Marcos 6

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yesus punduma womɛte kwa̧ kɛ̀ kɛ ɗya ɗyenɛ. Ɛ ɓejekɛ ɓenɛ ɓeŋgwɛ nyɛ.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Kɛ yesɔ *Saba ma ɗya̧ kɛ́, ɛ nyɛ kandɛ teɗya ɓomɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ mbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn. Ɓuɗya ɓotu ɓete ɓe ɗikima lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi nyɛ ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́ ŋgbakimama. Ɛ ɓo ɗiki lɛpɔ nde: «Mbam te yɔkɔ kwéɗyaŋgwɛ yikɛ we? Njɛl ɗyanɔ te yikɛ wúla nyɛ we? Ma ɗeti kelna kwalɔ nyaŋgwɛ mɛkele mɛte yikɛ wúla ɓa nyɛ we?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 ’A yeti kapinda, mɔnɔ Mariya na? ’Yeti maŋ nɛ Jak nɛ̀ Yosɛs nɛ̀ Yude nɛ̀ Simɔn na? ’Sinɛ ɓeɗyɔmbu yeti waka na?» Ma pɛ yan, ɓo ɓɛŋma nde, a ɓa̧ yasi te yi jatiɗya ɓo kɛnjɛ kɛ ɓeya nje.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Ɓo ti lúksa mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ ɗya ɗyenɛ, kɛ njoka ɓejaɗyɛ ɓenɛ ho kɛ mɔy kandɔ ɗyenɛ na. Ɓo lúksa ndi nyɛ kɛ yiŋa mɛmbɛy.»
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Ɗete, yo kelma nde, a tî kel yiŋa nyaŋgwɛ mɛkele womɛte na. A kasa ndi mɛɓɔ kɛ yotu ɓaŋa ɓotu ɓekɔn nɛ mbɛt siɗyɛ mɛkɔn man.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Yesus ŋgbakimama kɛto ɓo tì tikɛ temɔ kɛ yenɛ na. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ kwa̧ kɛndɔ saŋgwɛ mɛɗya mɛte yi ɓa̧ kɛ poku te yite kɛ́, teɗye ɓomɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Ndana, ɛ Yesus jeɓa ɓejekɛ ɓenɛ kamɔ jɔ yiɓa kandɛ tomna yan yiɓa yiɓa. A nya ɓo ɗeti te yi soŋɛ ɓeya mɛsisiŋ kɛ yotu ɓomɔ.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde, kpɛ, ɓo tî ɓiya yaŋa kwa̧ nɔ na, soŋɛ ndi toŋgolo. Ɓo tî ɓiya ko mɛɗye ko koɓiyɛ ko mɔnɔ litɔ mɔni ɓakiɗye kɛ jon na.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Ndi nde, ɓo yakama lɛŋɛ mɛnakala, ma mumɔ tî dokiɗya lambɔ yiɓa kɛ yotu kwa̧ nɔ na.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Tu̧ hɛnɛ te yi wunɛ ta nyiŋɛ ya te, wunɛ ɗîy ndi womɛte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi wunɛ ta kwa̧ kɛ́.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Ma ŋgɛ wunɛ kumɛ kɛ yiŋa mbɛy nde, ɓomɔ tì ɓu̧ wunɛ kimɔte ho wokɔ mɛlɛpi mun na, nɛ wunɛ kwâŋ womɛte. Komɛ wunɛ ta tɛmɛ yí kwa̧ kɛ́, nɛ̀ wunɛ kûtu ŋgbutu te yi ndama kɛ mɛkol mun kɛ́ yí teɗye ɓo nde, ɓo kelma ɓeyate.»
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Ɓo tɛmma kwa̧ yí kɛ̀ pelɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nyɛ ɓomɔ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Ɓo soŋma ɓeya mɛsisiŋ ɓuɗyate kɛ yotu ɓomɔ, lɔmbɛ mutɔ kɛ yotu ɓuɗya ɓotu ɓekɔn yí siɗyɛ nɛ mɛkɔn man.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Kumande Herod wokuma kasi Yesus, kɛto ɗinɔ ɗyenɛ ɓa̧ kɛ wumɔ ɓuɗyate kɛ mɛmbɛy hɛnɛ. Ɓo ɗikima lɛpɔ nde: «Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku womiya kɛ njoka ɓemuŋ, yori yi nyɛ ɓɛ nɛ ɗeti te yi kelɔ nyaŋgwɛ mɛyekambiyɛ te yikɛ kɛ́.»
