Atos 9
Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs ARIB
1 Sáũlã íꞌdó rií ꞌbá Úpí Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ẽ mị ĩmgbẽé lẽzú kộpi úꞌdị́zú. Ĩri ní ꞌdezú mụzú átálágú ãmbúgú rĩ vúgá.
1 Saulo, porém, respirando ainda ameaças e mortes contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote,
2 Sáũlã zị kọ̃kọ̃bị́ átálágú ãmbúgú rĩ vúgá kĩnĩ, ã sĩ kọ̃kọ̃bị́ sẽé ꞌbá Jó Múngú ri Zịzú Dãmãsékẽ gá ꞌdãlé rĩ pi ní, ꞌí ị́sụ́ dõ ãgõ dõku ũkú Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ꞌdãlé, ꞌî íjị́ rĩ kộpi ímụ́ ũꞌyĩí Yẹ̃rụ́sãlémã gá nõlé.
2 e pediu-lhe cartas para Damasco, para as sinagogas, a fim de que, caso encontrasse alguns do Caminho, quer homens quer mulheres, os conduzisse presos a Jerusalém.
3 Sáũlã kã caá ĩnyiŋá Dãmãsékẽ gá ꞌdãá, ãcí ní dị̃zú ꞌbụ̃ gé ꞌdãásĩ, ĩmgbẽrẽ ãngũ gãrã ni gé sĩ kụ́rụ̃.
3 Mas, seguindo ele viagem e aproximando-se de Damasco, subitamente o cercou um resplendor de luz do céu;
4 Ĩri ní ngazú íꞌdézú vũgá. Ĩri ní ụ́ꞌdụ́kọ́ yịzú, ụ́ꞌdụ́kọ́ rĩ kĩnĩ, “Sáũlã, Sáũlã. Ngá mí ní rizú ma ọ̃cụ̃zú ꞌdíni rĩ ãꞌdi?”
4 e, caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Sáũlã ní zịzú kĩnĩ, “Úpí, mi ãꞌdi ꞌi?”
5 Ele perguntou: Quem és tu, Senhor? Respondeu o Senhor: Eu sou Jesus, a quem tu persegues;
6 ꞌÍ nga mụụ́ kụ̃rụ́ agá ꞌdãá, ꞌí ca dõ ꞌdãá gí, ĩ tã ĩ ní lẽé mî ꞌo rĩ ũlũ mí ní rá.”
6 mas levanta-te e entra na cidade, e lá te será dito o que te cumpre fazer.
7 Ãgõ riꞌbá mụꞌbá Sáũlã be trụ́ rĩ pi tukí pá ꞌdãlé, kộpi zị̃kí ĩ tị tã ꞌyozú kuyé, ãꞌdiãtãsĩyã kộpi yịkí ꞌyéŋá ụ́ꞌdụ́kọ́ riípi átápi rĩ áyu, kộpi ndrekí ꞌbá átápi rĩ ã rụ́ꞌbá kuyé.
7 Os homens que viajavam com ele quedaram-se emudecidos, ouvindo, na verdade, a voz, mas não vendo ninguém.
8 Sáũlã ní ngazú ụrụ, kã lẽé ꞌî mị zị̃ị́ ãngũ ndrezú, mị ni ndre ãngũ ku. Ãgõ mụꞌbá ĩri be rĩ pi ní drị́ ni rụzú, ĩri sezú mụzú Dãmãsékẽ gá ꞌdãlé.
8 Saulo levantou-se da terra e, abrindo os olhos, não via coisa alguma; e, guiando-o pela mão, conduziram-no a Damasco.
9 Sáũlã adri caá ụ́ꞌdụ́ na, mị ni ndre ãngũ ku, nya ngá kuyé, dõku mvụ ngá ãzi kuyé.
9 E esteve três dias sem ver, e não comeu nem bebeu.
10 Dãmãsékẽ gá ꞌdãá, ágó ãzi Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩípi ni, rụ́ ni Ãnãníyã ꞌi. Úpí Yẹ́sụ̃ ní ꞌi iꞌdazú ĩri ní ị́ndrị́lị́kị́ agá, ĩri ní Ãnãníyã ri zịzú kĩnĩ, “Ãnãníyã!”
