Atos 9
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC
1 Len nǝboŋ enan aSol emǝtahun bun ahai susur gail siNasub̃. Ikel ke temǝdas galit hǝn b̃igol galit lǝb̃imat. Italtal hǝni van vaus ab̃iltihai tutumav
1 Enquanto isso, Saulo só respirava ameaças e morte contra os discípulos do Senhor. Apresentou-se ao príncipe dos sacerdotes,
2 hǝn b̃itos nalob̃ulat van hǝn naim nab̃onb̃onan gail seJu len naut a Tamaskus. Ike tisab̃ alalum̃an mai alatpǝhaṽut ideh lotohusur nap̃isal siYesu ei hǝn b̃ibaŋis gat galito, ale sǝhar galit vi Jerusalem.
2 e pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, com o fim de levar presos a Jerusalém todos os homens e mulheres que achasse seguindo essa doutrina.
3 Len nǝyaran san, nǝboŋ togǝm pǝpadaŋ hǝn naut a Tamaskus, vǝha-sua ŋai nam̃ial sua togǝm len nǝmav ebilasi.
3 Durante a viagem, estando já perto de Damasco, subitamente o cercou uma luz resplandecente vinda do céu.
4 Iteh len tan ale esǝsǝloŋ hǝn nadoldol toke, “Sol, Sol, gomǝdas tabtab hǝn ginau hǝn nǝsa?”
4 Caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Ale ike, “Gaiug ase Nasub̃?” Isor vari ke, “Ginau aYesu gotomǝdas bun ginau.
5 Saulo disse: Quem és, Senhor? Respondeu ele: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. {Duro te é recalcitrar contra o aguilhão.
6 Be gile mǝhat, geb̃is len nab̃iltivile, ale avan sual ei dereh tikel mai gaiug nǝsa gǝb̃imasgole.”
6 Então, trêmulo e atônito, disse ele: Senhor, que queres que eu faça? Respondeu-lhe o Senhor:} Levanta-te, entra na cidade. Aí te será dito o que deves fazer.
7 Alat lotoyar maii loil b̃utb̃ut, losǝsǝloŋ hǝn nadoldol be lǝsaris avan ideh.
7 Os homens que o acompanhavam enchiam-se de espanto, pois ouviam perfeitamente a voz, mas não viam ninguém.
8 ASol ile mǝhat, naut kǝmas namǝtan tosǝŋav saris natideh. Ale lotǝgau navǝlan, sǝhari vi lan naut a Tamaskus.
8 Saulo levantou-se do chão. Abrindo, porém, os olhos, não via nada. Tomaram-no pela mão e o introduziram em Damasco,
9 Ale sakǝta len nǝmariboŋ totor, sǝhan, samun.
9 onde esteve três dias sem ver, sem comer nem beber.
10 Ikad ahai susur sua len naut a Tamaskus, nahǝsan aAnanias. Nasub̃ isor maii len narisian ke, “Ananias!” Ale aAnanias ike, “Ginau bogai.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor, numa visão, lhe disse: Ananias! Eis-me aqui, Senhor, respondeu ele.
11 Beti Nasub̃ ikel maii ke, “Gile mǝhat, gevi lan nametp̃isal lotokisi hǝn Tonor, gevi lan naim seJutas, ale geus kitev auleTarsus ei, nahǝsan aSol, husur ke, gagai isor tuṽ.
11 O Senhor lhe ordenou: Levanta-te e vai à rua Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso, chamado Saulo; ele está orando.
12 Ale len na-kǝta-risi-an eris avan sua, nahǝsan aAnanias togǝm, toriŋ navǝlan lan hǝn nakǝtaan san b̃etǝlmam.”
12 {Este via numa visão um homem, chamado Ananias, entrar e impor-lhe as mãos para recobrar a vista.}
13 AAnanias isor vari ke, “Nasub̃, nosǝsǝloŋ hǝn nǝvanuan isob̃ur lotosor husur atenan. Luke togol natit lotosa, tomǝdas nǝvanuan sam̃ gail a Jerusalem.
13 Ananias respondeu: Senhor, muitos já me falaram deste homem, quantos males fez aos teus fiéis em Jerusalém.
14 Ale ab̃iltihai tutumav gail lulav nǝdaŋan hǝn na-il-a-m̃o-an maii hǝn b̃egǝm gegai hǝn b̃ibaŋis gat alat lotokis gaiug Nasub̃.”
14 E aqui ele tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos aqueles que invocam o teu nome.
15 Nasub̃ ikel mai aAnanias ke, “Naut kǝmas natenan, givan! Nutabtabuh len atenan hǝn b̃isor husur ginau mai alat lǝsavi Ju mai nakiŋ salit gail mai alat a Israel.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este homem é para mim um instrumento escolhido, que levará o meu nome diante das nações, dos reis e dos filhos de Israel.
