Lucas 23
Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs NAA
1 Drị̃koma Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé tã lịꞌbá rĩ pi ãrẽvú céré, kộpi ní Yẹ́sụ̃ ri jịzú mụzú Pĩlátõ ẹndrẹtị gé ꞌdãá.
1 Levantando-se toda a assembleia, levaram Jesus a Pilatos.
2 Kộpi ní íꞌdózú ĩri tõzú, kộpi kínĩ, “ꞌBá nị̃kí rá ágó nõri ri ꞌbávé ꞌbá rĩ pi ẽ drị̃ ụ́cị́ kĩnĩ, kộpi ã ũfẽkí mũfẽngã umbe jezú rĩ ꞌbãgú ãmbúgú Rómã vé rĩ ní ku, ĩri ri ꞌyo, ꞌi Kúrísítõ, ãzini ꞌi ꞌbãgú.”
2 E ali começaram a acusá-lo, dizendo: — Encontramos este homem pervertendo a nossa nação, impedindo que se pague imposto a César e afirmando ser ele o Cristo, o Rei.
3 Kúru Pĩlátõ ní Yẹ́sụ̃ ri zịzú kĩnĩ, “Ádarú mi ꞌbãgú Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé rĩ?”
3 Então Pilatos perguntou a Jesus: — Você é o rei dos judeus? Jesus respondeu:
4 Kúru Pĩlátõ ní ꞌyozú atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi ní, ãzini ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi ní kĩnĩ, “Má ị́sụ́ tã ũnjí ĩ ní tã lịzú ãní ágó nõri drị̃gé ni kuyé.”
4 Então Pilatos disse aos principais sacerdotes e às multidões: — Não vejo neste homem crime algum.
5 ꞌBá rĩ pi rikí sií kínĩ, “Ágó ꞌdĩri ụ́cị́ ꞌbá rĩ pi ẽ drị̃ ívé tã ímbálé ũnjí rĩ sĩ ꞌbávé ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ agásĩ céré. Íꞌdó ívé tã ꞌdĩri ímbá ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ agá, ícá kpá ívé drị̃ ụ́cị́ngárá rĩ be Yẹ̃rụ́sãlémã gá nõgó.”
5 Mas eles insistiam cada vez mais, dizendo: — Ele agita o povo, ensinando por toda a Judeia. Começou na Galileia e agora chegou aqui.
6 Pĩlátõ kã tã ꞌdĩri yịị́, ĩri ní zịzú kĩnĩ, ágó ꞌdĩri nyo Gãlĩláyãgú?
6 Quando Pilatos ouviu isso, perguntou se o homem era galileu.
7 Pĩlátõ kã nị̃ị́ ámá ꞌyozú kínĩ, Yẹ́sụ̃ ri adrií Gãlĩláyã gá ãngũ Ẽródẽ ní rụụ́ rĩ agá, Pĩlátõ ní Yẹ́sụ̃ ri pẽzú mụzú Ẽródẽ vúgá ꞌdãá, sâ ꞌdãri gé, Ẽródẽ ri adrií Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãá.
7 Ao saber que Jesus era da região governada por Herodes, e estando este em Jerusalém naqueles dias, Pilatos enviou Jesus a Herodes.
8 Ẽródẽ kã Yẹ́sụ̃ ri ndreé, adri ãyĩkõ sĩ, ãꞌdiãtãsĩyã ꞌdụ sâ ãco, lẽ kõdô Yẹ́sụ̃ ri ndreé. Ẽródẽ yị tã Yẹ́sụ̃ ní ꞌoó rĩ pi kárákará, ꞌbã ẹ́sị́, lẽ kõdô Yẹ́sụ̃ ã ꞌo tã ãyãzú ãyãyã ni ꞌí mị gé sĩ.
8 Quando Herodes viu Jesus, ficou muito contente, pois havia muito queria vê-lo, por ter ouvido falar a respeito dele. Esperava também vê-lo fazer algum sinal.
9 Ẽródẽ uzị Yẹ́sụ̃ ri tã sĩ kárákará, ꞌbo Yẹ́sụ̃ újá ĩri ní tã ãzi kuyé.
