Atos 22
Kazuwamgbani ka savu n Tsikimba n aɓon a ɗa a ɗanga̱sai a kazuwamgbani ka cau (KDLNT) vs NTLH
1 Bulus yain kadyanshi, u danai, “Atoku a va̱ n isheku i va̱, panai mai n tonuko ɗa̱ ili iꞌya i gita̱i, tsa̱ra̱ n wenike an bawu ma̱ri n unyushi.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 An wa dansa n ele n kaletsu ka le, aku kakuma̱ ka ama ka lapulai ka paɗai bini.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 Aku u danai, “Mpa uza u Yahuda u ɗa, a matsa mu ta̱ a Tarsu, a uyamba u Kilikiya, shegai nte n gbonguroi pini na. N yan ta̱ ka̱neshi a kukere ku Gamaliya uza ɗa u wenishike mu gba̱ mele ma isheku i tsunu. Ma̱ ta̱ n uciga u ugbashika Kashila̱, tyoku ɗa gba̱ ɗe iꞌa̱ri uyan ara.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 N foro ta̱ ama ɗa a ka tono Ure u Asheku, hal gba̱m n wunai aza roku. N sira̱sai aka n aꞌali n gbagirya le a asuvu a kuwa ku aꞌali.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Magono ma Aɗara̱kpi n azapige a Asheshi a Pige a ka dana ta̱ mayun ɗa. A na̱ka̱ mu ta̱ ukanikorongi ubana a asu u atoku a tsunu aza a Yahuda a ɗa aꞌa̱ri a Damasuka. Ukanikorongi vi u wushunku mu ta̱ n tuko Atoni a ɗa aꞌa̱ri ɗe utuwa̱ a Urishelima usiri n ikani tsa̱ra̱ a yan le mavura.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Kain ka te, evu n ubana kaara a kaci, cina n yan ɗe evu n urawa a Damasuka, aku katyashi ka wuta̱i a zuba ka wakana mu ukyawan.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Aku n rukpa̱i a iyamba, n panai kala̱ga̱tsu ka wece mu, ‘Shawulu, Shawulu, ndya i zuwai va yan mu mavura?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Aku n wushuki, ‘Asheku, aɗa yai?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Aza ɗa tsa̱ri kaɓolo a wene ta̱ katyashi ki, shegai a reve ili iꞌya kala̱ga̱tsu ki ka tono wa.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Aku n wece yi, ‘Asheku, ndya va ciga n yain?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Katyashi ki ka zuwa mu ta̱ n rumba̱na̱i, aza ɗa tsa̱ri kaɓolo ki alya a rono mu ubana a Damasuka.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Aku vuma roku uza u kala Ananiya tuwa̱i ara va̱. Eyi uza ɗa wa gbashika Kashila̱ tyoku ɗa Mele ma tsunu ma danai ɗa, uza ɗa gba̱ aza a Yahuda a ɗa aꞌa̱ri a Damasuka a ka cikpala̱sa.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 U tuwa̱i ara va̱, u shamgbai evu na̱ mpa, u danai, ‘Utoku u va̱ Shawulu, wene asu.’ Pini a asu u nala vi ɗa n wene yi!
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “U tonuko mu, ‘Kashila̱ ka isheku i tsunu ka ɗanga̱sa vu ta̱ vu reve ili iꞌya wa ciga. Kpam vu wene Uza u Uwulukpi u nala vi, vu pana kpam kadyanshi ka ne.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Aɗa va bidya kadyanshi ka ne ubana ko nte wa, n vu tonusuko le iꞌya vu wenei n iꞌya kpam vu panai.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Kotsu vu nangasa aꞌayin wa. ꞌYa̱nga̱ a lyuɓugu vu tsa̱ra̱ a za̱i unyushi u cingi u vunu. Yan nala n vu isa̱si kala ka Asheku.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Kain ka te, an n gonoi a Urishelima, mpa a uyan kavasu a Kuwa ku Kashila̱, aku n wenei kuwene,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 kpam n wenei Asheku a ka dansa, u danai, ‘A̱sa̱ka̱ Urishelima gogo, kpaci a ka wushuku n ili iꞌya va tonuko le a kaci ka va̱ wa.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Aku n wushuki, ‘Asheku, ele n kaci ka le dem a reve ta̱ an n ka̱na̱sa̱i aza ɗa a wushuki n avu a agata a Kashila̱ n sira̱sa le kpam n lapa le.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Aꞌayin a ɗa a wunai Isitifanu, uza u uyan kadyanshi ka Kashila̱, mpa pini kushani kpam n wushuku ta̱ n ili iꞌya a yain. Hal gba̱m mpa n ɓa̱na̱i aminya a ama ɗa a wuna yi vi.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Aku Asheku a tonuko mu, ‘ꞌYa̱nga̱ vu wala, ma suku vu ta̱ a mɓa̱ri a asu u Awulawa.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Kakuma̱ ka ama ki ka rongo yi upana̱ka hal a asu u ɗa u danai udani u ‘Awulawa,’ aku a salai una̱ u te, ‘Rawukai vuma u na vi! Wuna ni! U gan a a̱sa̱ka̱ yi n uma wa!’
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Aku a rongoi iyoroli n a mondusi aminya a le n maloko, a shaɗangusi akere a le n kayala a polusoi ka a uwule.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Aku uzapige u kuvon u aza a Roma u zuwai a bidya yi ubana a kuwa ku asoje, tsa̱ra̱ a bawan yi adama a ɗa wa tonuko le ukuna u maci.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Tyoku ɗa a sira yi tsa̱ra̱ a bawin yi, aku u tonukoi katigi ka ka̱ri pini vi, “U gan a bawin uza u Roma u ɗa wa̱ri n ucira u uyan ili bawu a yanka yi afada?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 An katigi ki ka panai nala, aku u banai a asu u uzapige vi, u danai, “Ndya ya ciga n yain? Vuma u na vi uza u aza uyamba u Roma ɗa.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Aku uzapige vi u banai ara Bulus, u wece yi, “Tonuko mu, avu uza u aza uyamba u Roma ɗa?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Aku uzapige vi u danai, “She na n tsupai ikebe ushani kahu n tsa̱ra̱ ucira u nala vi.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 An asoje a ɗa a ka ciga a bawin yi vi kpam a yan yi keci ki a panai nala, aku a wozoi akere a le gogo. Uzapige u kuvon vi u pana ta̱ uwonvo, kpaci u zuwa ta̱ a sira yi.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 An kain ka wansai, aku uzapige u kuvon vi wa ciga u reve ili iꞌya i zuwai aza a Yahuda a tukoi ukuna u na a kaci ka Bulus. U zuwai a surukpa yi ikani yi, aku u zuwai aɗara̱kpi a pige n Asheshi a Pige yi gba̱ a ɓolomgbonoi. U zuwai a ukai Bulus a asuvu, u zuwa yi u shamgbai a kapala ka le.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.