Mateus 26
Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs ACF
1 Yẹ́sụ̃ kã átángá rĩ átá dẹẹ́ gí, ĩri ní ꞌyozú ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní kĩnĩ,
1 E aconteceu que, quando Jesus concluiu todos estes discursos, disse aos seus discípulos:
2 “Ĩmi nị̃kí rá, Ụ́ꞌdụ́ Múngú ní Ẹlịzú Jó rĩ pi tị gé sĩ rĩ ace nóni ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃, ma ꞌBá Mvá ꞌi, ĩ ímụ́ ma rụ sẽ ariꞌba rĩ pi drị́gé ụ́ꞌdụ́ ꞌdãri gé, kộpi ímụ́ ma gbã pẹtị alambaku sị́gé.”
2 Bem sabeis que daqui a dois dias é a páscoa; e o Filho do homem será entregue para ser crucificado.
3 Sâ ꞌdãri gé, atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi, drị̃koma rĩ pi be, úmúkí ĩ átálágú ãmbúgú ĩ ní zịị́ Kãyáfã rĩ vé jó agá.
3 Depois os príncipes dos sacerdotes, e os escribas, e os anciãos do povo reuniram-se na sala do sumo sacerdote, o qual se chamava Caifás.
4 Kộpi rikí lẹ́tị ndãá kíri kíri Yẹ́sụ̃ ri rụzú, ĩ ꞌdịkí rí ĩri drãá ꞌdĩísĩ rá.
4 E consultaram-se mutuamente para prenderem Jesus com dolo e o matarem.
5 Kộpi ní ꞌyozú kínĩ, “Lẽ ꞌbâ rụkí ĩri ụ́ꞌdụ́ ụ̃mụ̃ nyazú rĩ gé ku, ãꞌdiãtãsĩyã ꞌbá rĩ pi ímụ́ íngá mgbárãsĩ ꞌbá drị̃gé gí.”
5 Mas diziam: Não durante a festa, para que não haja alvoroço entre o povo.
6 Yẹ́sụ̃ kã rií adrií Bẽtẽníyã gá Sị̃mọ́nã ũfú ní ándúrú nyaá rĩ vé ãngá ꞌdãá,
6 E, estando Jesus em Betânia, em casa de Simão, o leproso,
7 ũkú ãzi ní ímụ́zú ũdu ẹ̃jị́ be ngụ̃ụ́pi ndrị̃ndrị̃ ni be mãlãngĩ agá, ũdu rĩ ãjẽ be ãmbúgú, ũkú rĩ íꞌdụ́ ũdu rĩ ũdãá Yẹ́sụ̃ drị̃gé, ị́sụ́ ãkũdẽ Yẹ́sụ̃ ri ínyá nya.
7 Aproximou-se dele uma mulher com um vaso de alabastro, com ungüento de grande valor, e derramou-lho sobre a cabeça, quando ele estava assentado à mesa.
8 ꞌBá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi kâ tã ꞌdĩri ndreé, sẽ kộpi ẽ ẹ́sị́ ve rá. Kộpi ní zịzú kínĩ, “Ngá ũkú rĩ ní ũdu rĩ izazú ꞌdíni rĩ ãꞌdi?
8 E os seus discípulos, vendo isto, indignaram-se, dizendo: Por que é este desperdício?
9 Ĩ té ũdu ꞌdĩri sẽ je ãjẽ be ãmbúgú, ĩ té ícó mũfẽngã ni awa ꞌbá ngá ãkó rĩ pi ní.”
9 Pois este ungüento podia vender-se por grande preço, e dar-se o dinheiro aos pobres.
10 Yẹ́sụ̃ kã tã kộpi ní ꞌyoó ꞌdĩri yịị́, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ngá ĩmi ní rizú unuzú ũkú ꞌdĩri vé tã sĩ rĩ ãꞌdi? Ngá ĩri ní ꞌoó má ní ꞌdĩri, ĩri tã múké.
10 Jesus, porém, conhecendo isto, disse-lhes: Por que afligis esta mulher? pois praticou uma boa ação para comigo.
11 Ĩmi njị̃ị́ ri adri ꞌbá ngá ãkó rĩ pi be, ꞌbo má ícó adrií ĩmi be caá sâ be ãco ku.
11 Porquanto sempre tendes convosco os pobres, mas a mim não me haveis de ter sempre.
12 Ũdu ũkú rĩ ní dãá má drị̃gé ꞌdĩri, ĩri ri mâ rụ́ꞌbá údé, úmvúlésĩ ĩ ímụ́ ma sị̃ ãní ꞌbụ́ agá.
