Lucas 1
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 Nyaŋgwɛ mbam Teyofil, ɓuɗya ɓomɔ nya ɓɔ kɛ kɛtina mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ njoka wusu kɛ́.
1 Muitos se propuseram a escrever uma narração dos acontecimentos que se cumpriram entre nós.
2 Ɓo kɛtima yo ɓeŋgwɛ yasi te yi ɓotu ɓete ɓe ɓɛŋma nɛ misi man wulɛ kɛ kandinate yekiɗya nyɛ wusɛ kɛ́. Ɓotu ɓete sendi nja̧ nje ɓɛ ɓotu ɓe lɛpina mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
2 Usaram os relatos que nos foram transmitidos por aqueles que, desde o princípio, foram testemunhas oculares e servos da palavra.
3 Kɛ mi ma si gɔsɔ to te ɓiye kimɔte wulɛ nda yi yo kandima nɔ kɛ́, ɛ mi sendi ɓɛŋɛ kimɔte nde, mi kɛ̂ti yo kɛtɔ nɛ nje te nyɛ wɛ,
3 Depois de investigar tudo detalhadamente desde o início, também decidi escrever-lhe um relato preciso, excelentíssimo Teófilo,
4 nɛ́ wɛ duwɛ nde, mɛyasi mɛte yi ɓo teɗya wɛ kɛ́ kɛ nje gbate.
4 para que tenha plena certeza de tudo que lhe foi ensinado.
5 Kɛ ŋgimɔ te yi Herod ɓa̧ kumande kɛ mɛnɛti mɛ Yuda kɛ́, yo ɓa̧ nɛ wɛtɛ mɔ nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ, ɗinɔ ɗyenɛ nde Sakari. A ɓa̧ kɛ njɔŋ Abiya. Nyari wenɛ ɓa̧ kɛ kandɔ *Arɔn. Ɗinɔ ɗyenɛ ɓa̧ nde Elisabɛt.
5 Quando Herodes era rei da Judeia, havia um sacerdote chamado Zacarias, que fazia parte do grupo sacerdotal de Abias. Sua esposa, Isabel, também pertencia à linhagem sacerdotal de Arão.
6 Ɓo hɛnɛ yiɓa ɓa̧ nɛ ŋgbeŋ kɛ misi mɛ Njambiyɛ. Ɓo joŋnama ɓakiɗye mɛmboŋga nɛ̀ mɛlɛpi mɛ Baba Mbokɔ hɛnɛ kinɛ mɔnɔ mɛjɔsɔ na.
6 Zacarias e Isabel eram justos aos olhos de Deus e obedeciam cuidadosamente a todos os mandamentos e estatutos do Senhor.
7 Ɓo tì ɓɛ nɛ mɔnɔsikɛ na, kɛto Elisabɛt ɓa̧ kundu, sendi, ɓo hɛnɛ sima jombɛ.
7 Não tinham filhos, pois Isabel era estéril, e ambos já estavam bem velhos.
8 Wɛtɛ yesɔ Sakari ɓa̧ kɛ tonjɛ mɛsay mɛnɛ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ, kɛto yo ɓa̧ ŋgimɔ mɛsay mɛte yi njɔŋ te yenɛ.
8 Certo dia, Zacarias estava servindo diante de Deus no templo, pois seu grupo realizava o trabalho sacerdotal, conforme a escala.
9 A kelma ɗete nda yi ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ ɗikima kelɔ nɛ mɛsay man kɛ́. Kɛ ŋgimɔ te yite, ɛ ɓo kelɛ tay kɛ mbɔmbu Njambiyɛ. Ɛ tay teɗye nde, Sakari nyîŋa mbanjɔ Baba Mbokɔ kɛ̀ loɗyɛ mɛyasi mɛte yi nɛ kimɔ mɛtul kɛ́.
9 Foi escolhido por sorteio, como era costume dos sacerdotes, para entrar no santuário do Senhor e queimar incenso.
10 Nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ kɛ sɛ̧ kɛ ŋgimɔ loɗya mɛyasi mɛte yi ɓa̧ nɛ kimɔ mɛtul kɛ́.
10 Enquanto o incenso era queimado, uma grande multidão orava do lado de fora.
11 Ndana kɛ́, ɛ wɛtɛ jaki Baba Mbokɔ pundɛ kɛ mbɔmbu Sakari. A ɓa̧ kɛ tɛri kɛ pay mbam ɓɔ kɛ mbɛy te yi ɓo ɗiki loɗyɛ mɛyasi mɛte yi nɛ kimɔ mɛtul kɛ́.