9 E de muitas maneiras o interrogava, mas Jesus não lhe respondia nada.
10 Atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi, ꞌbá tãị́mbị́ ímbáꞌbá rĩ pi be, tukí pá kuú ꞌdãlé, kộpi rikí ĩri tõó tã ũnjí ũnjí ni pi sĩ.
10 Os principais sacerdotes e os escribas ali presentes o acusavam com veemência.
11 Kúru Ẽródẽ pi ívé ãngáráwá rĩ pi be, kộpi ní Yẹ́sụ̃ ẽ drị̃ ínjázú, ãzini ĩri uꞌdazú. Kộpi sukí bõngó akoóko rụ̃kụ̃ múké múké ni rụ́ꞌbá ni gé. Kúru kộpi ní gõzú ĩri pẽzú mụzú Pĩlátõ vúgá ꞌdãá ũzi.
11 Mas Herodes, juntamente com os seus soldados, tratou Jesus com desprezo. E, para zombar de Jesus, mandou que o vestissem com um manto luxuoso, e o devolveu a Pilatos.
12 Ándúrú Pĩlátõ pi Ẽródẽ be, kộpi ãríꞌbá rú ĩ ãsámvú gé sĩ. Ụ́ꞌdụ́ ꞌdãri gé, kộpi gõkí ícá ũndĩ rú ĩ ãsámvú gé sĩ.
12 Naquele mesmo dia, Herodes e Pilatos se reconciliaram, pois antes eram inimigos.
13 Pĩlátõ ní atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi zịzú ꞌbá ambugu rĩ pi be, ꞌbá rĩ pi be céré ímụ́zú vũrã ãlu gé,
13 Pilatos, então, reuniu os principais sacerdotes, as autoridades e o povo
14 ĩri ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ĩmi íjị́kí ágó nõri tõó, ĩmi kínĩ, ĩri ri ꞌbá rĩ pi ẽ drị̃ ụ́cị́, ꞌbá rĩ pi ã wakí rí ariꞌba rú. Má uzị ĩrivé tã ĩmi ẹndrẹtị gé ꞌdĩgé, má ị́sụ́ tã ãzi ũnjí ĩmi ní ĩri tõzú ni rụ́ꞌbá ni gé kuyé.
14 e lhes disse: — Vocês me apresentaram este homem como sendo um agitador do povo. Mas, tendo-o interrogado na presença de vocês, nada verifiquei contra ele dos crimes de que vocês o acusam.
15 Ẽródẽ ị́sụ́ kpá tã ũnjí rụ́ꞌbá ni gé kuyé, ĩri ní ágó rĩ ĩpẽzú ĩgõzú ꞌbá vúgá nõ, sụ̃ ĩmi ní ndreé rĩ tị́nị, tã ãzi ĩ ní ágó ꞌdĩri ꞌdịzú drãzú ni ãluŋáni ꞌdãáyo.
15 Nem mesmo Herodes, pois o mandou de volta para cá. Assim, é claro que ele não fez nada que mereça a pena de morte.
16 Ma ĩri gbã, ma kúru ĩri ọyụ.”
16 Portanto, após castigá-lo, ordenarei que seja solto.
17 Ụ́ꞌdụ́ ụ̃mụ̃ nyazú rĩ gé, lẽ Pĩlátõ ã ọyụ ꞌbá ĩ ní ũꞌyĩí rĩ pi vé ãlu jó ãngũ ũꞌyĩzú rĩ agásĩ ãmvé.
17 [E ele era obrigado a soltar-lhes um detento por ocasião da festa.]
18 ꞌBá bị́trị́ká rĩ pi ní céré ọ́ꞌụ́zú kínĩ, “Ã ꞌdịkí ágó ꞌdĩri drãá ꞌdĩísĩ rá. Mí ọyụ ꞌbá ní Bãrãbã ri áyu.”
18 Toda a multidão, porém, gritava: — Fora com este! Solte-nos Barrabás!
19 ꞌBekí Bãrãbã ri jó ãngũ ũꞌyĩzú rĩ agá tã ĩri ní ꞌbá rĩ pi ẽ drị̃ ụ́cị́ wazú ãríꞌbá rú Yẹ̃rụ́sãlémã agá ꞌdãá rĩ vé tã sĩ, ãzini ĩri ní ꞌbá ꞌdịị́ drãá rĩ vé tã sĩ.