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Ɓaŋa ɓomɔ ɗikima lɛpɔ nde: «Yo Eli.» Ɓaŋa nde: «Yo ndi wɛtɛ mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nda ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ hɛnɛ.»
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Yasi wɛtɛ, kɛ Herod ma wokɔ mɛyasi mɛte yi Yesus ɗikima kelɔ kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Gba Jaŋ te yi mi lɛpima nde, ɓo pɛ̂si to nɛ kɔ, yo nyɛ womiyɛ.»
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Yo nde, Herod nɛ ŋguru wenɛ tomma ɓomɔ kɛ̀ ɓiye nɛ Jaŋ nyɛ kɛ jɔɓɔ kwa̧ wotɔ nyɛ. Herod kelma ɗete, kɛto nyɛ Herod sukuma Herodiyas te nya maŋ wenɛ Filip kɛ mɛɓɔ mɛnɛ ɓu̧ nyɛ nɛ mɛgwaki.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Ɛ Jaŋ ɗiki lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Yo ti yaka nde, ɓoŋgɔ nya mɔŋ nɛ mɛgwaki na.›
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Ɗete, ɛ Herodiyas ɓakiɗye ŋgɔl te kɛ temɔ suŋgwɛ nɛ Jaŋ, sa̧ nje te yi wo nyɛ. Ma yasi wɛtɛ, a gɔsuma nje te deŋgɔ,
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 kɛto Herod ɓa̧ kɛ kambɔ Jaŋ. A duwa̧ nde, Jaŋ ɓa̧ nɛ ŋgbeŋ kinɛ mɛjɔsɔ kɛ yiŋa yasi na. Herod ɓa̧ kɛ kambiɗya nɛ nyɛ ɓuɗyate. Mɛŋgimɔ hɛnɛ te yi nyɛ wokɛ yasi te yi pundɛ kɛ numbu Jaŋ, a ɗikima ɗiyɔ sosu nɛ ham, ndi nde, a ɓa̧ nɛ mɛsosa yí wokɔ mɛyasi mɛte yi Jaŋ ɗikima lɛpɔ kɛ́.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Wɛtɛ yesɔ ɛ yiŋa kimɔ ŋgimɔ ɗya̧ kɛ yi Herodiyas. Yo ɓa̧ kɛ ŋgimɔ te yi Herod ɓa̧ kɛ kelɔ jesɔ yesɔ jariki nɛ kɛ́. A kelma nyaŋgwɛ dina jeɓa nɛ nyaŋgwɛ ɓekum ɓenɛ nɛ̀ ɓekum ɓesɔja nɛ̀ kpasa ɓomɔ ɓe mɛnɛti mɛ Galile.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ɗiyɔ kɛ́, ɛ ŋgɔndu Herodiyas nyiŋɛ tu̧ ɓɔlɔ jesɔ. Ɛ yo ɓiye temɔ Herod nɛ̀ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ mbɛy mɛɗye ɓenɛ ɓo ɓaka. Ɛ kumande Herod lɛpɛ nyɛ ŋgɔndu nyari nde: «Diya mi yasi hɛnɛ te yi wɛ kwaɗyɛ, mi ta nyɛ wɛ yo.»
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Herod kinjama yotu lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Yasi hɛnɛ te yi wɛ ta diyɛ, ko ŋge, mi ta nyɛ wɛ yo. Ko ɓɛkɔ nde, mi pɛ̂si mɛnɛti mɛte yi mi namɛ kɛ́ kɛ ɓembe ɓu̧ pɛl te wɛtɛ nyɛ wɛ, mi ta kelɔ.»
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Mɔnɔ nyari punduma kɛ̀ dolɔ nyaŋgwɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Mi dîya ɓa ŋge?» Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Diya to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.»
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Ɛ nyɛ yɔkwɛ ɓekɛ ɓekɛ nyiŋɛ tu̧ kɛ̀ nɛdɔ kɛ yi kumande Herod lɛpɔ nde: «Mi kwáɗyikwɛ nde: Nyɛkɔ mi to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku ndana ndana waka kɛ mɔy pan.»
