Atos 23

Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Páũlũ ní ãngũ ndrezú ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi vúgá ꞌdãá, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Má ẹ́drị́pị́ị, á nga ẹ̃zị́ Múngú ní ẹ́sị́ be múké cĩmgbá ícázú ụ́ꞌdụ́ ãndrũ rĩ gé.”
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Homens irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Koro átálágú ãmbúgú Ãnãníyã ní ꞌyozú ꞌbá pá tuꞌbá Páũlũ ã gãrã gá rĩ pi ní kĩnĩ, kộpi ã sakí Páũlũ ẽ tị.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Páũlũ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “Mí índré sụ̃ ãbi ĩ ní njõó búya imve sĩ rĩ tị́nị! Múngú ri mi sa rá. Mí úrí mávé tã lịị́ sụ̃ tãị́mbị́ rĩ ní lẽé rĩ tị́nị, ꞌbo mi mî ngúlúpí sĩ, ꞌí ŋõ tãị́mbị́ rĩ gí, mí ní ꞌyozú ã sakí ma ãní!”
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada; tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei, e contra a lei me mandas ferir?
4 ꞌBá pá tuꞌbá Páũlũ ã gãrã gá rĩ pi ní ꞌyozú kínĩ, “Mí lẽ ꞌdĩri átálágú ãmbúgú Múngú vé rĩ ꞌdaá?”
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Páũlũ ní újázú kĩnĩ, “Má ẹ́drị́pị́ị, á nị̃ kuyé ꞌyozú kínĩ ágó ꞌdĩri átálágú ãmbúgú, ãꞌdiãtãsĩyã sĩkí Búkũ Múngú vé rĩ agá kínĩ, ‘Lẽ mî átá átángá ũnjí ĩmivé drị̃koma ĩmi rụụ́pi rĩ ní ku.’ ”
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Páũlũ nị̃ ámá rá ꞌyozú kínĩ, ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi ã ụrụkọ Sãdókẽ, ụrụkọꞌbée Fãrụ́sị̃, ĩri ní átázú ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá kĩnĩ, “Má ẹ́drị́pị́ị, ma Fãrụ́sị̃gú, má ẹ́tẹ́pị ri Fãrụ́sị̃gú. Ĩmi ri tã lị má drị̃gé má ní ẹ́sị́ ꞌbãá íngángárá ídri rú drãngárá gálésĩ rĩ drị̃gé rĩ sĩ.”
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no conselho: Homens irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu; no tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado.
7 Páũlũ kã tã rĩ ꞌyoó ꞌdíni, tã ꞌdĩri íjị́ ãgátá Fãrụ́sị̃ rĩ pi ãsámvú gé Sãdókẽ rĩ pi be.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Sãdókẽ rĩ pi kínĩ, ꞌbá rĩ drã dõ gí, gõ íngá ídri rú ku, kộpi kínĩ, mãlãyíkã ꞌdãáyo, índrí kpá ꞌdãáyo, ꞌbo Fãrụ́sị̃ rĩ pi ẹ̃ꞌyị̃kí ĩvé rĩ kínĩ, ngá ꞌdĩꞌbée céré anigé.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 ꞌBá rĩ pi ní íꞌdózú útrézú ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá, Fãrụ́sị̃ tãị́mbị́ ímbáꞌbá rĩ pi ã ụrụkọ ungakí ụrụ, kộpi íꞌdókí rií ãgátá gãá ũkpõ sĩ kínĩ, “ꞌBá ị́sụ́kí tã ũnjí ágó ꞌdĩri rụ́ꞌbá gá kuyé. Sâ ãzi sĩ, índrí, dõku mãlãyíkã átá ĩri be nĩ.”
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e, se algum espírito ou anjo lhe falou, não lutemos contra Deus.
10 Ãgátá rĩ gõ ícá ũnjí, sẽ ũgalaku ãmbúgú ãngáráwá rĩ pi vé rĩ ní ụ̃rị̃, ụ̃sụ̃ kộpi Páũlũ ri ũndĩ kpélékpélé. Ĩri ní tãị́mbị́ sẽzú ãngáráwá rĩ pi ní, kộpi ã mụkí Páũlũ ri ípá ꞌbá ꞌdĩꞌbée drị́gé sĩ, kộpi ã jịkí ĩri gõó vúlé vũrã ãngáráwá rĩ pi ní adrizú rĩ gé ꞌdãá.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles, e o levassem para a fortaleza.
11 Ị́nị́ŋá ꞌdãri sĩ, Úpí Yẹ́sụ̃ ní ꞌi iꞌdazú Páũlũ ní, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Páũlũ, lẽ mî ꞌo ụ̃rị̃ sĩ ku. Mí ũlũ mávé tã Yẹ̃rụ́sãlémã gá nõgó gí, lẽ mî mụ kpá ũlũú Rómã gá ꞌdãlé.”