19 Barrabás estava preso por causa de uma revolta na cidade e também por homicídio.
20 Pĩlátõ ní átázú kộpi ní dị̃ị́, ãꞌdiãtãsĩyã lẽ kõdô Yẹ́sụ̃ ri ọyụụ́ rá.
20 Pilatos, querendo soltar Jesus, falou outra vez ao povo.
21 ꞌBo kộpi rikí ọ́ꞌụ́ mụzú drị̃gélé, “Ã gbãkí ĩri pẹtị alambaku sị́gé, ã gbãkí ĩri pẹtị alambaku sị́gé.”
21 Eles, porém, gritavam mais ainda: — Crucifique! Crucifique-o!
22 Vú na ni gé, Pĩlátõ ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Tã ũnjí ágó nõri ní ꞌoó rĩ ãꞌdi? Má ị́sụ́ tã ã pá ĩ ní ícózú ĩri ꞌdịzú drãzú ni kuyé. Ma ĩri sẽ gbã, ma kúru ĩri ọyụ rá.”
22 Então, pela terceira vez, Pilatos lhes perguntou: — Que mal fez este? De fato, não achei nada contra ele para condená-lo à morte. Portanto, depois de o castigar, mandarei soltá-lo.
23 ꞌBo ꞌbá rĩ pi gõkí ọ́ꞌụ́ ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá kínĩ, “Ã gbãkí Yẹ́sụ̃ ri pẹtị alambaku sị́gé.” Kúru ꞌbá rĩ pi vé ọ́ꞌụ́ngárá sẽ Pĩlátõ ãꞌyĩ kộpivé tã rá.
23 Mas eles insistiam com grandes gritos, pedindo que fosse crucificado. E o clamor deles prevaleceu.
24 Kúru Pĩlátõ ní Yẹ́sụ̃ ri sẽzú ꞌdịzú sụ̃ kộpi ní lẽé rĩ tị́nị.
24 Então Pilatos decidiu atender-lhes o pedido.
25 Pĩlátõ ní Bãrãbã ĩ ní ꞌyĩí kuú tã ĩri ní wazú ãríꞌbá rú, ãzini ĩri ní ꞌbá ꞌdịị́ rĩ ã tã sĩ rĩ ọyụzú, sụ̃ kộpi ní zịị́ rĩ tị́nị. Kúru ĩri ní Yẹ́sụ̃ ri sẽzú ãngáráwá rĩ pi drị́gé, kộpi ã ꞌokí rí tã ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi ní lẽé rĩ.
25 Soltou aquele que estava encarcerado por causa da revolta e do homicídio, a quem eles pediam; e, quanto a Jesus, entregou-o à vontade deles.
26 Kộpi kâ rií Yẹ́sụ̃ ri jịị́ mụzú, kộpi ní Sị̃mọ́nã Kũrénẽgú rĩ rụzú, ị́sụ́ ĩri ri ímụ́ gụ́rụ́ ãzi gélésĩ, kộpi ní pẹtị alambaku rĩ ꞌbãzú umbe ni gé, ã ꞌdụ mụzú Yẹ́sụ̃ ã vụ́drị̃ gé sĩ.
26 E, enquanto o conduziam, eles agarraram um cireneu, chamado Simão, que vinha do campo, e puseram-lhe a cruz sobre os ombros, para que a levasse após Jesus.
27 ꞌBá bị́trị́ká ꞌdekí mụzú Yẹ́sụ̃ ã vụ́drị̃ gé sĩ, ũkú rĩ pi rikí ngoó mụzú ĩzãngã ĩzãngã rú, ĩrivé tã sĩ.
27 Uma grande multidão de povo o seguia, e também mulheres que batiam no peito e o lamentavam.
28 Yẹ́sụ̃ ní ꞌi újázú, ĩri ní ꞌyozú ũkú rĩ pi ní kĩnĩ, “Ĩmi ũkú Yẹ̃rụ́sãlémã vé ꞌdĩꞌbée, ĩmi rikí ngoó mávé tã sĩ ku, ĩmi ngokí ĩmi áyu, ãzini ĩmi ngokí ĩmivé anjiŋá rĩ pi.
