Marcos 6
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARIB
1 Yesus punduma womɛte kwa̧ kɛ̀ kɛ ɗya ɗyenɛ. Ɛ ɓejekɛ ɓenɛ ɓeŋgwɛ nyɛ.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Kɛ yesɔ *Saba ma ɗya̧ kɛ́, ɛ nyɛ kandɛ teɗya ɓomɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ mbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn. Ɓuɗya ɓotu ɓete ɓe ɗikima lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi nyɛ ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́ ŋgbakimama. Ɛ ɓo ɗiki lɛpɔ nde: «Mbam te yɔkɔ kwéɗyaŋgwɛ yikɛ we? Njɛl ɗyanɔ te yikɛ wúla nyɛ we? Ma ɗeti kelna kwalɔ nyaŋgwɛ mɛkele mɛte yikɛ wúla ɓa nyɛ we?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 ’A yeti kapinda, mɔnɔ Mariya na? ’Yeti maŋ nɛ Jak nɛ̀ Yosɛs nɛ̀ Yude nɛ̀ Simɔn na? ’Sinɛ ɓeɗyɔmbu yeti waka na?» Ma pɛ yan, ɓo ɓɛŋma nde, a ɓa̧ yasi te yi jatiɗya ɓo kɛnjɛ kɛ ɓeya nje.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Ɓo ti lúksa mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ ɗya ɗyenɛ, kɛ njoka ɓejaɗyɛ ɓenɛ ho kɛ mɔy kandɔ ɗyenɛ na. Ɓo lúksa ndi nyɛ kɛ yiŋa mɛmbɛy.»
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Ɗete, yo kelma nde, a tî kel yiŋa nyaŋgwɛ mɛkele womɛte na. A kasa ndi mɛɓɔ kɛ yotu ɓaŋa ɓotu ɓekɔn nɛ mbɛt siɗyɛ mɛkɔn man.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Yesus ŋgbakimama kɛto ɓo tì tikɛ temɔ kɛ yenɛ na. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ kwa̧ kɛndɔ saŋgwɛ mɛɗya mɛte yi ɓa̧ kɛ poku te yite kɛ́, teɗye ɓomɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Ndana, ɛ Yesus jeɓa ɓejekɛ ɓenɛ kamɔ jɔ yiɓa kandɛ tomna yan yiɓa yiɓa. A nya ɓo ɗeti te yi soŋɛ ɓeya mɛsisiŋ kɛ yotu ɓomɔ.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde, kpɛ, ɓo tî ɓiya yaŋa kwa̧ nɔ na, soŋɛ ndi toŋgolo. Ɓo tî ɓiya ko mɛɗye ko koɓiyɛ ko mɔnɔ litɔ mɔni ɓakiɗye kɛ jon na.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Ndi nde, ɓo yakama lɛŋɛ mɛnakala, ma mumɔ tî dokiɗya lambɔ yiɓa kɛ yotu kwa̧ nɔ na.
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Tu̧ hɛnɛ te yi wunɛ ta nyiŋɛ ya te, wunɛ ɗîy ndi womɛte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi wunɛ ta kwa̧ kɛ́.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Ma ŋgɛ wunɛ kumɛ kɛ yiŋa mbɛy nde, ɓomɔ tì ɓu̧ wunɛ kimɔte ho wokɔ mɛlɛpi mun na, nɛ wunɛ kwâŋ womɛte. Komɛ wunɛ ta tɛmɛ yí kwa̧ kɛ́, nɛ̀ wunɛ kûtu ŋgbutu te yi ndama kɛ mɛkol mun kɛ́ yí teɗye ɓo nde, ɓo kelma ɓeyate.»
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Ɓo tɛmma kwa̧ yí kɛ̀ pelɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nyɛ ɓomɔ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Ɓo soŋma ɓeya mɛsisiŋ ɓuɗyate kɛ yotu ɓomɔ, lɔmbɛ mutɔ kɛ yotu ɓuɗya ɓotu ɓekɔn yí siɗyɛ nɛ mɛkɔn man.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Kumande Herod wokuma kasi Yesus, kɛto ɗinɔ ɗyenɛ ɓa̧ kɛ wumɔ ɓuɗyate kɛ mɛmbɛy hɛnɛ. Ɓo ɗikima lɛpɔ nde: «Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku womiya kɛ njoka ɓemuŋ, yori yi nyɛ ɓɛ nɛ ɗeti te yi kelɔ nyaŋgwɛ mɛyekambiyɛ te yikɛ kɛ́.»