10 Ora, havia em Damasco certo discípulo chamado Ananias; e disse-lhe o Senhor em visão: Ananias! Respondeu ele: Eis-me aqui, Senhor.
11 Úpí Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “ꞌÍ nga mụụ́ ágó rụ́ be ĩ ní zịị́ Yụ́dã rĩ vé ãngá ꞌdãá, ꞌi ꞌdụ lẹ́tị rụ́ be ĩ ní zịị́ Pịrị rĩ mụzú. Mí kãdõ caá ꞌdãlé, mi ágó ãzi ị́sụ́ rụ́ ni Sáũlã ꞌi, ágó rĩ íbí ímụ́ Tãrãsísã gálésĩ, ĩri ri Múngú ri zị.
11 Ordenou-lhe o Senhor: Levanta-te, vai à rua chamada Direita e procura em casa de Judas um homem de Tarso chamado Saulo; pois eis que ele está orando;
12 Ágó rĩ ndre tã mívé rĩ ị́ndrị́lị́kị́ agá, ndre ágó ãzi rụ́ be Ãnãníyã ri ímụ́ ꞌí vúgá nõó, tị̃ drị́ ꞌí drị̃gé, ꞌî mị ã zị̃ rí ꞌi ãngũ ndreé.”
12 e viu um homem chamado Ananias entrar e impor-lhe as mãos, para que recuperasse a vista.
13 Ãnãníyã ní újázú kĩnĩ, “Úpí! ꞌBá kárákará ũlũkí má ní tã ágó ꞌdĩri ní ꞌoó rĩ pi rá. Ágó ꞌdĩri ꞌo mívé ꞌbá mi ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá gí rĩ pi ũnjí Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãlé.
13 Respondeu Ananias: Senhor, a muitos ouvi acerca desse homem, quantos males tem feito aos teus santos em Jerusalém;
14 Atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi sẽkí ĩri ní ũkpõ ímụ́zú ꞌbá céré mi ị̃njị̃ꞌbá rĩ pi urụzú.”
14 e aqui tem poder dos principais sacerdotes para prender a todos os que invocam o teu nome.
15 ꞌBo Úpí Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú Ãnãníyã ní kĩnĩ, “ꞌÍ mụ! Ágó ꞌdãri, má ĩpẽ ĩri, ã mụ rí mávé tã ũlũú ꞌbá adriꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ pi ní, ꞌbãgú rĩ pi ní, ãzini ꞌbá Ĩsẽrélẽ vé rĩ pi ní.
15 Disse-lhe, porém, o Senhor: Vai, porque este é para mim um vaso escolhido, para levar o meu nome perante os gentios, e os reis, e os filhos de Israel;
16 Ma ímụ́ lũ ĩri ní ꞌyozú kínĩ, ĩri ímụ́ ĩzãngã nya mâ tã sĩ ambamba.”
16 pois eu lhe mostrarei quanto lhe cumpre padecer pelo meu nome.
17 Ãnãníyã ní kúru mụzú jó Sáũlã ní adrizú rĩ ị́sụ́zú, ĩri ní fizú mụzú jó agá ꞌdãlé. Ĩri ní drị́ tị̃zú Sáũlã drị̃gé, ĩri ní ꞌyozú kínĩ, “Sáũlã, Úpí Yẹ́sụ̃ ꞌi iꞌdaápi mí ẹndrẹtị gé lẹ́tị gé ꞌdãlé lókí mí ní rizú ímụ́zú rĩ gé rĩ, ĩpẽ ma ímụ́ mí vúgá nõlé, mî mị ã ndre rí ãngũ, ãzini Índrí Uletere rĩ ã ású rí mi bẽnĩ.”
17 Partiu Ananias e entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que te apareceu no caminho por onde vinhas, enviou-me para que tornes a ver e sejas cheio do Espírito Santo.
18 Koro ngá ãzi sụ̃ ị̃ꞌbị́ ã kókóꞌbõ tị́nị ni pi ní ĩfũzú uꞌdezú Sáũlã mị gé sĩ. Ĩri ẽ mị ní kúru ꞌi zị̃zú. Ĩri ní ngazú ụrụ, Ãnãníyã ní ĩri ní bãtízĩmũ sẽzú.
