Atos 22
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC
1 “Lalum̃an, aṽagw gail mai atǝmagw gail, mǝtesǝsǝloŋ hǝn na-sor-gole-an sagw tokitin.”
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni ke tosor len nasoruan seIpru gail, naut eb̃ut habat ale ike,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 “Ginau novi Ju sua, anagw ipas ginau len naut a Tarsus a Silisia. Notibau len nab̃iltivile egai. Nǝboŋ notosǝkul, ahai p̃usan sagw aKamaliel. Len nap̃usanan san nosǝkul lǝboi bun nalo setǝmadit ta sutuai. Nolǝŋon masuṽ hǝn notohusur aGot sum̃an gamit p̃isi damǝŋai.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Ginau nomǝdas tabtab hǝn alat lotohusur nap̃isal siNasub̃, nugol isa hǝn galito van vǝbar nǝmatan salito. Nubaŋis gat alalum̃an mai alatpǝhaṽut, bar hǝn galit len naim bǝbaŋis.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Ab̃iltihai tutumav mai alat lotoil a m̃o seJu gail lolǝboi lǝb̃ikel koti m̃os ginau ke notokitin. Galit lulav nalob̃ulat napisulan gail mai ginau van hǝn naJu gail a Tamaskus. Ale nuvan hǝn nǝb̃ibaŋis gat alat lototoh ei, sǝhar tǝlmam hǝn galit vi Jerusalem hǝn lǝb̃ipanis.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 “Nǝboŋ notoyar van, pǝpadaŋ hǝn naut a Tamaskus tub̃lial, vǝha-sua ŋai nam̃ial togǝm len nǝmav tom̃ial habat ebilas ginau.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Ale nuteh len tan, nosǝsǝloŋ hǝn nadoldol tous ginau ke, ‘Sol, Sol, gomǝdas tabtab hǝn ginau hǝn nǝsa?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Nusor vari ke, ‘Gaiug ase Nasub̃?’ Beti ikel mai ginau ke, ‘Ginau aYesu ta Nasaret gotomǝdas bun ginau.’
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Alat lototah mai ginau loris nam̃ial tom̃ial habat be lǝsasǝsǝloŋ hǝn nadoldol tosor mai ginau.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Nousi ke, ‘Nasub̃, nigol nǝsa bai?’ Nasub̃ ikel mai ginau ke, ‘Gile mǝhat, geb̃is len nab̃iltivile a Tamaskus. Avan sual ei dereh tikel mai gaiug natit p̃isi notoriŋi len gaiug hǝn gǝb̃igole.’
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Nodǝdas nǝb̃ekǝta sil nam̃ial enan tobilas ginau. Ŋa alat lototah mai ginau lotǝgau navǝlagw, losǝhar ginau vi lan naut a Tamaskus.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 “Naulum̃an sua, nahǝsan aAnanias egǝm hǝn ginau. Evi vanuan tohusur kitin hǝn nap̃isal siGot mai tohusur nalo, ale naJu gail ei luke tovoi.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Eil tǝban ginau ale ike, ‘Wawa Sol, gekǝta vi mǝhat, nakǝtaan sam̃ etǝlmam!’ Vǝha-sua ŋai nokǝta vi mǝhat, norisi.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Beti ike, ‘AGot setǝmadit ta sutuai itabtabuh len gaiug hǝn gǝb̃elǝboi nalǝŋonian san, hǝn gǝb̃eris Nǝvanuan Nanoran mai hǝn gǝb̃esǝsǝloŋ hǝn nadolon.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Husur dereh gevi vanuan san hǝn gǝb̃ikel kot nǝsa gotorisi mai gotosǝsǝloŋ hǝni mai nǝvanuan p̃isi.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ale govǝlo hǝn nǝsa? Gile mǝhat, gibaptais, ale gisor mai Nasub̃ hǝn b̃ekǝkas kuv nǝsaan sam̃ gail.’
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Notǝlmam vi Jerusalem ale nǝboŋ notosor tuṽ len naholǝvat todar vis naim siGot, noris na-kǝta-risi-an sua togǝm len nǝmav ei.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Noris aYesu tokel mai ginau ke, ‘Getutut, gam dan naut a Jerusalem husur asike lodǝlom na-kel-koti-an sam̃ husur ginau.’
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ale nuke, ‘Nasub̃, galit lolǝboii ke, len naim nab̃onb̃onan p̃isi seJu nubaŋis gat alat lotoriŋ nǝlolit len gaiug ale nuṽas galito.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Ale nǝboŋ nǝda hiSteven tosel, gai tosor vi tarhǝt sam̃, ginau noil pǝpadaŋ, nudam̃ mai alat lototubuni. Nokǝta tǝban nahurabat salito.’
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Beti ikel mai ginau ke, ‘Givan, nesǝvat gaiug vi tut van hǝn naluṽoh hǝn nǝvanuan naut tiltile gail.’”
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Naluṽoh losǝsǝloŋ hǝn aPol vǝbar tokǝmaienan. Be nǝboŋ toke aGot tosǝvati van hǝn alat lǝsavi Ju, lukai habat ke, “Lav kuvi dan navile a pan! Sanor ke b̃imaur am.”
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Lukai van ale lubarbar hǝn nahurabat salit gail mai nǝmasiav vi mǝhat.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Nakomada ikel mai nasoltia gail ke, lesǝhar aPol vi lohoim salito ale bilasi, usi hǝn lǝb̃isab̃i ke, husur nǝsa naluṽoh lotokai van hǝni maienan.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Avil nǝboŋ lotoliv gat navǝlan mai narien aPol, baŋis gat gail hǝn lǝb̃ebilasi, eus nasenturion toil tǝban ke, “Inor ke mǝtebilas auleRom sua nakotan sǝsab̃i ke tosab?”
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Nǝboŋ nasenturion tosǝsǝloŋ hǝn natenan, ivan hǝn nakomada ale ikel maii ke, “Guke gigol nǝsa? Atenan evi auleRom.”
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Nakomada egǝm hǝn aPol, eusi ke, “Kel mai ginau, govi auleRom m̃au?” Ale ike, “Evoi.”
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Beti nakomada ike, “Nulav nǝvat tosob̃ur mai alat a Rom hǝn notogǝm vi uleRom.” Ris aPol toke, “Be ginau boh, nǝboŋ lotopas ginau novi uleRom.”
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Vǝha-sua ŋai alalum̃an pǝpadaŋ hǝn lǝb̃ebilas aPol mai lǝb̃eusi hǝn nausian gail, lovi tut dani. Nakomada am emǝtahw husur inau lǝboii ke, tobaŋis gat aPol tovi uleRom kitin hǝn natsen.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Pelan han nakomada ike telǝboii ke alat lotoil a m̃o seJu gail lukot hǝn aPol hǝn nǝsa. Ale isah rub̃at aPol, ale ikele idaŋ ke ab̃iltihai tutumav mai nǝSanhitrin kavkav lebǝtah. Beti esǝhar aPol vi pan, gol ke eil a m̃o len nǝholito.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.