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Ɓaŋa ɓomɔ ɗikima lɛpɔ nde: «Yo Eli.» Ɓaŋa nde: «Yo ndi wɛtɛ mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nda ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ hɛnɛ.»
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Yasi wɛtɛ, kɛ Herod ma wokɔ mɛyasi mɛte yi Yesus ɗikima kelɔ kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Gba Jaŋ te yi mi lɛpima nde, ɓo pɛ̂si to nɛ kɔ, yo nyɛ womiyɛ.»
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Yo nde, Herod nɛ ŋguru wenɛ tomma ɓomɔ kɛ̀ ɓiye nɛ Jaŋ nyɛ kɛ jɔɓɔ kwa̧ wotɔ nyɛ. Herod kelma ɗete, kɛto nyɛ Herod sukuma Herodiyas te nya maŋ wenɛ Filip kɛ mɛɓɔ mɛnɛ ɓu̧ nyɛ nɛ mɛgwaki.
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 Ɛ Jaŋ ɗiki lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Yo ti yaka nde, ɓoŋgɔ nya mɔŋ nɛ mɛgwaki na.›
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Ɗete, ɛ Herodiyas ɓakiɗye ŋgɔl te kɛ temɔ suŋgwɛ nɛ Jaŋ, sa̧ nje te yi wo nyɛ. Ma yasi wɛtɛ, a gɔsuma nje te deŋgɔ,
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 kɛto Herod ɓa̧ kɛ kambɔ Jaŋ. A duwa̧ nde, Jaŋ ɓa̧ nɛ ŋgbeŋ kinɛ mɛjɔsɔ kɛ yiŋa yasi na. Herod ɓa̧ kɛ kambiɗya nɛ nyɛ ɓuɗyate. Mɛŋgimɔ hɛnɛ te yi nyɛ wokɛ yasi te yi pundɛ kɛ numbu Jaŋ, a ɗikima ɗiyɔ sosu nɛ ham, ndi nde, a ɓa̧ nɛ mɛsosa yí wokɔ mɛyasi mɛte yi Jaŋ ɗikima lɛpɔ kɛ́.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Wɛtɛ yesɔ ɛ yiŋa kimɔ ŋgimɔ ɗya̧ kɛ yi Herodiyas. Yo ɓa̧ kɛ ŋgimɔ te yi Herod ɓa̧ kɛ kelɔ jesɔ yesɔ jariki nɛ kɛ́. A kelma nyaŋgwɛ dina jeɓa nɛ nyaŋgwɛ ɓekum ɓenɛ nɛ̀ ɓekum ɓesɔja nɛ̀ kpasa ɓomɔ ɓe mɛnɛti mɛ Galile.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Ɗiyɔ kɛ́, ɛ ŋgɔndu Herodiyas nyiŋɛ tu̧ ɓɔlɔ jesɔ. Ɛ yo ɓiye temɔ Herod nɛ̀ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ mbɛy mɛɗye ɓenɛ ɓo ɓaka. Ɛ kumande Herod lɛpɛ nyɛ ŋgɔndu nyari nde: «Diya mi yasi hɛnɛ te yi wɛ kwaɗyɛ, mi ta nyɛ wɛ yo.»
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Herod kinjama yotu lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Yasi hɛnɛ te yi wɛ ta diyɛ, ko ŋge, mi ta nyɛ wɛ yo. Ko ɓɛkɔ nde, mi pɛ̂si mɛnɛti mɛte yi mi namɛ kɛ́ kɛ ɓembe ɓu̧ pɛl te wɛtɛ nyɛ wɛ, mi ta kelɔ.»
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Mɔnɔ nyari punduma kɛ̀ dolɔ nyaŋgwɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Mi dîya ɓa ŋge?» Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Diya to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.»
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Ɛ nyɛ yɔkwɛ ɓekɛ ɓekɛ nyiŋɛ tu̧ kɛ̀ nɛdɔ kɛ yi kumande Herod lɛpɔ nde: «Mi kwáɗyikwɛ nde: Nyɛkɔ mi to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku ndana ndana waka kɛ mɔy pan.»