12 Ora, derramando ela este ungüento sobre o meu corpo, fê-lo preparando-me para o meu sepultamento.
13 Ádarú á lẽ ꞌyoó ĩmi ní ꞌdíni, ꞌbá rĩ pi rikí dõ ụ́ꞌdụ́kọ́ múké rĩ ũlũú mụzú vũ drị̃gé sĩ, kộpi kpá ímụ́ tã ũkú ꞌdĩri ní ꞌoó má ní rĩ ũlũ rá, ꞌbá rĩ pi ẽ ígákí rí ĩrivé tã ãní.”
13 Em verdade vos digo que, onde quer que este evangelho for pregado em todo o mundo, também será referido o que ela fez, para memória sua.
14 Kúru Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá mụdrị́ drị̃ ni ị̃rị̃ rĩ pi vé ãlu, ĩ ní zịị́ Yụ́dã Ĩsĩkãrĩyótã ní ꞌdezú mụzú atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi vúgá ꞌdãá,
14 Então um dos doze, chamado Judas Iscariotes, foi ter com os príncipes dos sacerdotes,
15 ĩri ní zịzú kĩnĩ, “Á sẽ dõ Yẹ́sụ̃ ri rụụ́ ĩmi ní gí, ĩmi má ní ãꞌdi sẽ?” Kúru kộpi ní mũfẽngã fífí ẹ̃njị̃ị́pi ẹ̃njị̃ẹ̃njị̃ ni pi lãzú pụ̃kụ́ na, sẽzú ĩri ní.
15 E disse: Que me quereis dar, e eu vo-lo entregarei? E eles lhe pesaram trinta moedas de prata,
16 Íꞌdózú sâ ꞌdãri gé, Yụ́dã íꞌdó rií lẹ́tị ndãá, ã rụkí rí Yẹ́sụ̃ ri ãní.
16 E desde então buscava oportunidade para o entregar.
17 Ụ́ꞌdụ́ ĩ ní íꞌdózú Ụ̃mụ̃ ĩ ní Pánga ni ꞌBãá Údrá ku rĩ nyazú rĩ gé, ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní ímụ́zú Yẹ́sụ̃ vúgá nõó, kộpi ní ĩri zịzú kínĩ, “Mí lẽ ꞌbâ mụkí ínyá mí ní lẽé nyaá Ụ́ꞌdụ́ Múngú ní Ẹlịzú Jó rĩ pi tị gé sĩ rĩ vé rĩ áꞌdí íngũgá?”
17 E, no primeiro dia da festa dos pães ázimos, chegaram os discípulos junto de Jesus, dizendo: Onde queres que façamos os preparativos para comeres a páscoa?
18 Yẹ́sụ̃ ní újázú kộpi ní kĩnĩ, “Ĩmi mụkí kụ̃rụ́ agá ꞌdaá, ĩmi ágó ãzi ị́sụ́, ĩmi ꞌyokí ĩri ní kínĩ, ‘Ímbápi kĩnĩ, mávé sâ ícó gí, á lẽ mụụ́ ụ̃mụ̃ Ụ́ꞌdụ́ Múngú ní Ẹlịzú Jó rĩ pi tị gé sĩ rĩ vé rĩ nyaá ꞌbá mâ pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi be mívé ãngá.’ ”
18 E ele disse: Ide à cidade, a um certo homem, e dizei-lhe: O Mestre diz: O meu tempo está próximo; em tua casa celebrarei a páscoa com os meus discípulos.
19 Kúru ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní mụzú tã rĩ ꞌozú sụ̃ Yẹ́sụ̃ ní lũú ĩ ní rĩ tị́nị, kộpi ní mụzú ínyá Ụ́ꞌdụ́ Múngú ní Ẹlịzú Jó rĩ pi tị gé sĩ rĩ vé rĩ áꞌdízú ꞌdãlé.
19 E os discípulos fizeram como Jesus lhes ordenara, e prepararam a páscoa.
20 Ụ̃tụ́ rĩ kã ꞌdeé, Yẹ́sụ̃ pi ní úrízú ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá mụdrị́ drị̃ ni ị̃rị̃ rĩ pi be ínyá nyangárá gá.