11 E na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo; porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Kã mụụ́ adrií drụ̃ ꞌdíni, ụ̃ꞌbụ́tịŋá rĩ sĩ, Yãhụ́dị̃ rĩ pi úmúkí ĩ céré vũrã ãlu gé, kộpi sõkí ũyõ kínĩ, ĩ nyakí ngá ku, ãzini ĩ mvụkí ngá ku, ụ̃dụ̃ ni, ĩ ꞌdịkí dõ Páũlũ ri drãá ũgbále gí ká.
12 E, quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração, e juraram, dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 ꞌBá ĩ úmúꞌbá Páũlũ ã tã liꞌbá rĩ pi vé kãlãfe aga pụ̃kụ́ sụ rĩ rá.
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Kộpi ní ngazú mụzú atala atala rĩ pi drị̃gé rĩ pi vúgá ꞌdãá, ãzini ꞌbá ambugu rĩ pi vúgá ꞌdãá, kộpi ní ꞌyozú kínĩ, “ꞌBá sõkí ũyõ, ꞌbá kĩnĩ, ꞌbá ícókí ngá nyaá ku, ụ̃dụ̃ ni, ꞌbá ꞌdịkí dõ Páũlũ rĩ drãá ũgbále gí ká.
14 E estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Kúru ĩmi ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi, lẽ ĩmi zịkí ũgalaku ãmbúgú rĩ, ẽ íjị́ Páũlũ ri ĩmi ẹndrẹtị gé. Lẽ ĩmi ꞌbãkí ĩmi sụ̃ ĩmi lẽkí ĩrivé tã uzịị́ nị̃ị́ múké múké rĩ tị́nị. ꞌBá lẽkí ĩri ꞌdịị́, ị́sụ́ ícá drĩ vũrã tã lịzú rĩ gé nõgó kuyé.”
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como que querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 ꞌBo Páũlũ ọ́mvụ́pị vé mvá ágó rú rĩ kã tã ĩ ní Páũlũ ã tã lizú ꞌdĩri yịị́, ĩri ní njuzú mụzú vũrã ãngáráwá rĩ pi ní adrizú rĩ gé ꞌdãá, ĩri ní tã rĩ ũlũzú Páũlũ ní.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Kúru Páũlũ ní ũgalaku ãlu ãngáráwá rĩ pi vé rĩ zịzú ímụ́zú ꞌí vúgá nõó, ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “ꞌÍ jị mvá ágó ꞌdĩri mụụ́ ũgalaku ãmbúgú rĩ vúgá ꞌdãá, mvá ágó rĩ tã be, lẽ lũú ĩri ní.”
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Kúru ĩri ní mvá ágó rĩ jịzú ũgalaku ãmbúgú rĩ vúgá ꞌdãá.
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno, e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, rogou-me que trouxesse este jovem, que tem alguma coisa para dizer-te.
19 Ũgalaku ãmbúgú rĩ ní mvá ágó rĩ ẽ drị́ rụzú, ĩri sezú gãrã gá, ĩri ní mvá ágó rĩ zịzú kĩnĩ, “Tã mí ní lẽé lũú má ní rĩ íngóni?”
19 E o tribuno, tomando-o pela mão, e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Páũlũ ọ́mvụ́pị vé mvá rĩ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “Ambugu Yãhụ́dị̃ vé rĩ pi lẽkí ímụ́ mi zịị́ drụ̃ sĩ, mî jị rí Páũlũ ri pá tuú ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi ẹndrẹtị gé, kộpi lẽkí ĩ ꞌbãá sụ̃ kộpi lẽkí ĩrivé tã uzịị́ nị̃ị́ múké múké rĩ tị́nị.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho, como que tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 ꞌBo lẽ mî ãꞌyĩ kộpivé tã ꞌdĩri ku, ãꞌdiãtãsĩyã ꞌbá rĩ pi cekí ĩri kú lẹ́tị gé ꞌdãáꞌdã, kộpivé kãlãfe agá pụ̃kụ́ sụ rĩ rá. Kộpi sõkí ũyõ kínĩ, ĩ nyakí ngá ku, ãzini ĩ mvụkí ngá ku, ụ̃dụ̃ ni, ĩ ꞌdịkí dõ ĩri drãá ũgbále gí ká. Kộpi útúkí ĩ kú ũrẽ, kộpi ri tẽ yị, dõ mi tã rĩ újá íngóni.”
21 Mas tu não os creias; porque mais de quarenta homens de entre eles lhe andam armando ciladas; os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comer nem beber até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Ũgalaku ãmbúgú rĩ ní mvá ágó rĩ pẽzú mụzú, ĩri ní ꞌyozú mvá ágó rĩ ní kĩnĩ, “Ã lũkí ꞌbá ãzi ní ꞌyozú kínĩ, mí ũlũ má ní tã rĩ gí ꞌdíni ku.”
