Gênesis 47

Bayịburu Izii (IZZ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jiósẹfu bya ejepfu Fero je asụ iya: “Nna mu yẹe ụnwunna mu; waa atụru phẹ; waa eswi phẹ; yẹe iphe, ẹphe nweru enweru g'ọ ha bẹ shiakwa l'alị Kénanu byarwuta Goshẹnu.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Ọ bya ahọta ụnwunna iya ono ụmadzu ise; bya eduru phẹ jepfu Fero.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Fero bya ajịa ụnwunna Jiósẹfu sụ phẹ: “?bụ gụnu bụ akanya, unu maru esese?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Ẹphe sụkwa iya phọ: “Anyi byaru ebutọta l'ẹka-a; noo kẹle ọkpa-nri parụ ẹka l'alị Kénanu; ọphu atụru anyịbe ndu-ozi ngu enwedu ẹka ọo-tajẹ nri. Jiko hanaa g'anyịbe ndu-ozi ngu buru l'alị Goshẹnu.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Fero sụ Jiósẹfu: “Nna ngu; waa ụnwunna ngu byapfutaakwaru ngu.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Tẹme alị Ijiputu bụwaru ngu bẹ ọ nọ l'ẹka. Hata ẹka kachaa ree l'alị-a woru nụ nna ngu; yẹe ụnwunna ngu g'ẹphe buru. Mbụ-a; woru alị Goshẹnu nụ phẹ g'ẹphe buru. Ọ -bụru l'ị maru ndu ọphu ejeshi ozi ike l'echilabọ phẹ l'iimee phẹ ndu a-nọduje echeru mu iphe-edobe nkemu.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Noo ya; Jiósẹfu bya eduta nna iya, bụ Jiékọpu; bya eduru jepfu Fero. Jiékọpu bya agọru ọnu-ọma nụ Fero;
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Noo ya; Fero bya asụ Jiékọpu: “Ị nọwaru apha ole?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Jiékọpu sụ Fero: “Apha, mu nọwaru lẹ mgboko bẹ rwuakwaru ụkporo apha ishii l'apha iri. Apha, mu nọwaru hakwa nwanshịi; ọle ọo ẹpho iphe-ẹhuka bẹ mu gude ejeje; ọ nọdu eme gẹ mu ta nọ-rwu gẹ ndiche mu phẹ nọ-rwuru lẹ mgboko.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Jiékọpu bya agọru Fero ọnu-ọma; bya abụru iya atụgbu.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Ọo ya bụ; Jiósẹfu bya emee gẹ nna iya; waa ụnwunna iya buru lẹ Ijiputu. Ọ nụ phẹ alị Ijiputu ẹka kachaa ree g'ẹphe buru, bụ iya bụ alị Ramesẹsu, bụ ẹgube Fero sụru g'o mee ya.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Jiósẹfu nọdu azụkwapho nna iya; waa ụnwunna iya; waa iphe, bụkota ndibe nna iya l'ophu lẹ nri. Ọo ẹpho g'ụnwegirima phẹ habe bụ g'ọonu-bejeru phẹ nri.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Nri bvụkotawa l'alị ono mgburugburu; noo kẹle ẹgu ono parụ ẹka. Alị Ijiputu mẹ alị Kénanu tụko gbajọshihu; ọ bụru shita l'ọkpa-nri ono.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Ndu Ijiputu; yẹe Kénanu tụko okpoga, nọ l'alị phẹ gude pfụ-gbua Jiósẹfu aswa nri, ẹphe zụtaru. Jiósẹfu vutakọta okpoga ono je akụbe l'ụlo Fero.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Okpoga ndu Ijiputu yẹe Kénanu -bvụepho; ndu Ijiputu lwapfuta Jiósẹfu bya asụ iya: “Nụ anyi nri! ?Dẹnu g'ọ nwụru anyi a-nọdu l'atatiphu ngu nwụshihu? Okpoga anyi bẹ anyi kpagbuakwaru lẹ nri.