20 E, chegada a tarde, assentou-se à mesa com os doze.
21 Kộpi kâ rií ínyá rĩ nyaá, Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ádarú á ꞌyo ĩmi ní ꞌdíni, ꞌbá ãlu ĩmi ãsámvú gé ꞌdĩgé, ĩri ímụ́ mâ ũli ꞌbe nĩ.”
21 E, comendo eles, disse: Em verdade vos digo que um de vós me há de trair.
22 Tã ꞌdĩri sẽ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní ĩzãngã, ꞌbá ãlu ãlu íꞌdó rií ꞌyoó Yẹ́sụ̃ ní, “Úpí, ꞌbá déna ímụ́pi mî ũli ꞌbeépi rĩ ĩri ma ꞌi?”
22 E eles, entristecendo-se muito, começaram cada um a dizer-lhe: Porventura sou eu, Senhor?
23 Yẹ́sụ̃ ní újázú kộpi ní kĩnĩ, “ꞌBá ꞌbá ní rií ngá nyaá ĩri be sákãnĩ ãlu agá rĩ ímụ́ mâ ũli ꞌbe nĩ.
23 E ele, respondendo, disse: O que põe comigo a mão no prato, esse me há de trair.
24 Ma ꞌBá Mvá ꞌi, ma ímụ́ drã rá, sụ̃ ĩ ní sĩí Búkũ Múngú vé rĩ agá rĩ tị́nị. ꞌBo ĩzãngã rĩ úmvúlésĩ ímụ́ adri ágó mâ ũli ꞌbeépi rĩ vé ni, ĩ ímụ́ ĩri sẽ ꞌdị drã rá. ꞌBá tã ꞌoópi ꞌdíni ꞌdĩri, tịkí té dõ ĩri kuyé múké.”
24 Em verdade o Filho do homem vai, como acerca dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do homem é traído! Bom seria para esse homem se não houvera nascido.
25 Yụ́dã lẽépi Yẹ́sụ̃ ã ũli ꞌbeépi rĩ ní ĩri zịzú kĩnĩ, “Ímbápi, ꞌbá mí ní tã ni átá ꞌdĩri, mí ụ̃sụ̃ ꞌbá rĩ ma ꞌi?”
25 E, respondendo Judas, o que o traía, disse: Porventura sou eu, Rabi? Ele disse: Tu o disseste.
26 Kộpi kâ íꞌdó ínyá rĩ nyaá, Yẹ́sụ̃ ní pánga rĩ íꞌdụ́zú, ĩri ní õwõꞌdĩfô sẽzú, ĩri ní ꞌa ni ãndĩzú, ĩri ní sẽzú ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ĩmi ꞌdụkí, ĩmi nyakí, ꞌdĩri rụ́ꞌbá mávé rĩ.”
26 E, quando comiam, Jesus tomou o pão, e abençoando-o, o partiu, e o deu aos discípulos, e disse: Tomai, comei, isto é o meu corpo.
27 Ĩri ní kópõ rĩ íꞌdụ́zú, ĩri ní õwõꞌdĩfô sẽzú Múngú ní, ĩri ní sẽzú kộpi ní, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ĩmi ãrẽvú céré, ĩmi mvụkí.
27 E, tomando o cálice, e dando graças, deu-lho, dizendo: Bebei dele todos;
28 ꞌDĩri mávé ãrí má ní ũndĩ rụzú ꞌbá kárákará pi be rĩ. Ãrí mávé dãápi vũgá ꞌdĩri ĩri sẽ Múngú ri ꞌbá rĩ pi trũ ĩvé ũnjĩkãnyã agásĩ rá.
28 Porque isto é o meu sangue, o sangue do novo testamento, que é derramado por muitos, para remissão dos pecados.
29 Ádarú á lẽ ꞌyoó ĩmi ní ꞌdíni, má ícó gõó vị́nyọ̃ mvụụ́ dị̃ị́ ku, cĩmgbá cazú ụ́ꞌdụ́ má ní mụzú vị́nyọ̃ úꞌdí mvụzú ĩmi be trụ́ má Ẹ́tẹ́pị vé mãlũngã agá ꞌdãri gé.”
29 E digo-vos que, desde agora, não beberei deste fruto da vide, até aquele dia em que o beba novo convosco no reino de meu Pai.