11 Então um anjo do Senhor lhe apareceu, à direita do altar de incenso.
12 Kɛ Sakari ma ɓɛŋɛ jaki Njambiyɛ kɛ́, ɛ ɗyanɔ ɗyenɛ ɗimbiyɛ, ɛ nyɛ gwe wɔ̧ ɓuɗyate.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou muito abalado e assustado.
13 Ɛ jaki Njambiyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Sakari, wɛ tî gwaki wɔ̧ na, kɛto Njambiyɛ jayma mɛŋgwɛta mɔ. Nyari wɔ Elisabɛt ta ja mɔnɔ mbam. Wɛ ta lo nyɛ nde Jaŋ.
13 O anjo, porém, lhe disse: “Não tenha medo, Zacarias! Sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, lhe dará um filho, e você o chamará João.
14 Wɛ ta ɓɛ nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa kɛto nɛ. Sendi, ɓuɗya ɓomɔ ta sosa komɛ nyɛ ta jaɗyɛ kɛ́,
14 Você terá grande satisfação e alegria, e muitos se alegrarão com o nascimento do menino,
15 kɛto a ta ɓɛ nyaŋgwɛte kɛ misi mɛ Baba Mbokɔ. A tí ɗye mɛnjam ho nyanna mɛnjam na. A ta ɓɛ tondunate nɛ Kimɔ Sisiŋ kandɛ kɛ mɔy nyaŋgwɛ.
15 pois ele será grande aos olhos do Senhor. Nunca tomará vinho nem outra bebida forte. Será cheio do Espírito Santo, antes mesmo de nascer.
16 A ta yɔkiɗye ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl ɓuɗyate njesɛ kɛ yasi Baba Mbokɔ te Njambiyɛ wan.
16 Fará muitos israelitas voltarem ao Senhor, seu Deus.
17 A ta kwa̧ mbɔmbu nɛ Nyaŋgwɛ Kumande nda mɔ tomun Njambiyɛ nɛ sisiŋ nɛ̀ ɗeti nda Eli. A ta yeŋsa mɛtemɔ mɛ ɓesaŋgwɛ nɛ ɓɔnɔ nde, ɓo kwâɗyikwɛ ɓɔnɔ ɓan. A ta kelɔ nde, ɓotu ɓe mbandɔ ɓɛ̂ki nɛ ɗyanɔ nda ŋgbeŋ ɓomɔ yí kombile nɛ kimɔ kandɔ tikɛ Baba Mbokɔ.»
17 Será um homem com o espírito e o poder de Elias, e preparará o povo para a vinda do Senhor. Fará o coração dos pais voltar para seus filhos e levará os rebeldes a aceitarem a sabedoria dos justos”.
18 Ɛ Sakari lɛpɛ nyɛ jaki Njambiyɛ nde: «Mi ta kelɔ nan yí duwɛ nɔ nde, mɛyasi ta kwaŋna ɗete? Kɛto mi sima jombɛ. Sendi, mɛsew mɛ nyari mbɛ sima ɓuyɔ.»
18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso ter certeza de que isso acontecerá? Já sou velho, e minha mulher também é de idade avançada”.
19 Ɛ jaki Njambiyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Yo mi, Gabriyɛl. Mi ɗíy kɛ mbɔmbu Njambiyɛ. Njambiyɛ tomɛ mi nde, mi njâki lɛpina nyɛ wɛ, lɛpɔ kimɔ tom te yikɛ nyɛ wɛ.
19 O anjo respondeu: “Sou Gabriel, e estou sempre na presença de Deus. Foi ele quem me enviou para lhe trazer estas boas-novas.
20 Ɓɛŋa, numbu yɔ ta ɓɛ ɗiɓinate. Wɛ tí tapita se na kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi mɛyasi maka ta si kelna, kɛto wɛ tì jayɛ mɛlɛpi mɛmbɛ na, mɛlɛpi mɛte yi ta kelna tondɔ kɛ ŋgimɔ te yi yo yâkaŋgwɛ kelna kɛ́.»