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Yo nya kumande Herod ŋgambi ɓuɗyate, ma kɛto a sima kinja nɛ̀ kɛto mbɛri misi mɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka, a tì kwaɗyɛ pitiɗye numbu se na.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Ɗete, ɛ nyɛ tomɛ wɛtɛ sɔja te ɛ ɓakiɗye nyɛ kɔ nɛdɔ lɛpɔ nde, a kwâŋ ɓekɛ ɓekɛ yɔkwɛ nɛ to Jaŋ te mɔ tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Ɛ sɔja kwa̧ kumɔ kɛ tu̧ jɔɓɔ pɛsɔ to Jaŋ nyɛ kɛ mɔy pan ɗya̧ nɔ kaŋɛ nyɛ ŋgɔndu nyari. Ɛ nyɛ nje kaŋɛ nyɛ nyaŋgwɛ wenɛ.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Kɛ ɓejekɛ ɓe Jaŋ ma wokɔ kasi te kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ ɓu̧ muŋ nɛ kɛ̀ pumbɔ.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Ɓotu ɓe tomun ɓe Yesus nja̧ yɔkwɛ, ɛ ɓo nje wesiɗya kɛ kɛki nɛ. Ɓo yekiɗya mɛyasi hɛnɛ te yi ɓo kelma nɛ̀ yi ɓo teɗya kɛ́ nyɛ nyɛ.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ njâki woŋga tandɛ yun, nɛ́ wusɛ kwa̧ kɛ̀ kɛ mbɛy te yi kinɛ ɓomɔ kɛte kɛ́, nɛ́ wunɛ pa wɛɗya nɛ mbɛt.» A lɛ́pi ɗete, kɛto ɓomɔ ɓa̧ kɛ nje ɗuwɛ nɛ gbiti gbiti, ŋgimɔ te yi ɓo ta ɗye nɛ mɔnɔ yaŋa tì ɓɛ na.
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ɗete, ɛ ɓo kwa̧ nɛ landi yí kɛ̀ kɛ yiŋa mbɛy te yi ɓa̧ nɛ sɛnjɛnjɛ kinɛ ɓomɔ kɛte kɛ́.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Ko ɗete, ɓuɗya ɓomɔ semma ɓo kɛ kwa̧, ɛ ɓo duwɛ ɓo. Ɛ ɓomɔ sutiyɛ kɛ mɛɗya hɛnɛ pɛsa kol nɛ kol ɓekɛ ɓekɛ kandɛ kumɔ nɛ ɓo kɛ mbɛy te yi ɓo kɛ̀ kɛte kɛ́.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Kɛ Yesus ma piyɛ kɛ landi kɛ́, a ɓɛ́ŋa nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ kɛ. Ɛ nyɛ gwe ŋgwɛtɛ yan ɓuɗyate, kɛto ɓo ɓa̧ nda ɓesam ɓete ɓe kinɛ mɔ ɓakiɗya yan ɓaka. Ɛ nyɛ kandɛ teɗya yan ɓuɗya mɛyasi.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ɓekoko sima ɗya̧, ŋgimɔ ma kwa̧ ɓuɗyate, ɛ ɓejekɛ ɓe Yesus kɛ̀ kɛ kɛki nɛ lɛpɔ nde: «Waka koŋgor, ŋgimɔ sima kwa̧ sendi ɓuɗyate.
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 Tikɔ, nɛ́ ɓo kwa̧ kɛ̀ kɛ mɛlunde nɛ̀ kɛ mɛɗya mɛte yi kɛ pɔku te yi waka kɛ́, nɛ́ ɓo kɛ̀ ɓɔm yasi te yi ɓo yakama ɗye.»
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Ndi gba wunɛ nɛ ŋguru wun nyɛ̂ki ɓo mɛɗye.» Ɛ ɓo nje yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «’Wusɛ ɓôŋ ka ndi mɔni te yi yakama gbo mɔ mɛsay kɛ mɛyesɔ mɛsay gɔmay yiɓa kɛ́ kɛ̀ ɓɔmɔ nɛ mɛɗye nje nyɛ ɓo?»
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Ɛ Yesus diyɛ ɓo nde: «Wunɛ nɛ mampa niŋgɔ? Wunɛ pâŋ kɛ̀ ɓɛŋɛ.» Ɛ ɓo kwa̧ kɛ̀ ɗita yɔkwɛ nje lɛpɔ nde: «Yo nɛ mampa yitan nɛ̀ ɓenjanjɔ yiɓa.»