30 Kộpi kâ úngó ngoó, vụ́drị̃ ni gé, kộpi ní ꞌdezú mụzú Írã Õlívẽ vé rĩ drị̃gé ꞌdãá.Yẹ́sụ̃ pi nyakí ínyá ã ụ̃dụ̃ ívé ꞌbá áyúãyũ rĩ pi be|src="DN00489b.tif" size="span" loc="26:17-30" copy="Dunham" ref="26:17-30"
30 E, tendo cantado o hino, saíram para o Monte das Oliveiras.
31 Kúru Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ị́nị́ŋá nõri sĩ, ĩmi céré ímụ́ nga ápá rá tã ímụ́pi ꞌi ngaápi mâ rụ́ꞌbá gá rĩ sĩ, ĩmi ma ku ọ́ꞌdụ́kụ́lẹ, ãꞌdiãtãsĩyã sĩkí Búkũ Múngú vé rĩ agá kínĩ,
31 Então Jesus lhes disse: Todos vós esta noite vos escandalizareis em mim; porque está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas do rebanho se dispersarão.
32 ꞌBo má kãdõ gõó íngá ídri rú, ma ꞌde mụzú ĩmi ẹndrẹtị gé sĩ drị̃drị̃, ꞌbâ mụ ꞌbâ ị́sụ́ ĩmi be ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé ꞌdãá.”
32 Mas, depois de eu ressuscitar, irei adiante de vós para a Galiléia.
33 Pétẽró ní ꞌyozú kĩnĩ, “ꞌBá rĩ pi dõ ápá tã ímụ́pi ꞌi ngaápi mî rụ́ꞌbá gá rĩ sĩ rá drãáãsĩyã, má ícó mi kuú ãluŋáni ku.”
33 Mas Pedro, respondendo, disse-lhe: Ainda que todos se escandalizem em ti, eu nunca me escandalizarei.
34 Yẹ́sụ̃ ní újázú Pétẽró ní kĩnĩ, “Ádarú á lẽ ꞌyoó mí ní ꞌdíni, ị́nị́ŋá ãndrũ nõri sĩ, lõgúlõgú ní drĩ cẽré ꞌbezú kuyé rĩ gé, mi ímụ́ ma gã ca vú sĩ na, mi ꞌyo, ꞌí nị̃ ma kuyé.”
34 Disse-lhe Jesus: Em verdade te digo que, nesta mesma noite, antes que o galo cante, três vezes me negarás.
35 Pétẽró ní gõzú újázú kĩnĩ, “Má ícó ꞌyoó kínĩ á nị̃ mi kuyé ꞌdíni ku, ꞌbâ ũdrã mí be trụ́.” ꞌBá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ã ụrụkọ céré átákí nyo sụ̃ Pétẽró ní átá rĩ tị́nị.
35 Disse-lhe Pedro: Ainda que me seja mister morrer contigo, não te negarei. E todos os discípulos disseram o mesmo.
36 Kúru Yẹ́sụ̃ ní ꞌdezú mụzú ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi be vũrã ĩ ní zịị́ Gẽtẽsẽmánĩ rĩ gé ꞌdãá, ĩri ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ĩmi úríkí ꞌdĩgé, ma drĩ mụ Múngú ri zị.”
36 Então chegou Jesus com eles a um lugar chamado Getsêmani, e disse a seus discípulos: Assentai-vos aqui, enquanto vou além orar.
37 Jị Pétẽró ri, ãzini Zẽbẽdáyõ ẹnjịpị́ị Yõkóbũ pi Yũwánĩ be mụzú ꞌí vúgá sĩ ĩndĩ. Ĩzãngã íꞌdó fií ẹ́sị́ ni agá ambamba.
37 E, levando consigo Pedro e os dois filhos de Zebedeu, começou a entristecer-se e a angustiar-se muito.
38 Ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ĩzãngã ŋõ mâ ẹ́sị́ drãdrã ẽ tị ị́sụ́. Ĩmi adrikí ꞌdĩgé, lẽ ĩmi adrikí mị be mgbọ.”
38 Então lhes disse: A minha alma está cheia de tristeza até a morte; ficai aqui, e velai comigo.
39 Yẹ́sụ̃ kã mụụ́ vụ̃ụ́ mãdã, ĩri ní kũmũcí ũtị̃zú, ꞌî drị̃ sị̃zú vũgá, ĩri ní Múngú ri zịzú kĩnĩ, “Má Ẹ́tẹ́pị, ícó dõ rá, mî ku ma rií ĩzãngã nyaá nóni ku. ꞌBo lẽ tã rĩ ã nga ꞌi sụ̃ mî ẹ́sị́ ní lẽé rĩ tị́nị, ã adri sụ̃ má ní lẽé rĩ tị́nị ku.”