20 Agora, porém, você ficará mudo até os dias em que essas coisas acontecerão, pois não acreditou em minhas palavras, que se cumprirão no devido tempo”.
21 Ɓomɔ ɓa̧ ndi kɛ laɗye Sakari. Ɓo ɓa̧ kɛ ŋgbakima to te yi nyɛ kikɛ nɔ ɗete kɛ mɔy mbanjɔ Njambiyɛ kɛ́.
21 Enquanto isso, o povo esperava Zacarias sair do santuário e se perguntava por que ele demorava tanto.
22 Kɛ nyɛ ma nje pundɔ kɛ́, a tì ɓɛ nɛ ɗeti te yi lɛpina nyɛ ɓo na. Ɛ ɓo duwɛ nde, a ɓɛŋma yiŋa mɛyekambiyɛ kɛ mɔy mbanjɔ Njambiyɛ. A ɗikima pɛpiɗye mɛɓɔ numbu kɔɓɔ yí lɛpina nɔ nyɛ ɓo.
22 Quando finalmente saiu, não conseguia falar com eles, e perceberam por seus gestos e seu silêncio que ele havia tido uma visão no santuário.
23 Kɛ mɛtu mɛsay mɛte yenɛ ma siyɔ kɛ́, ɛ nyɛ tɛmɛ ɗuwɛ kɛ̀ ɗya ɗyenɛ.
23 Ao fim de seus dias de serviço no templo, Zacarias voltou para casa.
24 Mɔnɔ mɛtu kwaŋma kɛ kɔŋte, ɛ nyari wenɛ Elisabɛt ɓu̧ mɔy. Ɛ nyɛ sɔma nɔ ŋgwɛndɛ yitan. A ɗikima lɛpɔ nde:
24 Pouco tempo depois, sua esposa, Isabel, engravidou e não saiu de casa por cinco meses.
25 ‹Baba Mbokɔ kelma nyaŋgwɛ ŋgikwa nɛ mi. A kaŋma misi ɓɛŋɛ nɛ mi yí soŋɛ nɛ wuŋgwa kɛ yotu mbɛ kɛ misi mɛ ɓomɔ.›
25 “Como o Senhor foi bom para mim em minha velhice!”, exclamou ela. “Tirou de mim a humilhação pública de não ter filhos!”
26 Kɛ mɔy Elisabɛt ma kumɔ ŋgwɛndɛ yitan jɔ wɛtɛ kɛ́, ɛ Njambiyɛ tomɛ jaki wenɛ Gabriyɛl kɛnjɛ kɛ Galile kɛ wɛtɛ ɗya nde Nasarɛt,
26 No sexto mês da gestação de Isabel, Deus enviou o anjo Gabriel a Nazaré, uma cidade da Galileia,
27 kɛ yi wɛtɛ ɓindi ŋgɔndu nde Mariya. Yo ɓa̧ kponate nde, a ta kelɔ gwaki ɓenɛ wɛtɛ mbam nde Yosɛp kɛ kandɔ Davit.
27 a uma virgem de nome Maria. Ela estava prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei Davi.
28 Jaki Njambiyɛ nyiŋma tu̧ Mariya dolɔ nyɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Mi kɛ nyɛnɔ wɛ, Baba Mbokɔ kɛ yɔ! A teɗya wɛ nyaŋgwɛ ŋgikwa nɛ.»
28 Gabriel apareceu a ela e lhe disse: “Alegre-se, mulher favorecida! O Senhor está com você!”.
29 Kɛ Mariya ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ ɗyanɔ ɗyenɛ ɗimbiyɛ, ɛ nyɛ gwe wɔ̧ ɓuɗyate. Ɛ nyɛ diyɛ kɛ mɔy temɔ nɛ nde: ‹To mɛnyɛn mɛte yikɛ lɛ́pi nɛ ŋge?›
29 Confusa, Maria tentou imaginar o que o anjo quis dizer.
30 Ɛ jaki Njambiyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Mariya, wɛ tî gwaki wɔ̧ na, kɛto Njambiyɛ teɗya nyaŋgwɛ ŋgikwa nɛ kɛ yɔ.