28 Porém Jesus, voltando-se para elas, disse:
29 Sâ ãzi ĩzãngã vé ni ri ímụ́ ꞌdĩíꞌdĩ, ĩmi ímụ́ ꞌyo, ‘Tãkíri rĩ adri ũkú úndó rú anji tịꞌbá kuyé rĩ pi vé ni, ãzini ũkú anji undruꞌbá bã sĩ kuyé rĩ pi vé ni.’
29 Porque virão dias em que se dirá: “Bem-aventuradas as estéreis, que não geraram, nem amamentaram.”
30 Kúru
30 Nesses dias, dirão aos montes: “Caiam em cima de nós!” E às colinas: “Cubram-nos!”
31 Ãꞌdiãtãsĩyã ꞌbá rĩ pi dõ ri tã ũnjí ꞌo ꞌdíni, ị́sụ́zú pẹtị rĩ drĩ ụ́bụ̃rụ́, pẹtị rĩ ꞌwi dõ gí, tã ngóni ri ímụ́ ꞌi nga nĩ?”
31 Porque, se isto é feito com a madeira verde, o que será da madeira seca?
32 Ãgõ ụrụkọꞌbée ị̃rị̃ ụ̃gụ́ꞌbá rú ni pi, ĩ ri kộpi jị mụ úꞌdị́ Yẹ́sụ̃ be trụ́.
32 E também eram levados outros dois, que eram malfeitores, para serem executados com Jesus.
33 Kộpi kâ mụụ́ caá ãngũ ĩ ní zịị́ Drị̃ Kọ́lọ̃mgbọ́ rĩ gé ꞌdãlé, kộpi ní Yẹ́sụ̃ ri gbãzú pẹtị alambaku sị́gé. Kộpi ní kpá ụ̃gụ́ꞌbá ị̃rị̃ ꞌdãꞌbée vé ãzi gbãzú Yẹ́sụ̃ ẽ drị́ ẹ̃ndẹ́pị gélésĩla, ãzi rĩ gbãzú ĩri ẽ drị́ ị̃jị́ gélésĩla.
33 Quando chegaram ao lugar chamado Calvário, ali o crucificaram, bem como aos malfeitores, um à sua direita, outro à sua esquerda.
34 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú kĩnĩ, “Má Ẹ́tẹ́pị, ꞌí trũ kộpi rá, ãꞌdiãtãsĩyã kộpi nị̃kí tã ĩ ní ꞌoó rĩ kuyé.” Ãngáráwá rĩ pi íꞌdụ́kí Yẹ́sụ̃ vé bõngó ꞌbeé jẽké sĩ, kộpi awakí ĩ ãsámvú gé sĩ.Gbãkí Yẹ́sụ̃ ri pẹtị alambaku sị́gé|src="WA03926b.tif" size="span" loc="23:32-33" copy="Wade" ref="23:32-33"
34 Mas Jesus dizia: Então, para repartir as roupas dele, lançaram sortes.
35 ꞌBá bị́trị́ká tukí pá, rikí tã ꞌdĩri ndreé. Yãhụ́dị̃ ambugu rĩ pi rikí Yẹ́sụ̃ ri gụụ́ kínĩ, “Ídrí íni ꞌbá ụrụkọ rá pírí, ĩri dõ Kúrísítõ Múngú ní ĩpẽé rĩ ꞌi, ídrí ꞌî ngúlúpí ku ãsĩ?”
35 O povo estava ali e observava tudo. Também as autoridades zombavam e diziam: — Salvou os outros. Que salve a si mesmo, se é, de fato, o Cristo de Deus, o escolhido.
36 Ãngáráwá rĩ pi gụkí ĩri sĩ, kộpi íjị́kí vị́nyọ̃ údrápi gí ni sẽé ĩri ní.
36 Igualmente os soldados zombavam dele e, aproximando-se, trouxeram-lhe vinagre, dizendo:
37 Kộpi ní ꞌyozú kínĩ, “Mi dõ ꞌbãgú Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé rĩ, ꞌí pa mî ngúlúpí.”
37 — Se você é o rei dos judeus, salve a si mesmo.