39 E, indo um pouco mais para diante, prostrou-se sobre o seu rosto, orando e dizendo: Meu Pai, se é possível, passe de mim este cálice; todavia, não seja como eu quero, mas como tu queres.
40 Yẹ́sụ̃ kã ꞌi újá gõó vúlé ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá na rĩ pi vúgá ꞌdãá, ị́sụ́ kộpi ri ụ́ꞌdụ́ ko. Ĩri ní ꞌyozú Pétẽró ní kĩnĩ, “Ĩmi ícókí nyo adrií caá sâ ãlu mị be mgbọ ku?
40 E, voltando para os seus discípulos, achou-os adormecidos; e disse a Pedro: Então nem uma hora pudeste velar comigo?
41 Lẽ ĩmi adrikí mị be mgbọ, ĩmi zịkí Múngú ri, tã ũnjí ã ụ̃ꞌbị̃ rí ĩmi ku. Ĩmî ẹ́sị́ lẽ kõdô Múngú ri zịị́ rá, ꞌbo rụ́ꞌbá gá, ĩmi mũnyámúnya.”
41 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; na verdade, o espírito está pronto, mas a carne é fraca.
42 Yẹ́sụ̃ ní gõzú mụzú Múngú ri zịzú dị̃ị́, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Má Ẹ́tẹ́pị, ꞌí ꞌdụ dõ ĩzãngã nõri mâ rụ́ꞌbá gá sĩ kuyé, múké ni, lẽ mâ nya ĩzãngã rĩ mụzú ĩyí, tã mî ẹ́sị́ ní lẽé rĩ ã nga ꞌi ĩyí.”
42 E, indo segunda vez, orou, dizendo: Pai meu, se este cálice não pode passar de mim sem eu o beber, faça-se a tua vontade.
43 Yẹ́sụ̃ kã gõó ímụ́, ị́sụ́ ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi kokí ụ́ꞌdụ́ kpílíkpílí, ãꞌdiãtãsĩyã ụ́ꞌdụ́ rĩ ŋõ kộpi ẽ mị ambamba.
43 E, voltando, achou-os outra vez adormecidos; porque os seus olhos estavam pesados.
44 Vú na ni gé, gõ kpá kộpi kuú ꞌdĩgé, ꞌde mụụ́ Múngú ri zịị́ ĩri ní té zịị́ drị̃drị̃ rĩ tị́nị.
44 E, deixando-os de novo, foi orar pela terceira vez, dizendo as mesmas palavras.
45 Ĩri ní ꞌi újázú ĩgõzú ívé ꞌbá ꞌî pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi vúgá nõó, ĩri ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ĩmi drĩ ri ụ́ꞌdụ́ rĩ koko, ãzini ĩmi ri ãndẽ vu? Ĩmi ndrekí, sâ rĩ ícá ĩnyiŋá gí, ĩ ímụ́ ꞌBá Mvá ri rụ sẽ ꞌbá ũnjĩkãnyã ꞌoꞌbá rĩ pi drị́gé.
45 Então chegou junto dos seus discípulos, e disse-lhes: Dormi agora, e repousai; eis que é chegada a hora, e o Filho do homem será entregue nas mãos dos pecadores.
46 Ĩmi íngákí ụrụ, ꞌbâ mụkí! ꞌBá lẽépi mâ ũli ꞌbeépi rĩ ícá ĩnyiŋá gí!”
46 Levantai-vos, partamos; eis que é chegado o que me trai.
47 Yẹ́sụ̃ kã rií átá, ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá mụdrị́ drị̃ ni ị̃rị̃ rĩ pi vé ãlu Yụ́dã ní ícázú, ꞌbá bị́trị́ká ímụ́kí vú ni gé sĩ, kộpi céré ị́lị́ ãco ãco ni pi be ĩ drị́gé sĩ, ãzini túré pi be ĩ drị́gé sĩ. Atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi, ãzini ꞌbá drị̃koma rú rĩ pi be ĩpẽkí ꞌbá ꞌdĩꞌbée ímụ́zú nĩ.
47 E, estando ele ainda a falar, eis que chegou Judas, um dos doze, e com ele grande multidão com espadas e varapaus, enviada pelos príncipes dos sacerdotes e pelos anciãos do povo.