18 Logo lhe caíram dos olhos como que umas escamas, e recuperou a vista: então, levantando-se, foi batizado.
19 Kã mụụ́ adrií vụ́drị̃ ni gé, ĩ ní ĩri ní ínyá sẽzú nyazú, rụ́ꞌbá ní gõ adrií ũkpõ be.
19 E, tendo tomado alimento, ficou fortalecido. Depois demorou-se alguns dias com os discípulos que estavam em Damasco;
20 Koro Sáũlã íꞌdó rií tị sẽé mụzú Jó Múngú ri Zịzú rĩ pi agásĩ kĩnĩ, Yẹ́sụ̃ ri Mvá Múngú vé ni.
20 e logo nas sinagogas pregava a Jesus, que este era o filho de Deus.
21 ꞌBá céré riꞌbá tị ĩri ní sẽé rĩ yịꞌbá rĩ pi ãyãkí tã ꞌdĩri sĩ ãyãyã. Kộpi kínĩ, “Ágó ꞌdĩri adri nyo ándúrú riípi ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ọ̃cụ̃ụ́pi Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãlé rĩ ꞌi kuyé? ꞌBá nị̃kí ámá rá, ágó ꞌdĩri ímụ́ nõgó ꞌbá rĩ pi urụụ́, ꞌî jị rí kộpi mụụ́ atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi ẹndrẹtị gé Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãlé bẽnĩ.”
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Não é este o que em Jerusalém perseguia os que invocavam esse nome, e para isso veio aqui, para os levar presos aos principais sacerdotes?
22 Tị Sáũlã ní sẽé rĩ ũkpõ ni ambamba, sẽ Yãhụ́dị̃ Dãmãsékẽ gá ꞌdãlé rĩ pi ní ãyãngárá, tã ĩri ní ímbá ꞌyoó kínĩ Yẹ́sụ̃ ri Kúrísítõ ꞌi rĩ sĩ.
22 Saulo, porém, se fortalecia cada vez mais e confundia os judeus que habitavam em Damasco, provando que Jesus era o Cristo.
23 Kã mụụ́ adrií ụ́ꞌdụ́ kárákará ã vụ́drị̃ gé, Yãhụ́dị̃ rĩ pi rikí lẹ́tị ndãá lẽzú ĩri ꞌdịzú drãzú ꞌdĩísĩ rá.
23 Decorridos muitos dias, os judeus deliberaram entre si matá-lo.
24 ꞌBo ũlũkí Sáũlã ní tã ĩ ní rizú lẹ́tị ndãzú ĩri ꞌdịzú ꞌdĩri rá. Kộpi rikí ĩri tẽé kụ̃rụ́ rĩ vé kẹ̃ẹ́tịlé gá ꞌdãá, ụ̃tụ́ŋá pi ị́nị́ŋá be, ĩ ꞌdịkí rí ĩri drãá ꞌdĩísĩ rá.
24 Mas as suas ciladas vieram ao conhecimento de Saulo. E como eles guardavam as portas de dia e de noite para tirar-lhe a vida,
25 Kúru ꞌbá Sáũlã ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ã ụrụkọ ní Sáũlã ri suzú áráká ãmbúgú ni agá, kộpi ní ĩri ísúzú kání rĩ drị̃gé sĩ vũgá nõó.
25 os discípulos, tomando-o de noite, desceram-no pelo muro, dentro de um cesto.
26 Sáũlã kã mụụ́ caá Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãá, lẽ kõdô fií ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ãsámvú gé, ꞌbo kộpi ꞌokí céré ĩri sĩ ụ̃rị̃ sĩ. Kộpi ụ̃sụ̃kí kínĩ Sáũlã ri ĩ mị ũꞌbã ã ꞌyokí rí kínĩ, ꞌí újá ẹ́sị́ Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃zú gí.
26 Tendo Saulo chegado a Jerusalém, procurava juntar-se aos discípulos; mas todos o temiam, não crendo que fosse discípulo.