30 “Não tenha medo, Maria”, disse o anjo, “pois você encontrou favor diante de Deus.
31 Dukwɛ nde, wɛ ta ɓu̧ mɔy. Wɛ ta ja mɔnɔ mbam, wɛ ta lo nyɛ nde Yesus.
31 Ficará grávida e dará à luz um filho, e o chamará Jesus.
32 A ta ɓɛ nyaŋgwɛte kɛ misi mɛ Njambiyɛ. Ɓo ta jeɓa nyɛ nde Mɔnɔ Njambiyɛ te ɛ kwaŋma mɛyasi hɛnɛ kɛ kwey kɔ. Njambiyɛ te Baba Mbokɔ ta nyɛ nyɛ ɗiyɔ kumande saŋmbambɔ wenɛ Davit.
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono de seu antepassado Davi,
33 A ta namɔ kandɔ tu̧ Yakɔp kpo nɛ kpo. Namnate yenɛ tí ɓɛ nɛ njena na.»
33 e ele reinará sobre Israel para sempre; seu reino jamais terá fim!”
34 Ɛ Mariya lɛpɛ nyɛ jaki Njambiyɛ nde: «Yo yakama kelna nan, kɛto mi tì pa duwɛ mbɛ mbam na?»
34 Maria perguntou ao anjo: “Como isso acontecerá? Eu sou virgem!”.
35 Ɛ jaki Njambiyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Kimɔ Sisiŋ ta nje pɛ yɔ. Ŋguŋguɗyɛ Njambiyɛ te ɛ kwaŋma mɛyasi hɛnɛ kɛ kwey kɔ ta ɓusɛ wɛ nda wukumɛ. Ɗete, mɔnɔ te yi wɛ ta ja kɔ ta ɓɛ kiyɔ. Ɓo ta jeɓa nyɛ nde Mɔnɔ Njambiyɛ.
35 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a cobrirá com sua sombra. Portanto, o bebê que vai nascer será santo, e será chamado Filho de Deus.
36 Dukwɛ nde, toru wɔ Elisabɛt mɛ nɛ mɔy. A ɓoŋma mɔy nɛ jombiɗyɛ. Yɔkɔ yi ɓo ɗikima jeɓa nde kundu kɔ mɛ nɛ mɔy ŋgwɛndɛ yitan jɔ wɛtɛ muka. A ta ja mɔnɔ mbam.
36 Além disso, sua parenta, Isabel, ficou grávida em idade avançada. As pessoas diziam que ela era estéril, mas ela concebeu um filho e está no sexto mês de gestação.
37 Kɛto kinɛ yiŋa sulna yasi kɛ misi mɛ Njambiyɛ na.»
37 Pois nada é impossível para Deus”.
38 Ɛ Mariya lɛpɛ nde: «Mi kɔ, mɔ mɛsay mɛ Baba Mbokɔ, yo kêlnaŋgwɛ kɛ yotu mbɛ nda yi wɛ lɛpima kɛ́!» Ɛ jaki Njambiyɛ pundɛ kwa̧ lɔndɔ kɛ kɛki nɛ.
38 Maria disse: “Sou serva do Senhor. Que aconteça comigo tudo que foi dito a meu respeito”. E o anjo a deixou.
39 Ndi kɛ mɛtu te yite ɛ Mariya tɛmɛ ɓekɛ ɓekɛ kɛ̀ kɛ wɛtɛ ɗya kɛ mɛnɛti mɛ Yuda, kɛ mɛnɛti mɛte yi nɛ mɛkeki kɛ́.
39 Alguns dias depois, Maria dirigiu-se apressadamente à região montanhosa da Judeia, à cidade
40 Ɛ nyɛ nyiŋɛ tu̧ Sakari nyɛnɔ Elisabɛt.
40 onde Zacarias morava. Ela entrou na casa e saudou Isabel.