48 Yụ́dã lũ kộpi ní tã rĩ drị̃drị̃ kĩnĩ, “Má uꞌde dõ ꞌbá rĩ ẹzịị́ bẹ̃drị̃ sĩ, ágó rĩ adriípi ꞌdĩ, ĩmi rụkí ĩri.”
48 E o que o traía tinha-lhes dado um sinal, dizendo: O que eu beijar é esse; prendei-o.
49 Kúru Yụ́dã ní mụzú Yẹ́sụ̃ vúgá ꞌdãá, ĩri ní ꞌyozú, “Ímbápi, mõdó mí ní!” Ĩri ní kúru Yẹ́sụ̃ ri uꞌdezú ẹzịzú bẹ̃drị̃ sĩ.
49 E logo, aproximando-se de Jesus, disse: Eu te saúdo, Rabi; e beijou-o.
50 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ũndĩgó, mí ímụ́ gí, ꞌí ꞌo tã mí ní lẽé ꞌoó rĩ.”
50 Jesus, porém, lhe disse: Amigo, a que vieste? Então, aproximando-se eles, lançaram mão de Jesus, e o prenderam.
51 Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi vé ãlu ní ívé ị́lị́ ãco rĩ ínjézú, ĩri ní átálágú ãmbúgú rĩ vé ãtíꞌbá ẽ bị́ gazú mvọ́rụ́ ꞌdezú vũgá ꞌdãá.
51 E eis que um dos que estavam com Jesus, estendendo a mão, puxou da espada e, ferindo o servo do sumo sacerdote, cortou-lhe uma orelha.
52 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “ꞌÍ su mívé ị́lị́ ãco rĩ gõó ívé vũrã gá ꞌdãá ũzi. ꞌBá céré ãngũ úꞌdị́ꞌbá drãꞌbée ị́lị́ ãco sĩ rĩ pi, ĩ kpá ímụ́ kộpi úꞌdị́ ũdrã ị́lị́ ãco sĩ.
52 Então Jesus disse-lhe: Embainha a tua espada; porque todos os que lançarem mão da espada, à espada morrerão.
53 Mí ụ̃sụ̃ má ícó má Ẹ́tẹ́pị ri zịị́, ícó má ní mãlãyíkã ẹ̃ꞌdị́ ꞌdịꞌbée ngúlúmũ mụdrị́ drị̃ ni ị̃rị̃ ĩpẽé ímụ́ mâ ĩzã koó úꞌdíkírĩŋá nõgó ku?
53 Ou pensas tu que eu não poderia agora orar a meu Pai, e que ele não me daria mais de doze legiões de anjos?
54 ꞌBo á ꞌo dõ tã rĩ ꞌdíni, tã Búkũ Múngú vé rĩ ní átá ꞌdĩri ã nga rí ꞌi fũú tị ni gé ngóni?”
54 Como, pois, se cumpririam as Escrituras, que dizem que assim convém que aconteça?
55 Sâ ꞌdãri gé, Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi ní kĩnĩ, “Ĩmi ri ímụ́ ị́lị́ ãco ãco ni pi be, túré be, ĩmi lẽkí ímụ́ ma rụụ́, ĩmi ụ̃sụ̃kí ma ꞌbá ũnjí riípi ẹ̃ꞌdị́ ꞌdịị́pi ꞌbá ãngũ rụụ́pi ni pi be ni? Ụ́ꞌdụ́ céré, á ri ꞌbá rĩ pi ímbá Jó Múngú vé rĩ ã bóró gá ꞌdãá, ꞌbo ĩmi rụkí ma kuyé.
55 Então disse Jesus à multidão: Saístes, como para um salteador, com espadas e varapaus para me prender? Todos os dias me assentava junto de vós, ensinando no templo, e não me prendestes.
56 ꞌBo tã ꞌdĩri nga ꞌi ꞌdíni, tã nẹ́bị̃ rĩ pi ní sĩí Búkũ Múngú vé rĩ agá rĩ, ã nga rí ꞌi fũú tị ni gé bẽnĩ.” Kúru ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní ngazú ápázú ꞌdĩísĩ rá, kukí Yẹ́sụ̃ ri kú ọ́ꞌdụ́kụ́lẹgúsĩ.
56 Mas tudo isto aconteceu para que se cumpram as escrituras dos profetas. Então, todos os discípulos, deixando-o, fugiram.
