Atos 28
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Nǝboŋ namttovahut namtusab̃i ke nahǝsan naholoul enan evi Malta.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Husur naus eus mai naut esusus, alat lotosuh ei luvoi habat hǝn ginamito. Lotuŋ nǝhab, ale lukel nahǝhaṽuran salito mai ginamito.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 APol itariv nǝhab galevis, be nǝboŋ toriŋi len nǝhab, nǝm̃at sua, nǝvaipa, imakuv dan naut topud, hat navǝlan.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Nǝboŋ alat a Malta lotoris nǝm̃at totahǝtah len navǝlan, lusorsor mai galit gabag ke, “Ategai evi naulum̃an togol nǝmatan. Naut kǝmas gai sǝmat len tas, nagot pǝhaṽut sidato, aNoran, asike idam̃ ke timaur am.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Be aPol ekur kuv nǝm̃at vi lan nǝhab ale aPol imaur sal.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Luvatvat viri ke dereh aPol titob o titeh tutut timat. Avil lutoh viri ebǝlav sob̃uer. Natideh savisi hǝni. Ale logǝgel hǝn nǝnauan salito, lotub̃at kele ke evi nagot sua.
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Pǝpadaŋ hǝn naut enan ikad nǝtan sinǝvanuan totibau hǝn naholoul, nahǝsan aPuplius. Gai ike, “Ivoi,” mai ginamito ale ekǝtkǝta tǝban ginamit len nǝmariboŋ itor.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Len nǝboŋ enan atǝman aPuplius emǝsah. Ipat len nǝmel, epud mai ep̃irp̃ir. APol ivan hǝni, isor tuṽ. Nǝboŋ tonoŋ eriŋ navǝlan gǝlar lan ale imaur.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Husur natenan, galit p̃isi len naholoul lotomǝsah, logǝm hǝn aPol ale lumaur.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Loputsan ginamit hum namttovi vanuan toyalyal gail. Ale nǝboŋ namttoutaut hǝn namtb̃iwol vi lau, lousan natit p̃isi b̃evi tarhǝt sinamit len nawolan sinamito.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Husur nahǝbati itor namtovi lau len nǝwag wolwol ta Aleksadria tokir len naholoul enan len nahǝbati naut susus. Ikad Namǝlav Larmiṽan tovi namǝlauah han.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Namtubar naut a Sirakus, ale namtutoh ei nǝmariboŋ itor.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Beti namtoriŋ naut enan namtubar naut a Rekium. Pelan han nǝlan len nǝsautwes etǝvah, namtoriŋ naut enan, ale hois han namtubar naut a Puteoli.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Len naut enan namtusab̃ nǝvanuan nadǝlomian lotous ginamit hǝn namtb̃itoh mai galito len nawik esua. Imagenan namtogǝm vǝbar naut a Rom.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Nǝboŋ nǝvanuan nadǝlomian gail ei lotosǝsǝloŋ hǝni ke namttogǝmai, logǝm van vǝbar Nǝmaket siAppius mai Naim Ŋavŋav Itor hǝn lǝb̃ebubur mai ginamito. Nǝboŋ aPol toris galito, elǝŋon ivoi am len nǝlon, ale esipa vi tǝban aGot.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Nǝboŋ namttobar naut a Rom, ludam̃ hǝn aPol b̃itoh sǝb̃on len naim sua mai nasoltia tokǝtkǝta kǝkol hǝni.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Len nǝmariboŋ totor tohusuri, aPol ekis naJu gail lotoil a m̃o gǝmai. Nǝboŋ lotob̃onb̃on ikel mai galit ke, “Lalum̃an, aṽagw gail, naut kǝmas nǝsagol natideh tomǝdas nǝvanuan sidat gail mai naṽide setǝmadat ta sutuai, naJu gail lutah gat ginau len naut a Jerusalem ale loriŋ ginau len navǝlan alat a Rom.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Nǝboŋ lotous nausian gail mai ginau, luke leriŋ ginau nivan husur lǝsǝsab̃ natideh tonor hǝn nǝb̃imat.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Avil nǝboŋ naJu gail lotosor mǝtahuni, igol ke nous ke nikot len nakotan seSisa, naut kǝmas nǝsǝkad natideh hǝn nab̃ikot hǝn nǝvanuan sagw gail sile.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Bathut natgalenan, nokis gamit gǝmai hǝn nǝb̃eris gamit mai sor mai gamito. Nukad natsen galegai sil nǝ-vatvat-viri-an seIsrael, tovi aKristo.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Ale lusor vari ke, “Namtsǝlav nalob̃ulat ideh a Jutea tosor husur gaiug, mai avan ideh tobar naut egai sakel uri o sakel natideh tosa husur gaiug.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Be namtuke namtesǝsǝloŋ hǝn nǝnauan sam̃ gail, husur namtolǝboii ke, nǝvanuan gail len naut p̃isi lusor tas naluṽoh egaii hǝn nalotuan totile.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Loriŋ gat nǝboŋ sua vir aPol ale galit isob̃ur logǝm vi lan naim totoh lan. Tub̃at dudulan vǝbar nalenmariug aPol isor vahvah mai galito, ikel ur natohan pipihabǝlan aGot ale len nalo siMoses, mai natosian sihai kelkel ur gail, ikel natgalenan hǝn lǝb̃egǝgel hǝn nǝnauan salit husur aYesu.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Galevis lunau ke aPol ekitin, galevis am lǝsadǝlomi.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Husur nǝnauan salit sasua, lotub̃at riŋ naut enan. Ale aPol isor tǝtas am ke, “ANunun aGot ekitin nǝboŋ tokel mai atǝmadat ta sutuai len ahai kelkel ur, aIsaiah,
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 ke,
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 Husur nǝkadun alategai egǝm ṽonṽon,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 — ausente —
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 — ausente —
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Len nasihau eru aPol itoh ei len naim gai torentem, ale ehǝhaṽur hǝn nǝvanuan p̃isi lotogǝm hǝni.
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 Ikel ur natohan pipihabǝlan aGot, ep̃usan husur Nasub̃ aYesu Kristo len na-il-b̃uri-an, ale sǝkad avan ideh tomǝdasi.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.