Atos 15
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Alatevis lotovi Ju logǝm a Jutea vi Antiok. Loṽusan nǝvanuan nadǝlomian gail ei maiegai ke, “Asike lǝb̃etiv dalus gamito mǝttovi lalum̃an, hum naṽide siMoses, aGot asike ilav kuv gamit dan nǝsaan samito.”
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 APol mai aParnapas arusor tas nap̃usanan salito ale arusor b̃alb̃al mai galito. Ŋa alat siYesu lutabtabuh len aPol mai aParnapas mai galevis am hǝn lǝb̃evi Jerusalem hǝn lǝb̃isor mai ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o hǝn alat siYesu husur nap̃usanan enan.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Ale alat siYesu losǝvat galit vi Jerusalem. Luyar tur len naut gail a Fonisia mai a Samaria, ale len nǝyaran salito lusor husur nǝpairan van hǝn aGot silat lǝsavi Ju. Na-kel-uri-an enan igol nǝvanuan nadǝlomian gail lukemkem masuṽ.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Nǝboŋ lotobar naut a Jerusalem, alat siYesu, ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o luke, “Ivoi,” mai galito. Beti lukel mai alat a Jerusalem natit p̃isi aGot togole len nab̃onan salit maii.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Nǝvanuan nadǝlomian galevis lotovi Farisi gail, lule mǝhat, luke, “Alat lǝsavi Ju limaskad na-tiv-dalusi-an mai namtimassor tidaŋ mai galito ke, limasgol husur nalo siMoses.”
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o lub̃onb̃on hǝn lǝb̃isor husur natenan.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Nǝboŋ lotosor b̃alb̃al sil naten tobǝlav, aPita ile mǝhat, isor mai galit ke, “Bathudud, mǝtolǝboii ke len nǝboŋ ta m̃o aGot itabtabuh len ginau, hum gidat sua, hǝn nǝb̃ikel na-kel-uri-an tovoi mai alat lǝsavi Ju, hǝn lǝb̃esǝsǝloŋ hǝni ale dǝlomi.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 AGot tolǝboi nǝlon nǝvanuan p̃isi, igol imasil ke tolekis hǝn galito, husur ke toviol hǝn aNunun mai galito sum̃an toviol hǝni mai gidat dattovi Ju.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 AGot igol ke lǝsatile len gidato. Len nadǝlomian salito igol nǝlolit iveveu.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Imabe mǝtsǝdam̃ hǝn nǝsa aGot togole tia? Mǝtuke nǝlon aGot tipaŋpaŋ a? Imabe mǝtoriŋ na-gol-husur-nalo-an tomǝlas habat len alat lǝsavi Ju, be gidato mai atǝmadat gail ta sutuai datodǝdas datb̃evusi?
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Satimaienan! Datolǝboii ke len navoian aYesu toviol kǝmas hǝni mai gidato, aGot ilav kuv gidato dan nǝsaan sidato. Ep̃itoṽ hǝn alatenan lǝsavi Ju.”
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Galit p̃isi len nab̃onb̃onan lǝsasor, losǝsǝloŋ nǝboŋ aParnapas mai aPol artosor husur namerikel gail aGot togol ke arugole len alat lǝsavi Ju.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Nǝboŋ artosor tonoŋ, aJemes isor ike, “Mǝtesǝsǝloŋ hǝn ginau.
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Mitinau gat nǝboŋ aSimon tosor vǝsvǝsai mai gidato, nap̃isal nametǝkav aGot togole nǝboŋ togǝm tǝban alat lǝsavi Ju, hǝn b̃ilav dan galito naluṽoh sua hǝn lǝb̃evi esan sǝb̃on.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Nasoruan sihai kelkel ur gail inor hǝn nǝsa aSimon Pita tokele, hum lototos nasoruan siGot ke,
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 “‘Len nǝboŋ enan dereh netǝlmam
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 — ausente —
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 — ausente —
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 AJemes isor am ke, “Noriŋi timaiegai ke: sadatigol tidaŋ hǝn alat lǝsavi Ju lotopair van hǝn aGot.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Avil gidat datitos nalob̃ulat van hǝn galit b̃ike, salihan namǝŋod lototutumav hǝni van hǝn nǝlablab ideh, saligol naitian tosa, salihan namǝŋod lotobaŋis bun navǝdolon mai salihan o mun nǝda.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Husur ta sutuai lukel ur nǝsa aMoses totosi len navile p̃isi mai loṽuruŋi len naim nab̃onb̃onan seJu gail len nǝSappat p̃isi.”