57 ꞌBá Yẹ́sụ̃ ri rụꞌbá rĩ pi ní Yẹ́sụ̃ ri jịzú mụzú Kãyáfã vé ãngá ꞌdãá, Kãyáfã ri átálágú ãmbúgú. ꞌBá tãị́mbị́ ímbáꞌbá rĩ pi, ambugu Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé rĩ pi be, kộpi ri ĩ úmú ĩrivé ãngá ꞌdãá.
57 E os que prenderam a Jesus o conduziram à casa do sumo sacerdote Caifás, onde os escribas e os anciãos estavam reunidos.
58 ꞌBo Pétẽró ꞌde mụzú Yẹ́sụ̃ vúgá sĩ, kộpi rikí mụụ́ ãsámvú sĩ, cĩmgbá ĩri ní cazú átálágú ãmbúgú rĩ vé bóró gá ꞌdãá. Ĩri ní fizú bóró agá ꞌdãá, ĩri ní úrízú ꞌbá ãngũ ũtẽꞌbá rĩ pi be trụ́, lẽ tẽé ndreé dõ tã Yẹ́sụ̃ vé rĩ ã ụ̃dụ̃ ĩri adri ngóni.
58 E Pedro o seguiu de longe, até ao pátio do sumo sacerdote e, entrando, assentou-se entre os criados, para ver o fim.
59 Atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi, ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi be, kộpi lẽkí tã ũnjõ vé ni ndãá ị́sụ́ Yẹ́sụ̃ rụ́ꞌbá gá, ĩ ꞌdịkí rí ĩri drãá rá.
59 Ora, os príncipes dos sacerdotes, e os anciãos, e todo o conselho, buscavam falso testemunho contra Jesus, para poderem dar-lhe a morte;
60 ꞌBá kárákará ã átákí dõ tã rĩ ũnjõ sĩ Yẹ́sụ̃ rụ́ꞌbá gá drãáãsĩyã, kộpi ị́sụ́kí tã ãzi ĩ ní ícózú Yẹ́sụ̃ ri ꞌdịzú ni kuyé.
60 E não o achavam; apesar de se apresentarem muitas testemunhas falsas, nào o achavam. Mas, por fim chegaram duas testemunhas falsas,
61 kộpi kínĩ, “Ágó ꞌdĩri ꞌyo ándúrú kĩnĩ, ‘Ma Jó Múngú vé rĩ ũsị̃ vũgá, ma gõ sị ụ́ꞌdụ́ na agá.’ ”
61 E disseram: Este disse: Eu posso derrubar o templo de Deus, e reedificá-lo em três dias.
62 Átálágú ãmbúgú rĩ ní íngázú pá tuzú ụrụ sĩ, ĩri ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Tã ãgõ ꞌdĩꞌbée ní rií ũmbĩí mí drị̃gé kárákará ꞌdĩꞌbée, ꞌí ꞌyo átángá mí tị gé sĩ ku ãsĩ?”
62 E, levantando-se o sumo sacerdote, disse-lhe: Não respondes coisa alguma ao que estes depõem contra ti?
63 ꞌBo Yẹ́sụ̃ újí ꞌî kíri.
63 Jesus, porém, guardava silêncio. E, insistindo o sumo sacerdote, disse-lhe: Conjuro-te pelo Deus vivo que nos digas se tu és o Cristo, o Filho de Deus.
64 Yẹ́sụ̃ ní újázú ĩri ní kĩnĩ, “Tã mí ní átá ꞌdĩri pịrị. Ádarú á lẽ ꞌyoó ĩmi ní ꞌdíni, ma ꞌBá Mvá ꞌi, úmvúlésĩ ĩmi ímụ́ ma ndre, ma úrí Múngú Ũkpõ ꞌDị́pa vé drị́ ẹ̃ndẹ́pị gé, ma ĩgõ ímụ́ ꞌbụ̃ gé ꞌdãásĩ vũgá nõó ị́rị́bị́tị agásĩ.”
64 Disse-lhe Jesus: Tu o disseste; digo-vos, porém, que vereis em breve o Filho do homem assentado à direita do Poder, e vindo sobre as nuvens do céu.
65 Átálágú ãmbúgú rĩ ã ꞌa ve ũnjí ũnjí, rụ ívé bõngó ãsĩí, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ágó nõri ide Múngú ri! Ngá ꞌbá ní ꞌbá ãzi lẽzú ẽ ímụ́ ágó ꞌdĩri vé tã ũlũú rĩ ãꞌdi? Ĩmi yịkí tã ágó rĩ ní Múngú ri idezú rĩ gí.