41 Kɛ Elisabɛt ma wokɔ mɛnyɛn mɛ Mariya kɛ́, ɛ mɔnɔ watɛ ɓuɗyate kɛ mɔy nɛ, ɛ Kimɔ Sisiŋ tondɛ kɛ yotu Elisabɛt.
41 Ao ouvir a saudação de Maria, o bebê de Isabel se agitou dentro dela, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Ɛ nyɛ kembiɗya lɛpɔ nde: «Wɛ nɛ mɛkombila kɛ njoka ɓɛsɔ ɓoma. Sendi, mɔnɔ te ɛ kɛ mɔy yɔ kɔ nɛ mɛkombila.
42 Em alta voz, Isabel exclamou: “Você é abençoada entre as mulheres, e abençoada é a criança em seu ventre!
43 Wuy, ŋge ɓa̧ kelɛ yi nyaŋgwɛ nɛ Nyaŋgwɛ Kumande wombɛ nja̧ ndana kɛ yasi mbɛ kɛ́?
43 Por que tenho a grande honra de receber a visita da mãe do meu Senhor?
44 Kɛto, kɛ mi ma wokɔ mɛnyɛn mɔ kɛ́, ɛ mɔnɔsikɛ watɛ ɓuɗyate nɛ mɛsosa kɛ mɔy mbɛ.
44 Quando ouvi sua saudação, o bebê em meu ventre se agitou de alegria.
45 Wɛ nɛ mɛsosa, kɛto wɛ jayma nde, mɛyasi mɛte yi Baba Mbokɔ lɛpima nyɛ wɛ kɛ́ ta kelna.»
45 Você é abençoada, pois creu no que o Senhor disse que faria!”.
46 Ɛ Mariya lɛpɛ nde:
46 Maria respondeu: “Minha alma exalta ao Senhor!
47 Sendi, temɔ mbɛ nɛ mɛsosa kɛto Njambiyɛ, Mɔ te ɛ joŋgwɛ mi kɔ.
47 Como meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador!
48 A teɗya mi ŋgikwa nɛ, mi mɔ mɛsay wenɛ. Kandɛ ndana kumɔ kpo nɛ kpo mɛkandɔ hɛnɛ te yi ta jaɗyɛ kɛ to mɛnɛti maka kɛ́ ta lɛpɔ nde, mi nɛ mɛsosa.
48 Pois ele observou sua humilde serva, e, de agora em diante, todas as gerações me chamarão abençoada.
49 Kɛto Njambiyɛ te ɛ nɛ ŋguŋguɗyɛ kɔ kelma nyaŋgwɛ mɛyasi kɛ pay te yembɛ. Ɗinɔ ɗyenɛ kiyɔ.
49 Pois o Poderoso é santo, e fez grandes coisas por mim.
50 Sendi, ɓotu ɓete ɓe kambɛ nyɛ ɓaka, a gwáki ŋgwɛtɛ yan mɛŋgimɔ hɛnɛ.
50 Demonstra misericórdia a todos que o temem, geração após geração.
51 A teɗya ɓomɔ nde, a nɛ nyaŋgwɛ ɗeti. A wanjima ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ nɛ mɛtakɛ mɛ ɓendiɗya yotu kɛ temɔ yan ɓaka.
51 Seu braço poderoso fez coisas tremendas! Dispersou os orgulhosos e os arrogantes.
52 A soŋma ɓekumande kɛ mɛɗiyɔ man nje ɓendiɗye gbɛla ɓomɔ.
52 Derrubou príncipes de seus tronos e exaltou os humildes.
53 A tonja kimɔ mɛyasi nyɛ ɓotu ɓete ɓe gwe nja ɓaka, nje tikɔ ɓotu ɓete ɓe nɛ mɛyasi ɓaka nɛ gboŋgo ɓɔ.
53 Encheu de coisas boas os famintos e despediu de mãos vazias os ricos.
54 A kamma kandɔ Isarayɛl, ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ yí takɛ gwena ŋgwɛtɛ nɛ
54 Ajudou seu servo Israel e lembrou-se de ser misericordioso.
55 suŋgwɛ nɛ Abaraham ɓenɛ ɓenday ɓenɛ kpo nɛ kpo. A kelma ɗete nda yi nyɛ lɛpima nyɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu kɛ́.»
55 Pois assim prometeu a nossos antepassados, a Abraão e a seus descendentes para sempre”.
56 Mariya yama ɓenɛ Elisabɛt nda ŋgwɛndɛ yitati. Ɛ nyɛ nje ɗuwɛ kɛ̀ ɗya ɗyenɛ.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses, e então voltou para casa.
