Atos 22
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NAA
1 “Lalum̃an, aṽagw gail mai atǝmagw gail, mǝtesǝsǝloŋ hǝn na-sor-gole-an sagw tokitin.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni ke tosor len nasoruan seIpru gail, naut eb̃ut habat ale ike,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Ginau novi Ju sua, anagw ipas ginau len naut a Tarsus a Silisia. Notibau len nab̃iltivile egai. Nǝboŋ notosǝkul, ahai p̃usan sagw aKamaliel. Len nap̃usanan san nosǝkul lǝboi bun nalo setǝmadit ta sutuai. Nolǝŋon masuṽ hǝn notohusur aGot sum̃an gamit p̃isi damǝŋai.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Ginau nomǝdas tabtab hǝn alat lotohusur nap̃isal siNasub̃, nugol isa hǝn galito van vǝbar nǝmatan salito. Nubaŋis gat alalum̃an mai alatpǝhaṽut, bar hǝn galit len naim bǝbaŋis.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Ab̃iltihai tutumav mai alat lotoil a m̃o seJu gail lolǝboi lǝb̃ikel koti m̃os ginau ke notokitin. Galit lulav nalob̃ulat napisulan gail mai ginau van hǝn naJu gail a Tamaskus. Ale nuvan hǝn nǝb̃ibaŋis gat alat lototoh ei, sǝhar tǝlmam hǝn galit vi Jerusalem hǝn lǝb̃ipanis.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Nǝboŋ notoyar van, pǝpadaŋ hǝn naut a Tamaskus tub̃lial, vǝha-sua ŋai nam̃ial togǝm len nǝmav tom̃ial habat ebilas ginau.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ale nuteh len tan, nosǝsǝloŋ hǝn nadoldol tous ginau ke, ‘Sol, Sol, gomǝdas tabtab hǝn ginau hǝn nǝsa?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Nusor vari ke, ‘Gaiug ase Nasub̃?’ Beti ikel mai ginau ke, ‘Ginau aYesu ta Nasaret gotomǝdas bun ginau.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Alat lototah mai ginau loris nam̃ial tom̃ial habat be lǝsasǝsǝloŋ hǝn nadoldol tosor mai ginau.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Nousi ke, ‘Nasub̃, nigol nǝsa bai?’ Nasub̃ ikel mai ginau ke, ‘Gile mǝhat, geb̃is len nab̃iltivile a Tamaskus. Avan sual ei dereh tikel mai gaiug natit p̃isi notoriŋi len gaiug hǝn gǝb̃igole.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Nodǝdas nǝb̃ekǝta sil nam̃ial enan tobilas ginau. Ŋa alat lototah mai ginau lotǝgau navǝlagw, losǝhar ginau vi lan naut a Tamaskus.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Naulum̃an sua, nahǝsan aAnanias egǝm hǝn ginau. Evi vanuan tohusur kitin hǝn nap̃isal siGot mai tohusur nalo, ale naJu gail ei luke tovoi.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Eil tǝban ginau ale ike, ‘Wawa Sol, gekǝta vi mǝhat, nakǝtaan sam̃ etǝlmam!’ Vǝha-sua ŋai nokǝta vi mǝhat, norisi.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Beti ike, ‘AGot setǝmadit ta sutuai itabtabuh len gaiug hǝn gǝb̃elǝboi nalǝŋonian san, hǝn gǝb̃eris Nǝvanuan Nanoran mai hǝn gǝb̃esǝsǝloŋ hǝn nadolon.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Husur dereh gevi vanuan san hǝn gǝb̃ikel kot nǝsa gotorisi mai gotosǝsǝloŋ hǝni mai nǝvanuan p̃isi.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Ale govǝlo hǝn nǝsa? Gile mǝhat, gibaptais, ale gisor mai Nasub̃ hǝn b̃ekǝkas kuv nǝsaan sam̃ gail.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Notǝlmam vi Jerusalem ale nǝboŋ notosor tuṽ len naholǝvat todar vis naim siGot, noris na-kǝta-risi-an sua togǝm len nǝmav ei.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Noris aYesu tokel mai ginau ke, ‘Getutut, gam dan naut a Jerusalem husur asike lodǝlom na-kel-koti-an sam̃ husur ginau.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Ale nuke, ‘Nasub̃, galit lolǝboii ke, len naim nab̃onb̃onan p̃isi seJu nubaŋis gat alat lotoriŋ nǝlolit len gaiug ale nuṽas galito.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ale nǝboŋ nǝda hiSteven tosel, gai tosor vi tarhǝt sam̃, ginau noil pǝpadaŋ, nudam̃ mai alat lototubuni. Nokǝta tǝban nahurabat salito.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Beti ikel mai ginau ke, ‘Givan, nesǝvat gaiug vi tut van hǝn naluṽoh hǝn nǝvanuan naut tiltile gail.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Naluṽoh losǝsǝloŋ hǝn aPol vǝbar tokǝmaienan. Be nǝboŋ toke aGot tosǝvati van hǝn alat lǝsavi Ju, lukai habat ke, “Lav kuvi dan navile a pan! Sanor ke b̃imaur am.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Lukai van ale lubarbar hǝn nahurabat salit gail mai nǝmasiav vi mǝhat.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Nakomada ikel mai nasoltia gail ke, lesǝhar aPol vi lohoim salito ale bilasi, usi hǝn lǝb̃isab̃i ke, husur nǝsa naluṽoh lotokai van hǝni maienan.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Avil nǝboŋ lotoliv gat navǝlan mai narien aPol, baŋis gat gail hǝn lǝb̃ebilasi, eus nasenturion toil tǝban ke, “Inor ke mǝtebilas auleRom sua nakotan sǝsab̃i ke tosab?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Nǝboŋ nasenturion tosǝsǝloŋ hǝn natenan, ivan hǝn nakomada ale ikel maii ke, “Guke gigol nǝsa? Atenan evi auleRom.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Nakomada egǝm hǝn aPol, eusi ke, “Kel mai ginau, govi auleRom m̃au?” Ale ike, “Evoi.”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Beti nakomada ike, “Nulav nǝvat tosob̃ur mai alat a Rom hǝn notogǝm vi uleRom.” Ris aPol toke, “Be ginau boh, nǝboŋ lotopas ginau novi uleRom.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Vǝha-sua ŋai alalum̃an pǝpadaŋ hǝn lǝb̃ebilas aPol mai lǝb̃eusi hǝn nausian gail, lovi tut dani. Nakomada am emǝtahw husur inau lǝboii ke, tobaŋis gat aPol tovi uleRom kitin hǝn natsen.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Pelan han nakomada ike telǝboii ke alat lotoil a m̃o seJu gail lukot hǝn aPol hǝn nǝsa. Ale isah rub̃at aPol, ale ikele idaŋ ke ab̃iltihai tutumav mai nǝSanhitrin kavkav lebǝtah. Beti esǝhar aPol vi pan, gol ke eil a m̃o len nǝholito.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.