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Yo nya kumande Herod ŋgambi ɓuɗyate, ma kɛto a sima kinja nɛ̀ kɛto mbɛri misi mɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka, a tì kwaɗyɛ pitiɗye numbu se na.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Ɗete, ɛ nyɛ tomɛ wɛtɛ sɔja te ɛ ɓakiɗye nyɛ kɔ nɛdɔ lɛpɔ nde, a kwâŋ ɓekɛ ɓekɛ yɔkwɛ nɛ to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 Ɛ sɔja kwa̧ kumɔ kɛ tu̧ jɔɓɔ pɛsɔ to Jaŋ nyɛ kɛ mɔy pan ɗya̧ nɔ kaŋɛ nyɛ ŋgɔndu nyari. Ɛ nyɛ nje kaŋɛ nyɛ nyaŋgwɛ wenɛ.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Kɛ ɓejekɛ ɓe Jaŋ ma wokɔ kasi te kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ ɓu̧ muŋ nɛ kɛ̀ pumbɔ.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Ɓotu ɓe tomun ɓe Yesus nja̧ yɔkwɛ, ɛ ɓo nje wesiɗya kɛ kɛki nɛ. Ɓo yekiɗya mɛyasi hɛnɛ te yi ɓo kelma nɛ̀ yi ɓo teɗya kɛ́ nyɛ nyɛ.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ njâki woŋga tandɛ yun, nɛ́ wusɛ kwa̧ kɛ̀ kɛ mbɛy te yi kinɛ ɓomɔ kɛte kɛ́, nɛ́ wunɛ pa wɛɗya nɛ mbɛt.» A lɛ́pi ɗete, kɛto ɓomɔ ɓa̧ kɛ nje ɗuwɛ nɛ gbiti gbiti, ŋgimɔ te yi ɓo ta ɗye nɛ mɔnɔ yaŋa tì ɓɛ na.
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Ɗete, ɛ ɓo kwa̧ nɛ landi yí kɛ̀ kɛ yiŋa mbɛy te yi ɓa̧ nɛ sɛnjɛnjɛ kinɛ ɓomɔ kɛte kɛ́.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Ko ɗete, ɓuɗya ɓomɔ semma ɓo kɛ kwa̧, ɛ ɓo duwɛ ɓo. Ɛ ɓomɔ sutiyɛ kɛ mɛɗya hɛnɛ pɛsa kol nɛ kol ɓekɛ ɓekɛ kandɛ kumɔ nɛ ɓo kɛ mbɛy te yi ɓo kɛ̀ kɛte kɛ́.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Kɛ Yesus ma piyɛ kɛ landi kɛ́, a ɓɛ́ŋa nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ kɛ. Ɛ nyɛ gwe ŋgwɛtɛ yan ɓuɗyate, kɛto ɓo ɓa̧ nda ɓesam ɓete ɓe kinɛ mɔ ɓakiɗya yan ɓaka. Ɛ nyɛ kandɛ teɗya yan ɓuɗya mɛyasi.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ɓekoko sima ɗya̧, ŋgimɔ ma kwa̧ ɓuɗyate, ɛ ɓejekɛ ɓe Yesus kɛ̀ kɛ kɛki nɛ lɛpɔ nde: «Waka koŋgor, ŋgimɔ sima kwa̧ sendi ɓuɗyate.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Tikɔ, nɛ́ ɓo kwa̧ kɛ̀ kɛ mɛlunde nɛ̀ kɛ mɛɗya mɛte yi kɛ pɔku te yi waka kɛ́, nɛ́ ɓo kɛ̀ ɓɔm yasi te yi ɓo yakama ɗye.»
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Ndi gba wunɛ nɛ ŋguru wun nyɛ̂ki ɓo mɛɗye.» Ɛ ɓo nje yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «’Wusɛ ɓôŋ ka ndi mɔni te yi yakama gbo mɔ mɛsay kɛ mɛyesɔ mɛsay gɔmay yiɓa kɛ́ kɛ̀ ɓɔmɔ nɛ mɛɗye nje nyɛ ɓo?»
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Ɛ Yesus diyɛ ɓo nde: «Wunɛ nɛ mampa niŋgɔ? Wunɛ pâŋ kɛ̀ ɓɛŋɛ.» Ɛ ɓo kwa̧ kɛ̀ ɗita yɔkwɛ nje lɛpɔ nde: «Yo nɛ mampa yitan nɛ̀ ɓenjanjɔ yiɓa.»