22 Então o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Kúru ũgalaku ãmbúgú ãngáráwá rĩ pi vé rĩ ní ívé ũgalaku ị̃rị̃ ni pi zịzú ímụ́zú ꞌí vúgá nõó, ĩri ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Lẽ ĩmi ũpẽkí ãngáráwá mụ̃dụ̃rụ̃lụ̃ ị̃rị̃, ĩmi ũpẽkí kpá ãngáráwá njuꞌbá hũsánĩ sĩ ni pi pụ̃kụ́ ẹ́zị̂rị̃, ãzini ĩmi ũpẽkí ãngáráwá ọ̃jụ́ be mụꞌbée pá sĩ ni pi mụ̃dụ̃rụ̃lụ̃ ị̃rị̃, kộpi ã adrikí kuú ũrẽ, kãdõ caá sâ úrõmĩ ị́nị́ŋá vé ni gé, lẽ kộpi ã ꞌdekí mụụ́ Sĩzérĩyã gá.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalaria, e duzentos archeiros para irem até Cesaréia;
24 Ĩmi sẽkí Páũlũ ní hũsánĩ, ĩmi jịkí ĩri mụzú gávãnã Félẽkĩsĩ vúgá ꞌdãá, ĩmi ũtẽkí ĩri mụzú múké.”
24 E aparelhai animais, para que, pondo neles a Paulo, o levem salvo ao presidente Félix.
25 Ãmbúgú ãngáráwá rĩ pi vé rĩ ní kọ̃kọ̃bị́ sĩzú ꞌdíni kĩnĩ,
25 E escreveu uma carta, que continha isto:
26 Ma Kãlãwũdíyõ Lísĩyã ꞌi, Gávãnã Félẽkĩsĩ ĩ ní ị̃njị̃ị́ ị̃njị̃ rĩ, á sẽ mí ní mõdó.
26 Cláudio Lísias, a Félix, potentíssimo presidente, saúde.
27 Yãhụ́dị̃ rĩ pi rụkí ágó ꞌdĩri, kộpi lẽkí kõdô ĩri ꞌdịị́ꞌdị, má ní ícázú mávé ãngáráwá rĩ pi be, má kã nị̃ị́ ámá ĩri Rómãgú, má ní ĩri ẹ́rị́zú kộpi drị́gé sĩ.
27 Esse homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca, e o livrei, informado de que era romano.
28 Á lẽ nị̃ị́ kộpi tõkí dõ ĩri ãsĩ, kúru má ní ĩri jịzú kộpivé ꞌbá tã lịꞌbá rĩ pi ẹndrẹtị gé.
28 E, querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Má ị́sụ́ nị̃ị́ kínĩ, tõkí ĩri tãị́mbị́ ĩvé rĩ ã tã sĩ, ꞌbo tã ãzi ĩ ní ícózú ĩri ꞌyĩzú, dõku ĩri ꞌdịzú ni ꞌdãáyo.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei; mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Kâ ũlũú má ní kínĩ, Yãhụ́dị̃ rĩ pi likí ĩri ã tã, kộpi lẽkí ĩri ꞌdịị́, koro má ní ĩri pẽzú mụzú mí vúgá ꞌdĩ. Á ꞌyo ꞌbá ĩri tõꞌbá rĩ pi ní, má kĩnĩ, lẽ kộpi ã ũlũkí tã kộpi ní ĩri tõzú rĩ mí ẹndrẹtị gé.
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Kúru ãngáráwá rĩ pi ní tã rĩ ꞌdụzú ngazú sụ̃ ĩ ní ẹzịị́ ĩ ní rĩ tị́nị, kộpi ní Páũlũ ri jịzú mụzú ị́nị́ŋá rĩ sĩ cĩmgbá cazú Ãnĩtĩpãtĩrísĩ gé.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhe fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Kã mụụ́ adrií drụ̃ ꞌdíni, ãngáráwá ẹ́cị́ꞌbá pá sĩ rĩ pi ní ĩ újázú ĩgõzú vúlé vũrã ãngáráwá rĩ pi ní adrizú rĩ gé nõó, kộpi kukí ãngáráwá njuꞌbá hũsánĩ sĩ rĩ pi jịkí Páũlũ ri mụzú nĩ.
32 E no dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza.
33 Kộpi kâ mụụ́ caá Sĩzérĩyã gá ꞌdãlé, kộpi ní kọ̃kọ̃bị́ rĩ sẽzú gávãnã ní, kộpi ní Páũlũ ri sẽzú drị́ ni gé.
33 Os quais, logo que chegaram a Cesaréia, e entregaram a carta ao presidente, lhe apresentaram Paulo.
34 Gávãnã ní kọ̃kọ̃bị́ rĩ lãzú, ĩri ní Páũlũ ri zịzú kĩnĩ, “Mí íbí íngá ãngũ ngõri gé?” Kã mụụ́ nị̃ị́ ámá ꞌyozú kínĩ Páũlũ íbí íngá Kĩlĩkíyã gá,
34 E o presidente, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 ĩri ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ma ímụ́ mívé tã yị, ị́sụ́ ãkũdẽ ꞌbá mi tõꞌbá rĩ pi ícákí nõgó gí.” Kúru ĩri ní tãị́mbị́ sẽzú kĩnĩ, ã jịkí Páũlũ ri jó ãmbũgũ vé Ẽródẽ ní ọ́tụ́ sịị́ rĩ agá, ã ũtẽkí ĩri ũtẽtẽ.
35 Disse: Ouvir-te-ei, quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.