16 Ginau dereh neṽusani hǝn natit p̃isi b̃igol na-lǝŋon-isa-an san m̃os ginau.”
16 Eu lhe mostrarei tudo o que terá de padecer pelo meu nome.
17 Imagenan aAnanias evi lan naim enan ale eb̃is lan. Eriŋ navǝlan gǝlar len aSol ale ike, “Wawa Sol, Nasub̃ aYesu tovisi hǝn gaiug len nap̃isal nǝboŋ gotogǝm gegai, gai esǝvat ginau hǝn gǝb̃ikad nakǝtaan tǝtas ale hǝn gǝb̃epul hǝn aNunun aGot.”
17 Ananias foi. Entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Saulo, meu irmão, o Senhor, esse Jesus que te apareceu no caminho, enviou-me para que recobres a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Vǝha-sua ŋai natgalevis hun nǝgavhuieh luteh dan namǝtan aSol gǝlaru, ale ikad nakǝtaan tǝtas. Ile mǝhat ale ibaptais.
18 No mesmo instante caíram dos olhos de Saulo umas como escamas, e recuperou a vista. Levantou-se e foi batizado.
19 Nǝboŋ tohan, idaŋ tǝtas.
19 Depois tomou alimento e sentiu-se fortalecido. Demorou-se por alguns dias com os discípulos que se achavam em Damasco.
20 Vǝha-sua ŋai len naim nab̃onb̃onan gail seJu, etub̃at kel uri ke aYesu tovi aNatun aGot.
20 Imediatamente começou a proclamar pelas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Galit p̃isi lotosǝsǝloŋ hǝni, lup̃aŋ, lousus galit gabag ke, “Be atenan evi nǝvanuan tomǝtahun alat lotokad nadǝlomian len nahǝsenan len naut a Jerusalem. Be egǝm gegai hǝn b̃ibaŋis gat galito hǝn b̃esǝhar galit van hǝn ab̃iltihai tutumav gail. Imabe?”
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Este não é aquele que perseguia em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus? Não veio cá só para levá-los presos aos sumos sacerdotes?
22 Be nalǝboian siSol hǝn na-kel-uri-an evivi mǝhat ale igol alat lotosuh a Tamaskus lotovi Ju, nǝnauan salit ebutbutut, husur eṽusan koti ke aYesu tovi aKristo, aGot totabtabuh lan.
22 Saulo, porém, sentia crescer o seu poder e confundia os judeus de Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Husur nǝmariboŋ tosob̃ur, alat lotovi Ju lusor utaut hǝn lǝb̃igol aSol b̃imat,
23 Decorridos alguns dias, os judeus deliberaram, em conselho, matá-lo.
24 be avan sua epǝhpǝhalu maii. Len nalennǝyal mai nalenmariug p̃isi lokǝta bunus nabopita gail hǝn nab̃iltivile hǝn lǝb̃igol aSol b̃imat.
24 Estas intenções chegaram ao conhecimento de Saulo. Guardavam eles as portas de dia e de noite, para matá-lo.
25 Imaienan alat lotohusur aSol losǝhari len mariug, ale len nǝhad loriŋ aSol vi pan tur len naholǝvat todar vis nab̃iltivile. Ale igam yav vi Jerusalem.
25 Mas os discípulos, tomando-o de noite, fizeram-no descer pela muralha dentro de um cesto.
26 Nǝboŋ tobar naut a Jerusalem ike titah mai ahai susur gail avil lomǝtahw lan. Lǝsadǝlomi ke tovi ahai susur kitin.
26 Chegando a Jerusalém, tentava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não querendo crer que se tivesse tornado discípulo.
27 Be aParnapas esǝhari van hǝn ahai pispisul gail. Ikel mai galit ke len nǝyaran siSol, eris Nasub̃ tia ale Nasub̃ isor maii. Isor husuri am ke, len naut a Tamaskus aSol ikel ur na-kel-uri-an tovoi len nahǝsan aYesu, namǝtahwan eb̃uer.
27 Então Barnabé, levando-o consigo, apresentou-o aos apóstolos e contou-lhes como Saulo vira o Senhor no caminho, e que lhe havia falado, e como em Damasco pregara, com desassombro, o nome de Jesus.
28 Imagenan, aSol itah mai galito, ale ivan tǝlmam, van tǝlmam len naut a Jerusalem. Len na-il-b̃uri-an, isor tabtab len nahǝsan Nasub̃.
28 Daí por diante permaneceu com eles, saindo e entrando em Jerusalém, e pregando, destemidamente, o nome do Senhor.
29 Ihol mai naJu gail lotosor len nasoruan ta Kris, ale isor levlev hǝn natosian siGot mai galito, avil lugol risi hǝn b̃imat.