38 Sĩkí pẹtị alambaku ĩ ní Yẹ́sụ̃ ri gbãzú rĩ drị̃lé gá ꞌdíni, “ꞌDĨRI ꞌBÃGÚ YÃHỤ́DỊ̃ RĨ PI VÉ RĨ.”
38 Acima de Jesus estava a seguinte inscrição: “ Este é o Rei dos Judeus ”.
39 Ụ̃gụ́ꞌbá ãlu ĩ ní gbãá Yẹ́sụ̃ be trụ́ rĩ ide Yẹ́sụ̃ ri kĩnĩ, “Mi dõ Kúrísítõ ꞌi, ꞌí pa mi, ꞌí pa ꞌbâ ĩndĩ!”
39 Um dos malfeitores crucificados blasfemava contra Jesus, dizendo: — Você não é o Cristo? Salve a si mesmo e a nós também.
40 Ụ̃gụ́ꞌbá ãzi rĩ ní trezú ọ́gụ́pị drị̃gé kĩnĩ, “ꞌÍ ru Múngú ri ku, ị́sụ́zú mi ílókõ drãdrã, sụ̃ ĩrivé rĩ tị́nị?
40 Porém o outro malfeitor o repreendeu, dizendo: — Você nem ao menos teme a Deus, estando sob igual sentença?
41 Tã ĩ ní ꞌbâ ĩrĩŋãzú rĩ, ĩri pịrị, ãꞌdiãtãsĩyã ĩ ri ꞌbâ ĩrĩŋã ũnjĩkãnyã ꞌbá ní ꞌoó rĩ sĩ. ꞌBo ágó ꞌdĩri ꞌo tã ũnjí ãluŋáni kuyé.”
41 A nossa punição é justa, porque estamos recebendo o castigo que os nossos atos merecem; mas este não fez mal nenhum.
42 Kúru ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Yẹ́sụ̃, ꞌí ca dõ mívé mãlũngã rụụ́ gí, mí ụ̃sụ̃ mâ tã be.”
42 E acrescentou: — Jesus, lembre-se de mim quando você vier no seu Reino.
43 Yẹ́sụ̃ ní újázú ĩri ní kĩnĩ, “Ádarú á ꞌyo mí ní ꞌdíni, ãndrũ sĩ, ꞌbâ mụ adri mí be trụ́ ꞌbụ̃ gé ꞌdãlé.”
43 Jesus lhe respondeu:
44 Kã mụụ́ adrií ụ̃tụ́ mgbímgbi gé ꞌdĩgé, ãngũ rĩ bĩ nịị́ kuú cịcị ãngũ ꞌdãri agá, ãngũ rĩ nị caá sâ na ũndréŋá vé rĩ gé.
44 Já era quase meio-dia, e, escurecendo-se o sol, houve trevas sobre toda a terra até as três horas da tarde.
45 Sâ ꞌdãri gé, ụ̃tụ́ rĩ gõ kaá kuyé. Bõngó ĩ ní Jó Múngú vé rĩ ã ꞌa ẹlịzú rĩ ãsĩ ꞌî ꞌa ị̃rị̃.
45 E o véu do santuário se rasgou pelo meio.
46 Yẹ́sụ̃ ní Ẹ́tẹ́pị ri zịzú ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá kĩnĩ, “Má Ẹ́tẹ́pị, á ku mávé índrí kuú mî drị́ ágélé gá.” Kã mụụ́ ꞌyoó ꞌdíni, ĩrivé ídri ní fũzú.
46 Então Jesus clamou em alta voz: E, dito isto, expirou.
47 Ũgalaku ãngáráwá rĩ pi vé rĩ kã tã ꞌi ngaápi ꞌdĩri ndreé, íngú Múngú ri rá, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ádarú ágó nõri tã be pịrị.”
47 O centurião, vendo o que tinha acontecido, deu glória a Deus, dizendo: — Verdadeiramente este homem era justo.
48 ꞌBá bị́trị́ká ímụ́ꞌbá Yẹ́sụ̃ vé gbãngárá pẹtị alambaku sị́gé rĩ ndreꞌbá rĩ pi kâ mụụ́ tã ꞌi ngaápi ꞌdĩri ndreé, ĩzãngã ŋõ kộpi ẽ ẹ́sị́ ambamba, kộpi ní ꞌdezú mvizú ꞌbẹ̃tị́.