57 Kɛ ŋgimɔ te yi Elisabɛt ta ja kɛte kɛ́ ma ɗya̧, ɛ nyɛ ja mɔnɔ mbam.
57 Chegado o tempo de seu bebê nascer, Isabel deu à luz um filho.
58 Kɛ ɓenjɔŋ ɓenɛ nɛ̀ ɓemaŋ ma wokɔ nde, Baba Mbokɔ teɗya nyɛ nyaŋgwɛ ŋgikwa nɛ ɗete kɛ́, ɛ ɓo ɓɛ nɛ mɛsosa nda Elisabɛt.
58 Vizinhos e parentes se alegraram ao tomar conhecimento de que o Senhor havia sido tão misericordioso com ela.
59 Kɛ mɔnɔsikɛ ma kumɔ mɛtu yitan jɔ yitati kɛ́, ɛ ɓomɔ nje kɛ pɛsina nɛ. Ɛ ɓo diy lo nyɛ nde Sakari nɛ ɗinɔ saŋgwɛ wenɛ.
59 Quando o bebê estava com oito dias, eles vieram para a cerimônia de circuncisão. Queriam chamar o menino de Zacarias, como o pai,
60 Yasi wɛtɛ, ɛ nyaŋgwɛ nɛ mɔnɔ lɛpɛ nde: «Ɓɛ, ɗinɔ ɗyenɛ ta ɓɛ nde Jaŋ!»
60 mas Isabel disse: “Não! Seu nome é João!”.
61 Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Kinɛ mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ kandɔ ɗyɔ nɛ ɗinɔ te yite na.»
61 Então eles lhe disseram: “Não há ninguém em sua família com esse nome”,
62 Ndana, ɛ ɓo pɛpiɗye ɓɔ diyɛ nɛ saŋgwɛ nɛ mɔnɔ nde: «Wɛ kwáɗyikwɛ lo mɔnɔsikɛ nde ŋge?»
62 e com gestos perguntaram ao pai como queria chamar o bebê.
63 Ɛ Sakari jɔmbɛ yiŋa yasi, na kɛtina kɛte. Ɛ nyɛ kɛtɛ kɛte nde: ‹Ɗinɔ mɔnɔsikɛ nde Jaŋ.› Ɛ ɓo hɛnɛ ŋgbakima ɗinɔ te yite.
63 Ele pediu que lhe dessem uma tabuinha e, para surpresa de todos, escreveu: “Seu nome é João”.
64 Ndana ndana, ɛ numbu nɛ ɓutuna. Ɛ nyɛ kandɛ ndapi nɛ kɔkɔ lukse Njambiyɛ.
64 No mesmo instante, Zacarias voltou a falar e começou a louvar a Deus.
65 Ɛ ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ pɔku mɛnɛti mɛte yite ɓaka gwe wɔ̧. Ɓotu ɓete ɓe ɗikima ɗiyɔ kɛ Yuda, kɛ mɛnɛti mɛte yi nɛ mɛkeki kɛte kɛ́ ɗikima yekiɗye ndi mɛyasi mɛte.
65 Toda a vizinhança se encheu de temor, e a notícia do que havia acontecido se espalhou por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Ɓomɔ hɛnɛ ɓe wokuma kasi te ɓaka ɗikima takɛ yo kɛ mɔy temɔ. Ɛ ɓo ɗiki diyɛ nde: «Mɔnɔ te yɔkɔ ta duwɛ ɓɛ nan? Ɗeti Baba Mbokɔ ɓa̧ gbate kɛ yotu nɛ.»
66 Todos que ficavam sabendo meditavam sobre esses acontecimentos e perguntavam: “O que vai ser esse menino?”. Pois a mão do Senhor estava sobre ele.
67 Saŋgwɛ wenɛ Sakari ɓa̧ tondunate nɛ Kimɔ Sisiŋ. Ɛ nyɛ punjɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ lɛpɔ nde:
67 Então seu pai, Zacarias, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou:
68 «Mɛluksa nɛ Baba Mbokɔ, Njambiyɛ te ɛ kandɔ Isarayɛl, kɛto a takima ɓotu ɓenɛ kolɔ ɓo.