29 Falava também e discutia com os helenistas. Mas estes procuravam matá-lo.
30 Nǝboŋ nǝbathudud nadǝlomian lotosǝsǝloŋ lǝboi natenan, losǝhari vi pan vi Sisarea ale losǝvati vi Tarsus.
30 Os irmãos, informados disso, acompanharam-no até Cesaréia e dali o fizeram partir para Tarso.
31 Beti alat siYesu lukad natǝm̃at len naut p̃isi a Jutea, a Kalili mai a Samaria, nǝmauran salito ivoi ŋai. ANunun aGot igol galit ludaŋ am mai lolǝŋon ivoi am len nǝlolito, galit logǝm lusob̃ur am ale lutoh len namǝtahwan hǝn nǝyalyalan siGot.
31 A Igreja gozava então de paz por toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Estabelecia-se ela caminhando no temor do Senhor, e a assistência do Espírito Santo a fazia crescer em número.
32 Nǝboŋ aPita toyar tur len naut p̃isi, ia m̃ǝdoŋ ben alat siGot lototohtoh a Litta.
32 Pedro, que caminhava por toda parte, de cidade em cidade, desceu também aos fiéis que habitavam em Lida.
33 Len naut ei eris avan sua, nahǝsan aAeneas, topat len nǝmel san ŋai, husur nǝtarhǝben imat len nasihau tomǝlevtor.
33 Ali achou um homem chamado Enéias, que havia oito anos jazia paralítico num leito.
34 APita ikel maii ke, “AAeneas, aYesu Kristo igol gumaur gagai. Gile mǝhat ale ṽolsan namilem̃.” Vǝha-sua ŋai aAeneas ile mǝhat.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura: levanta-te e faze tua cama. E levantou-se imediatamente.
35 Galit p̃isi lototoh len navile Litta mai len nabǝmav Saron loris tomaur ale lupair van hǝn Nasub̃.
35 Viram-no todos os que habitavam em Lida e em Sarona, e converteram-se ao Senhor.
36 Len navile Joppa ikad ahai susur sua, nahǝsan alitea aTapita, lotokisi am hǝn aTorkas len nasoruan ta Kris. Gai igol ivoi akis hǝn nǝvanuan gail mai evi tarhǝt silat lotopar tite.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita - em grego, Dorcas. Esta era rica em boas obras e esmolas que dava.
37 Len nǝboŋ enan emǝsah van, imat. Lokǝkas niben ale loriŋi len narum̃ a mǝhat.
37 Aconteceu que adoecera naqueles dias e veio a falecer. Depois de a terem lavado, levaram-na para o quarto de cima.
38 Husur naut a Litta ipat pǝpadaŋ hǝn naut a Joppa, nǝboŋ ahai susur gail lotosǝsǝloŋ hǝni ke aPita totoh a Litta, losǝvat alaruevis van hǝni, artoŋiri ke, “Gegǝm mai ginamǝru bai; sagevǝlo!”
38 Ora, como Lida fica perto de Jope, os discípulos, ouvindo dizer que Pedro aí se encontrava, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Ŋa aPita ile mǝhat, iyar mai gǝlaru, ale nǝboŋ tobar naut a Joppa losǝhari vi lohoim, vi lan narum̃ a mǝhat. Nǝbatunau pǝhaṽut p̃isi loil garu, lutaŋ ale loṽusan aPita hǝn nǝhai susun gail mai nahurabat tiltile gail aTorkas tosode nǝboŋ tomaur sal mai galito.
39 Pedro levantou-se imediatamente e foi com eles. Logo que chegou, conduziram-no ao quarto de cima. Cercavam-no todas as viúvas, chorando e mostrando-lhe as túnicas e os vestidos que Dorcas lhes fazia quando viva.
40 APita esǝvat galit vivile; beti etǝŋedur, isor tuṽ. Ale ipair van hǝn niben, ike, “Tapita, gile mǝhat!” Alitenan esǝŋav hǝn namǝtan, eris aPita ale ebǝtah vi mǝhat.
40 Pedro então, tendo feito todos sair, pôs-se de joelhos e orou. Voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 APita etǝgau navǝlan ale elivi hǝn b̃eil. Beti ekis nǝbatunau gail mai alat siGot ale esǝhar alitenan tomaur van hǝn galito.
41 Ele a fez levantar-se, estendendo-lhe a mão. Chamando os irmãos e as viúvas, entregou-lha viva.
42 Len naim p̃isi a Joppa nǝvanuan gail losǝsǝloŋ hǝn natenan tovisi gol ke isob̃ur lukad nǝvanuan nadǝlomian len Nasub̃.
42 Este fato espalhou-se por toda Jope e muitos creram no Senhor.
43 APita itoh len naut a Joppa len nǝmariboŋ isob̃ur len naim seSimon. Simon igol natit gail hǝn nahurhurivatvat.
43 Pedro permaneceu ainda muitos dias em Jope, em casa dum curtidor, chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.