48 E todas as multidões reunidas para aquele espetáculo, vendo o que havia acontecido, retiraram-se, batendo no peito.
49 ꞌBo ꞌbá Yẹ́sụ̃ ri nị̃ꞌbá rá rĩ pi, ũkú íngáꞌbá Gãlĩláyã gá ímụ́ꞌbá vụ́drị̃ ni gé sĩ rĩ pi be, tukí pá kuú rárá rú, tẽkí rií tã ꞌdĩri ndreé.
49 Entretanto, todos os conhecidos de Jesus e as mulheres que o tinham seguido desde a Galileia ficaram de longe, contemplando estas coisas.
50 Ágó ãzi rụ́ ni Yõsépã ꞌi, ágó rĩ ꞌbá riꞌbá Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé tã lịꞌbá rĩ pi vé ãzi, ĩri ꞌbá múké, tã be pịrị.
50 E eis que havia um homem, chamado José, membro do Sinédrio, homem bom e justo,
51 Ágó rĩ ãꞌyĩ tã ꞌî ọ̃gụ̃pị́ị riꞌbá Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé tã lịꞌbá rĩ pi ní rií ụ̃sụ̃ụ́, ãzini kộpi ní rií ꞌoó Yẹ́sụ̃ ã tã sĩ rĩ kuyé. Ágó rĩ íbí ímụ́ kụ̃rụ́ Ãrĩmãtáyõ vé rĩ gélésĩla, kụ̃rụ́ ꞌdĩri ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ agá, ágó rĩ ri mãlũngã Múngú vé rĩ vé ícángárá ũtẽé.
51 que não tinha concordado com o plano e a ação dos outros; era natural de Arimateia, cidade dos judeus, e esperava o Reino de Deus.
52 Yõsépã ní mụzú Pĩlátõ vúgá ꞌdãá, ĩri ní Yẹ́sụ̃ vé ãvũ ã tã zịzú Pĩlátõ tị gé.
52 Ele foi até Pilatos e lhe pediu o corpo de Jesus.
53 Kúru Yõsépã ní ãvũ rĩ íꞌdụ́zú vũgá nõó, ĩri ní ĩmũlũzú bõngó múké ni sĩ, ĩri ní jịzú ꞌbãzú ꞌbụ́ agá ꞌdãá, ꞌbụ́ rĩ gakí lũú írã rụ́ꞌbá gá, ãvũ ꞌbãzú ãní, ꞌbo ꞌbá ãzi ꞌbã drĩ ãvũ ꞌa ni gé ꞌdãlé kuyé.
53 E, tirando-o da cruz, envolveu-o num lençol de linho e o depositou num túmulo aberto numa rocha, onde ninguém havia sido sepultado ainda.
54 Ụ́ꞌdụ́ ꞌdãri ꞌbá rĩ pi ní rizú ẹ̃zị́ ngazú ĩ útúzú cazú ụ́ꞌdụ́ Sãbátã vé rĩ gé rĩ. Ụ̃tụ́ rĩ kãdõ ꞌdeé, ụ́ꞌdụ́ Sãbátã vé rĩ kúru íꞌdó.
54 Era o dia da preparação, e o sábado estava para começar.
55 Ũkú ándúrú íngáꞌbá ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé, Yẹ́sụ̃ ã vụ́drị̃ ũbĩꞌbá rĩ pi ꞌdekí mụzú Yõsépã ã vụ́drị̃ gé sĩ, kộpi cakí ꞌbụ́ rĩ gé ꞌdãlé, kộpi ndrekí ãvũ rĩ vé ꞌbãngárá ꞌbụ́ agá ꞌdãlé rĩ ĩ mị sĩ rá.
55 As mulheres que tinham vindo com Jesus desde a Galileia seguiram José e viram o túmulo e como o corpo foi colocado ali.
56 Kúru kộpi ní mvizú gõzú ꞌbẹ̃tị́, kộpi ní ũdu ngụ̃ụ́pi ndrị̃drị̃ ni áꞌdízú. ꞌBo kộpi ní uvuzú ụ́ꞌdụ́ Sãbátã vé rĩ gé, sụ̃ tãị́mbị́ Mósẽ vé rĩ ní lẽé rĩ tị́nị.
56 Então se retiraram para preparar óleos aromáticos e perfumes. E, no sábado, descansaram, segundo o mandamento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.