65 Então o sumo sacerdote rasgou as suas vestes, dizendo: Blasfemou; para que precisamos ainda de testemunhas? Eis que bem ouvistes agora a sua blasfêmia.
66 Ĩmi lẽkí ã lịkí tã drị̃ ni gé íngóni?”
66 Que vos parece? E eles, respondendo, disseram: É réu de morte.
67 Kộpi ní tụ̃sụ́ úwézú ẹndrẹtị ni gé, kộpi ní ꞌdezú ĩri ũgbãzú. Ụrụkọꞌbée ní ĩri usazú.
67 Então cuspiram-lhe no rosto e lhe davam punhadas, e outros o esbofeteavam,
68 Kộpi ní ꞌyozú ĩri ní kínĩ, “Kúrísítõ, mí ámá, ãꞌdi gbã mi nĩ?”
68 Dizendo: Profetiza-nos, Cristo, quem é o que te bateu?
69 Sâ ꞌdãri gé, Pétẽró úrí kuú ãmvé jó rizú tã lịzú rĩ ã bóró gá ꞌdãá, mvá ũkú ãzi ãtíꞌbá rú ni ní ímụ́zú, ĩri ní ꞌyozú Pétẽró ní kĩnĩ, “Ĩmi rikí ándúrú adrií Yẹ́sụ̃ adriípi Gãlĩláyãgú rĩ be trụ́.”
69 Ora, Pedro estava assentado fora, no pátio; e, aproximando-se dele uma criada, disse: Tu também estavas com Jesus, o galileu.
70 Pétẽró ní gãzú ꞌbá rĩ pi ẹndrẹtị gé ꞌdĩgé kĩnĩ, “Á nị̃ kuyé mi dõ ri tã ngõri átá!”
70 Mas ele negou diante de todos, dizendo: Não sei o que dizes.
71 Kúru Pétẽró ní ꞌdezú mụzú kání rĩ vé kẹ̃ẹ́tịlé gá ꞌdãá, mvá ũkú ãzi ní ĩri ndrezú, mvá ũkú rĩ ní ꞌyozú ꞌbá rĩ pi ní kĩnĩ, “Ágó nõri, kộpi rikí ándúrú adrií Yẹ́sụ̃ Nãzẽrétãgú rĩ be trụ́.”
71 E, saindo para o vestíbulo, outra criada o viu, e disse aos que ali estavam: Este também estava com Jesus, o Nazareno.
72 Pétẽró gõ kpá gãá dị̃ị́, ĩri ní ũyõ sõzú kĩnĩ, “Á nị̃ mâ ágó ꞌdĩri kuyé!”
72 E ele negou outra vez com juramento: Não conheço tal homem.
73 Kã adrií mãdã, vụ́drị̃ ni gé, ꞌbá ụrụkọꞌbée pá tuꞌbá ꞌdãlé rĩ pi ní ímụ́zú Pétẽró vúgá nõó, kộpi ní ꞌyozú kínĩ, “ꞌBá nị̃kí rá, mi ꞌbá ꞌdĩꞌbée vé ọ́gụ́pị. Ụ́ꞌdụ́kọ́ mí ní rizú átázú rĩ lũ ꞌbá ní kínĩ, mi Gãlĩláyãgú.”
73 E, daí a pouco, aproximando-se os que ali estavam, disseram a Pedro: Verdadeiramente também tu és deles, pois a tua fala te denuncia.
74 Pétẽró ní ꞌi trizú ũgõgõlé rú kĩnĩ, “Múngú ã sẽ mâ ị́sụ́ drị̃lé ũnjí, á nị̃ mâ ágó ꞌdĩri kuyé.”
74 Então começou ele a praguejar e a jurar, dizendo: Não conheço esse homem. E imediatamente o galo cantou.
75 Pétẽró ní tã Yẹ́sụ̃ ní ándúrú ꞌyoó ꞌí ní, “Lõgúlõgú ní drĩ cẽré ꞌbézú kuyé rĩ gé, mi ma gã ca vú na” ꞌdãri ã tã ígázú. Kúru Pétẽró ní fũzú mụzú ãmvé ꞌdãá, ĩri ní íꞌdózú ngozú mádrã mádrã rú.
75 E lembrou-se Pedro das palavras de Jesus, que lhe dissera: Antes que o galo cante, três vezes me negarás. E, saindo dali, chorou amargamente.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.