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde, ɓo lɛ̂pi nyɛ ɓomɔ hɛnɛ nde, ɓo ɗîy ɗiyɔ nɛ mɛnjɔŋ mɛte kɛ to mɛmbunjɔ.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Ɛ ɓomɔ kwa̧ ɗiyɔ nɛ mɛnjɔŋ mɛte, ɓaŋa kamɔtan kamɔtan, ɓaŋa gɔmay gɔmay.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ɛ nyɛ nje ɓu̧ mampa yinɔri yitan nɛ̀ ɓenjanjɔ ɓenɔri yiɓa kaŋɛ misi kɛnjɛ kwey nyɛ Njambiyɛ wosoko. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ nje lekɛ yo kaŋɛ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ, nɛ́ ɓo kaɓi nyɛ ŋgil ɓomɔ. Ɛ nyɛ kaɓɛ sendi ɓenjanjɔ ɓenɔri yiɓa yaka nɛ ɓo hɛnɛ.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Ɓomɔ hɛnɛ ɗyenama ditɔ.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Ɛ ɓo nje wesiɗye ɓukwɛ mampa nɛ̀ ɓukwɛ njanjɔ tonjɛ mɛmakɔ kamɔ jɔ yiɓa.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Kɛ njoka ɓotu ɓete ɓe ɗyenama ɓaka ɓembam nɛ ɓembam kumma ɓomɔ tomay yitan.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Ndana ndana kɛ kɔŋte kɛ́, ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ nde, ɓo ɓêndi landi kandɛ saɓiyɛ kɛ̀ ŋginjɛ te yɔru kɛ pulɔ Betsayda, na pa tika lɛpɔ nyɛ ŋgil ɓomɔ nde, ɓo sîki ɗuwɛ.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Kɛ ŋgil ma si kwa̧ kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ ɓendɔ keki yí kɛ̀ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Tu yinjama dolɔ ɓejekɛ nɛ̀ landi kɛ ɓembe sombu, ndi Yesus tikama nyɛpɔ kɛ ŋgindi.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Yesus ɓɛŋma nde, ɓejekɛ kɛ saŋgwa nɛ mɛbɔnɛ ɓuɗyate yí ɗukɔ nɛ landi, kɛto ɓo kɛ kɛ̀, pupɔ kɛ nje njakɔ kɛ mbɔmbu yan mata ɓo. Kɛ pɔku njenamɛnɔ, ɛ Yesus kandɛ kɛndi kɛ to ɗuku kɛ̀ nɔ pulɔ yan. A diyma kwa̧ ɓo kwaŋgɔ.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Kɛ ɓo ma ɓɛŋɛ nyɛ kɛ kɛndɔ kɛ to ɗuku kɛ́, ɛ ɓo takɛ nde, yo ablasa. Ɛ ɓo kandɛ kembi.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Ɓo hɛnɛ ɓɛŋma nyɛ, ɛ ɓo gwe wɔ̧ ɓuɗyate. Ndana, kɛ Yesus ma ɓɛŋɛ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ ɓetɛ mɛn kɛnjɛ ɓo lɛpɔ nde: «Nɛ tî kambi na, yo mi, nɛ tî gwaki wɔ̧ na.»
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 A ka̧ kɛ̀ dolɔ ɓo ɓendɔ landi. Ɛ pupɔ siyɛ. Ɛ ɓo ŋgbakima ɓuɗyate.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Ɓo ŋgbakimama, kɛto ɓo tì ɓiye to yasi te yi kwaŋnama kɛ mɛyekambiyɛ mɛte yi nyɛ kelma yí nyɛ nɛ ɓomɔ mampa kɛ́ na. Ɓo tì ɓiye to te na, yo nde, mɛtemɔ man ɓa̧ nɛ keskere.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Ɓo saɓiya nyaŋgwɛ matɔ kumɔ ŋginjɛ te yɔru kɛ mɛnɛti mɛ Genesarɛt kwa̧ ɓendɔ ŋgindi.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Ndi nɛ piya te yi ɓo piya kɛ landi kɛ́, ɛ ɓomɔ duwɛ nde, yo Yesus.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Ɛ ɓo kɛ̀ kɛ pɔku te yinɔri hɛnɛ, kandɛ soɓuna ɓotu ɓekɔn kɛ mɛtaŋ kɛ̀ nɔ kɛ mbɛy hɛnɛ te yi ɓo wokuma nde, a kɛte kɛ́.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Kɛ mbɛy hɛnɛ te yi nyɛ nya kol kɛte, ko kɛ mɔnɔ mɛɗya ko kɛ nyaŋgwɛ mɛɗya ko kɛ mɛlunde, ɓo ɗikima ɓu̧ ɓotu ɓe kɔn nje tikɔ kɛ mɛmbɛy mɛte yi ɓomɔ ɗiki wesiɗya kɛte kɛ́. Ɛ ɓo ɗiki ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a jâya nde, ɓotu ɓekɔn kpôka ndi gbɛla numbu lambɔ nɛ lalɛ. Ɗete, ɓaka hɛnɛ ɓe kpokuma numbu lambɔ nɛ, mɛkɔn man siyma.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.