanuan isob̃ur len naut p̃isi lotosuh dar vis naut a Jerusalem, lovi mǝhat vi Jerusalem vagol sǝb̃olit hǝn galito liveveu hum nalo tokele, utaut vir nǝhanan enan.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Lokǝtkǝta doŋ aYesu. Ale nǝboŋ lotoil len naut todar vis naim siGot lousus galit gabag ke, “Gunau ke nǝsa? Tegǝm hǝn nǝPasova o teb̃uer?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Len nǝboŋ enan, ab̃iltihai tutumav gail mai naFarisi gail lukele hǝni ke avan ideh b̃elǝboi naut aYesu totoh lan, timaskel vǝhoti hǝn lǝb̃itah gati.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.