27 Kúru Bãrụ́nábã ní Sáũlã ri jịzú mụzú Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá áyúãyũ rĩ pi vúgá ꞌdãá, ĩri ní tã Sáũlã ní Úpí ri ndrezú lẹ́tị gé ꞌdãá, ãzini tã Úpí ní átá Sáũlã ní rĩ ũlũzú kộpi ní. Bãrụ́nábã kĩnĩ, Sáũlã kã adrií Dãmãsékẽ gá ꞌdãá, sẽ tị Yẹ́sụ̃ ã rụ́ sĩ ụ̃rị̃ ãkó.
27 Então Barnabé, tomando-o consigo, o levou aos apóstolos, e lhes contou como no caminho ele vira o Senhor e que este lhe falara, e como em Damasco pregara ousadamente em nome de Jesus.
28 Sáũlã ri ẹ́cị́ mụzú Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá áyúãyũ rĩ pi be trụ́ Yẹ̃rụ́sãlémã agásĩ, ꞌbá ãzi gã ĩri kuyé, ri tị sẽé mụzú ụ̃rị̃ ãkó Úpí Yẹ́sụ̃ ã rụ́ sĩ.
28 Assim andava com eles em Jerusalém, entrando e saindo,
29 Sáũlã pi rikí ãgátá gãá Yãhụ́dị̃ ụrụkọ átáꞌbá Gị̃rị́kị̃ tị sĩ rĩ pi be, ꞌbo kộpi lẽkí lẹ́tị ndãá ĩri ꞌdịzú.
29 e pregando ousadamente em nome do Senhor. Falava e disputava também com os helenistas; mas procuravam matá-lo.
30 ꞌBá Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá gí rĩ pi kâ tã ꞌdĩri yịị́, kộpi jịkí ĩri mụzú kụ̃rụ́ Sĩzérĩyã vé rĩ gé, pẽkí ĩri mụzú Tãrãsísã gá kụ̃rụ́ ĩ ní ĩri tịzú rĩ gé.
30 Os irmãos, porém, quando o souberam, acompanharam-no até Cesaréia e o enviaram a Tarso.
31 Kúru ꞌbá kãnísã vé adriꞌbée ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ agá, ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ agá, ãzini ãngũ Sãmãríyã vé rĩ agá rĩ pi gõkí adrií tã be kíri. Kộpi mbakí ícá ũkpó ũkpó ĩvé ẹ̃ꞌyị̃ngárá agá. ꞌBá rĩ pi vé kãlãfe gõ vaá mụzú drị̃gélé ũkpõ Índrí Uletere rĩ vé rĩ sĩ.
31 Assim, pois, a igreja em toda a Judéia, Galiléia e Samária, tinha paz, sendo edificada, e andando no temor do Senhor; e, pelo auxílio do Espírito Santo, se multiplicava.
32 Pétẽró kã rií ẹ́cị́ mụzú ãngũ rĩ pi agásĩ, ĩri ní mụzú ꞌbá Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá gí rĩ pi ndrezú kụ̃rụ́ Lídã vé rĩ gé ꞌdãá.
32 E aconteceu que, passando Pedro por toda parte, veio também aos santos que habitavam em Lida.
33 Ị́sụ́ ágó ãzi ꞌdãá rụ́ ni Ãyĩnéyã ꞌi. Ágó ꞌdĩri drã nyi pá ni pi kú ꞌbẽléꞌbéle, la gbọ́lọ́ drị̃gé caá ílí ãrõ.
33 Achou ali certo homem, chamado Enéias, que havia oito anos jazia numa cama, porque era paralítico.
34 Pétẽró ní ꞌyozú Ãyĩnéyã ní kĩnĩ, “Yẹ́sụ̃ Kúrísítõ ídrí mi gí. ꞌÍ nga ụrụ, ꞌí tra mívé pọ́rọ̃sị̃.” Koro Ãyĩnéyã ní ngazú ụrụ sĩ.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura; levanta e faze a tua cama. E logo se levantou.
35 ꞌBá kárákará adriꞌbá Lídã gá rĩ pi Sãrónĩ gé rĩ pi be, kộpi kâ ndreé Ãyĩnéyã ri ẹ̃cị̃ tu rá, kộpi újákí ẹ́sị́ Úpí Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃zú rá.
35 E viram-no todos os que habitavam em Lida e Sarona, os quais se converteram ao Senhor.
36 Ũkú ãzi Yópã gá ꞌdãá rụ́ ni Tãbítã ꞌi, ĩri ꞌbá Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃ị́pi gí ni. (Rụ́ Tãbítã ꞌdĩri Gị̃rị́kị̃ tị sĩ ĩ zị Dọ̃rụ́kã. Rụ́ Dọ̃rụ́kã ꞌdĩri vé ífífí nyámáta.) Ĩri ri tã múké ꞌo ꞌbá rĩ pi ẽ ĩzã kozú.
36 Havia em Jope uma discípula por nome Tabita, que traduzido quer dizer Dorcas, a qual estava cheia de boas obras e esmolas que fazia.
37 Lókí ꞌdãri gé, drã rụ ũkú rĩ, ĩri ní drãzú, ĩ ní ĩrivé ãvũ ũjĩzú jịzú mụzú ꞌbãzú jó ĩ ní sịị́ ãco ụrụgégé ꞌdãá ni agá.
37 Ora, aconteceu naqueles dias que ela, adoecendo, morreu; e, tendo-a lavado, a colocaram no cenáculo.
38 Lídã ri ĩnyiŋáŋá Yópã be, ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi kâ yịị́ kínĩ Pétẽró ri Lídã gá ꞌdãáꞌdã, kộpi pẽkí ãgõ ị̃rị̃ mụụ́ ĩri mãá kínĩ, “Pétẽró, mí ímụ́ mbẽlẽ!”
38 Como Lida era perto de Jope, ouvindo os discípulos que Pedro estava ali, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Pétẽró ní ꞌdezú mụzú kộpi be trụ́. Pétẽró kã caá, kộpi jịkí ĩri mụzú jó ĩ ní sịị́ ãco ụrụgégé ꞌdãá rĩ agá, ũkú ọwụzị kárákará ímụ́kí ãá ngoó Pétẽró ã gãrã gá. Kộpi rikí ãá rĩ ngoó, rụkí bõngó Dọ̃rụ́kã ní ící awaá ĩ ní rĩ pi ĩ drị́gé.
39 Pedro levantou-se e foi com eles; quando chegou, levaram-no ao cenáculo; e todas as viúvas o cercaram, chorando e mostrando-lhe as túnicas e vestidos que Dorcas fizera enquanto estava com elas.
40 ꞌBo Pétẽró ní ꞌyozú kộpi ã fũkí jó rĩ agásĩ céré ãmvé. Ĩri ní kũmũcí ũtị̃zú vũgá Múngú ri zịzú. Pétẽró ní ꞌi újázú ãngũ ndrezú ãvũ rĩ vúgálé rú, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Tãbítã, mí íngá ụrụ.” Tãbítã ní ꞌî mị zị̃zú. Kã Pétẽró ri ndreé, ĩri ní íngázú úrízú ụrụ sĩ.
40 Mas Pedro, tendo feito sair a todos, pôs-se de joelhos e orou; e voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te. Ela abriu os olhos e, vendo a Pedro, sentou-se.
41 Pétẽró ní ꞌî drị́ suzú ĩri rụzú ingazú ụrụ. Ĩri ní ọwụzị rĩ pi zịzú ímụ́zú ꞌbá Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá gí rĩ pi be, ĩri ní iꞌdazú kộpi ní kĩnĩ, Tãbítã ri ídri rú.
41 Ele, dando-lhe a mão, levantou-a e, chamando os santos e as viúvas, apresentou-lha viva.
42 Tã Tãbítã vé ꞌi ngaápi ꞌdĩri ayi mụzú kụ̃rụ́ Yópã vé rĩ agásĩ céré. Tã ꞌdĩri sẽ ꞌbá kárákará újákí ẹ́sị́ Úpí Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃zú rá.
42 Tornou-se isto notório por toda a Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Pétẽró adri Yópã gá ꞌdãá lókí be ãco. Kộpi rikí adrií Sị̃mọ́nã lãꞌbú nyiípi rĩ be trụ́.
43 Pedro ficou muitos dias em Jope, em casa de um curtidor chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.