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde, ɓo lɛ̂pi nyɛ ɓomɔ hɛnɛ nde, ɓo ɗîy ɗiyɔ nɛ mɛnjɔŋ mɛte kɛ to mɛmbunjɔ.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ɛ ɓomɔ kwa̧ ɗiyɔ nɛ mɛnjɔŋ mɛte, ɓaŋa kamɔtan kamɔtan, ɓaŋa gɔmay gɔmay.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ɛ nyɛ nje ɓu̧ mampa yinɔri yitan nɛ̀ ɓenjanjɔ ɓenɔri yiɓa kaŋɛ misi kɛnjɛ kwey nyɛ Njambiyɛ wosoko. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ nje lekɛ yo kaŋɛ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ, nɛ́ ɓo kaɓi nyɛ ŋgil ɓomɔ. Ɛ nyɛ kaɓɛ sendi ɓenjanjɔ ɓenɔri yiɓa yaka nɛ ɓo hɛnɛ.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Ɓomɔ hɛnɛ ɗyenama ditɔ.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ɛ ɓo nje wesiɗye ɓukwɛ mampa nɛ̀ ɓukwɛ njanjɔ tonjɛ mɛmakɔ kamɔ jɔ yiɓa.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Kɛ njoka ɓotu ɓete ɓe ɗyenama ɓaka ɓembam nɛ ɓembam kumma ɓomɔ tomay yitan.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Ndana ndana kɛ kɔŋte kɛ́, ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ nde, ɓo ɓêndi landi kandɛ saɓiyɛ kɛ̀ ŋginjɛ te yɔru kɛ pulɔ Betsayda, na pa tika lɛpɔ nyɛ ŋgil ɓomɔ nde, ɓo sîki ɗuwɛ.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Kɛ ŋgil ma si kwa̧ kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ ɓendɔ keki yí kɛ̀ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Tu yinjama dolɔ ɓejekɛ nɛ̀ landi kɛ ɓembe sombu, ndi Yesus tikama nyɛpɔ kɛ ŋgindi.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Yesus ɓɛŋma nde, ɓejekɛ kɛ saŋgwa nɛ mɛbɔnɛ ɓuɗyate yí ɗukɔ nɛ landi, kɛto ɓo kɛ kɛ̀, pupɔ kɛ nje njakɔ kɛ mbɔmbu yan mata ɓo. Kɛ pɔku njenamɛnɔ, ɛ Yesus kandɛ kɛndi kɛ to ɗuku kɛ̀ nɔ pulɔ yan. A diyma kwa̧ ɓo kwaŋgɔ.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Kɛ ɓo ma ɓɛŋɛ nyɛ kɛ kɛndɔ kɛ to ɗuku kɛ́, ɛ ɓo takɛ nde, yo ablasa. Ɛ ɓo kandɛ kembi.
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 Ɓo hɛnɛ ɓɛŋma nyɛ, ɛ ɓo gwe wɔ̧ ɓuɗyate. Ndana, kɛ Yesus ma ɓɛŋɛ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ ɓetɛ mɛn kɛnjɛ ɓo lɛpɔ nde: «Nɛ tî kambi na, yo mi, nɛ tî gwaki wɔ̧ na.»
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 A ka̧ kɛ̀ dolɔ ɓo ɓendɔ landi. Ɛ pupɔ siyɛ. Ɛ ɓo ŋgbakima ɓuɗyate.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 Ɓo ŋgbakimama, kɛto ɓo tì ɓiye to yasi te yi kwaŋnama kɛ mɛyekambiyɛ mɛte yi nyɛ kelma yí nyɛ nɛ ɓomɔ mampa kɛ́ na. Ɓo tì ɓiye to te na, yo nde, mɛtemɔ man ɓa̧ nɛ keskere.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Ɓo saɓiya nyaŋgwɛ matɔ kumɔ ŋginjɛ te yɔru kɛ mɛnɛti mɛ Genesarɛt kwa̧ ɓendɔ ŋgindi.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Ndi nɛ piya te yi ɓo piya kɛ landi kɛ́, ɛ ɓomɔ duwɛ nde, yo Yesus.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Ɛ ɓo kɛ̀ kɛ pɔku te yinɔri hɛnɛ, kandɛ soɓuna ɓotu ɓekɔn kɛ mɛtaŋ kɛ̀ nɔ kɛ mbɛy hɛnɛ te yi ɓo wokuma nde, a kɛte kɛ́.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Kɛ mbɛy hɛnɛ te yi nyɛ nya kol kɛte, ko kɛ mɔnɔ mɛɗya ko kɛ nyaŋgwɛ mɛɗya ko kɛ mɛlunde, ɓo ɗikima ɓu̧ ɓotu ɓe kɔn nje tikɔ kɛ mɛmbɛy mɛte yi ɓomɔ ɗiki wesiɗya kɛte kɛ́. Ɛ ɓo ɗiki ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a jâya nde, ɓotu ɓekɔn kpôka ndi gbɛla numbu lambɔ nɛ lalɛ. Ɗete, ɓaka hɛnɛ ɓe kpokuma numbu lambɔ nɛ, mɛkɔn man siyma.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.