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Beti ahai pispisul gail, alat lotoil a m̃o mai alat siYesu p̃isi, lusor sab̃i ke litabtabuh len galit galevis hǝn lǝb̃esǝvat galito vi Antiok mai aPol mai aParnapas. Losǝvat galit eru artoil a m̃o hǝn alat siYesu ei. Nahǝsalaru aJutas (lokisi hǝn aParsappas) mai aSilas.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Arulav nalob̃ulat egai:
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Namtosǝsǝloŋ hǝni ke ginamit galevis luvan hǝn gamito, be nǝ-dam-hǝni-an sinamit eb̃uer. Lugol gamit nǝlomit isa mai nǝnauan samit ebutbutut husur nǝsa lotokele.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Imaienan ginamit p̃isi namtusor sab̃i ke namtitabtabuh len naulum̃an galevis hǝn namtb̃esǝvat galito van hǝn gamito. Lutah mai aParnapas mai aPol, namttolǝmas bun gǝlaru,
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 artodam̃ hǝn nǝmauran sǝlaru m̃os nahǝsan aMasta sidato, aYesu Kristo.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Imagenan namtosǝvat aJutas mai aSilas hǝn gǝlar arb̃ikel natgalegai mai gamito top̃itoṽ hǝn namttotosi.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 ANunun aGot mai ginamito namtukad nǝnauan esua ke, ivoi ke asike mǝtovus na-gol-husur-nalo-an tomǝlas habat, avil nalo galegai tovis ŋai ke:
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 Samtihan namǝŋod lototutumav hǝni van hǝn nǝlablab ideh, samtihan nǝda. Samtihan namǝŋod lotobaŋis bun navǝdolon mai samtigol naitian tosa. Mǝtb̃ehusur nǝ-kai-tasi-an galenan, mitigol nǝsa tovoi. Enan ŋai, pelan.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Alat siYesu a Jerusalem losǝvat ahai pispisul gail vi Antiok. Nǝboŋ lotobar naut enan, lugol alat siYesu lub̃onb̃on ale lulav nalob̃ulat mai galito.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Nǝboŋ nǝvanuan gail lotoṽuruŋ nalob̃ulat enan, lukemkem masuṽ husur igol lolǝŋon ivoi am len nǝlolito.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 AJutas mai aSilas, gǝlaru artovi hai kelkel ur, arusor habat hǝn arb̃igol alat lotokad nadǝlomian lǝb̃elǝŋon b̃ivoi am len nǝlolito mai lǝb̃idaŋ am.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 — ausente —
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 — ausente —
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Be aPol mai aParnapas arutoh len naut a Antiok. Gǝlaru mai isob̃ur am lop̃usan, lukel ur nasoruan siNasub̃.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Husur nǝmariboŋ galevis, aPol isor mai aParnapas ke, “Daretǝlmam vi lan nab̃iltivile p̃isi dartokel ur nasoruan siNasub̃ lan hǝn darb̃eris alat lotokad nadǝlomian ke lumabe.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 AParnapas ike tesǝhar aJon lotokisi hǝn aMak mai gǝlaru.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Avil aPol idaŋ ke, husur atenan togam dan gǝlaru len naut a Pamfilia ale sǝtah mai gǝlar len nauman, saaresǝhari.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Arusor b̃alb̃al habat ŋa aropǝpehw, ale aParnapas esǝhar aMak, aruwol vi Saiprus.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Be aPol ilekis len aSilas, ale nǝboŋ ahai susur gail lotoriŋi len navǝlan aGot, eriŋ naut enan.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 APol mai aSilas aruyar tur len naut gail a Siria mai naprovens Silisia, arugol alat siYesu gail ludaŋ am.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.