68 “Seja bendito o Senhor, o Deus de Israel, pois visitou e resgatou seu povo.
69 A nya wusɛ ɗetina mɔ te ɛ ta joŋgwɛ wusɛ kɔ wulɛ kɛ tu̧ mɔ mɛsay wenɛ Davit.
69 Ele nos enviou poderosa salvação da linhagem real de seu servo Davi,
70 A kelma nda yi nyɛ lɛpima kɛ numbu pupuna ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛnɛ ɓe mɛtu mɛ njimɛ.
70 como havia prometido muito tempo atrás por meio de seus santos profetas.
71 Mɔ te ɛ ta joŋgwɛ wusɛ komɛ ɓependɔ ɓusu ɗiyɛ kɛ́, soŋɛ wusɛ kɛ mɛɓɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe ɓenɛ wusɛ ɓaka.
71 Agora seremos salvos de nossos inimigos e de todos que nos odeiam.
72 Ɗete, Njambiyɛ gwa̧ ŋgwɛtɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu yí takɛ sendi nɛ nyaŋgwɛ mbon te yi nyɛ kelma kɛ́.
72 Ele foi misericordioso com nossos antepassados ao lembrar-se de sua santa aliança,
73 A kél ɗete ɓeŋgwɛ mɛkinja mɛte yi nyɛ kinjama nyɛ saŋmbambɔ wusu Abaraham kɛ́.
73 o juramento solene que fez com nosso antepassado Abraão.
74 A kinjama nde, ŋgɛ nyɛ si soŋɛ wusɛ kɛ mɛɓɔ mɛ ɓependɔ ɓusu, wusɛ ta kelɔ mɛsay nyɛ nyɛ kinɛ wɔ̧ na.
74 Prometeu livrar-nos de nossos inimigos para o servirmos sem medo,
75 Wusɛ ta ɓɛ nɛ ŋgbeŋ, ɓakiɗye sendi mɛyotu musu pupunate kɛ mbɔmbu wenɛ kɛ mɛtu mɛ joŋgwɛ musu hɛnɛ.
75 em santidade e justiça, enquanto vivermos.
76 Mɔnɔsikɛ, ŋgɛ ɓɛ wɛ, ɓo ta jeɓa wɛ nde Mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ te ɛ kwaŋma mɛyasi hɛnɛ kɛ kwey kɔ, kɛto wɛ ta kandɛ kwa̧ mbɔmbu nɛ Baba Mbokɔ yí kombile mɛnje mɛnɛ.
76 “E você, meu filhinho, será chamado profeta do Altíssimo, pois preparará o caminho para o Senhor.
77 Wɛ ta teɗye ɓomɔ ɓenɛ, nɛ́ ɓo duwɛ nje joŋgwɛ nɛ nje te nde, Njambiyɛ ta tikɔ mɛɓeyɔ man nɛ ŋgwɛtɛ.
77 Dirá a seu povo como encontrar salvação por meio do perdão de seus pecados.
78 Njambiyɛ wusu nɛ ŋgikwa ɓuɗyate. Yo ɗete yi mɛjasi ta wulɛ ɗyoɓɔ nje pɛ yusu
78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus, a luz da manhã, vinda do céu, está prestes a raiar sobre nós,
79 nje paniyɛ puyɛ nyɛ ɓotu ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ mɔy yitil nɛ̀ kɛ ndiliŋ mbɛy te yi sɔŋ ɓaka, nɛ́ yo kɛndi nɛ wusɛ kɛ nje te ɛ nɛ tɛ.»
79 para iluminar aqueles que estão na escuridão e na sombra da morte e nos guiar ao caminho da paz”.
80 Mɔnɔsikɛ ɓa̧ kɛ ɗɔkɔ. Sendi, ɗyanɔ ɓa̧ kɛ nje nyɛ ɓuɗyate. A joŋnama kɛ mɔy mɛkoŋgor kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ nja̧ nje punjɛ nɛ yotu nyɛ kandɔ Isarayɛl kɛ̀.
80 João cresceu e se fortaleceu em espírito. E viveu no deserto até chegar o tempo de se apresentar ao povo de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.