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Jiósẹfu sụ phẹ: “Eshi ọphu okpoga unu bvụwaru; unu kpụtajenuru mu iphe-edobe unu; gẹ mu gude ree unu nri.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Ọo ya bụ; ẹphe nọdu akpụtajeru Jiósẹfu iphe-edobe phẹ; mbụ ịnya phẹ; mẹ atụru phẹ; mẹ eghu phẹ; mẹ eswi phẹ; mẹ nkapfụ-ịgara phẹ. Ọ nọdu egudeje nri gbanweta phẹ iphe-edobe phẹ; shi nno zụkota phẹ apha ono l'ophu.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Apha k'ono -bvụepho; ẹphe byapfuta iya l'apha ọphu tsotaru iya nụ bya asụ iya: “Anyi te ewohakwaru gụbe nnajịuphu anyi iphe l'eshi ọphu okpoga anyi bvụwaru; tẹme iphe-edobe anyi bụkotawaru nkengu; nta-a te nwehẹkwa iphe, anyi e-gude pfụa gụbe nnajịuphu anyi; abụdu ishi onwanyi; waa alị anyi kpoloko.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 ?Dẹnu g'ọ nwụru anyi a-nọdu l'atatiphu ngu nwụshihu; anyịbedua l'ishi onwanyi; waa alị anyi? Zụ̀a alị anyi; waa ishi onwanyi; g'ị nụje anyi nri. G'alị anyi bụwaruro kẹ Fero. Tẹme anyịbedua l'ishi onwanyi abụkwarupho ohu iya. Nụ anyi akpụru iphe-akụku; g'anyi ta nwụhushi; k'ọphu alị-a ta abụduru echiẹgu.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Noo ya; Jiósẹfu bya azụtakotaru Fero alị Ijiputu l'ophu. Ndu Ijiputu g'ẹphe ha rekọta alị phẹ; noo kẹle ẹgu ono shi menụka phẹ. Alị ono bụkotaru kẹ Fero.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Jiósẹfu mee ndu Ijiputu; shita l'ishi iya ọphuu jasụ l'ishi iya ọphuu ohu.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Alị lanụ, ọ zụduru l'alị ono l'ophu bụ alị ndu-uke; noo kẹle ọo Fero anụ phẹ nri. Tẹme nri k'ono, Fero eketajẹ nụ phẹ ono nọdu asụjeru phẹ. Noo iphe, meru g'o gude ọphu ẹphe ereduru nkephẹ.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Jiósẹfu sụ phẹ: “Eshinu mu zụru unu; waa alị unu ntanụ-a nụ Fero; wakwa akpụru-iphe, unu a-kọbe l'alị baa.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Ọle unu -kpatachaẹ ya phọ; unu keje iya ụzo ise nụ Fero oke lanụ. Ụzo ẹno k'ọphuu bẹ unu e-dobe g'ọ bụru ọphu unu a-kọ-phu azụ l'alị. Tẹme ọ bụkwaru iya phọ bẹ unu; waa ndu unu l'ẹphe bu; waa ụnwegirima ibe unu e-rije.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Ẹphe sụ iya: “Ị dzọru anyi ndzụ! Jiko g'anyi dụ gụbe nnajịuphu anyi l'obu! Anyi a-bụkpooruro ohu Fero.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Jiósẹfu bya eworu ekemu tụa l'alị Ijiputu. Tẹme ekemu ono bẹ eemekwa byasụ ntanụ-a. Ọ sụru l'oke lanụ l'ụzo ise l'iphe, a kpatarụ l'opfu bẹ aa-nụje Fero. Ọ bụepho alị ndu-uke bẹ ta abụdu kẹ Fero kpoloko.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Ndu Ízurẹlu bya eburu l'alị Ijiputu l'alị Goshẹnu. Ẹphe buru l'ẹka ono daa ẹku; bya azụa ka l'ọtu.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Jiékọpu bua l'alị ndu Ijiputu mgbarapha iri l'ẹsaa; jasụ teke ọ nọ-rwuru mgbarapha ụkporo ẹsaa l'apha ẹsaa.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 O rwujeẹpho Ízurẹlu l'anwụhu; o kua nwa iya, bụ Jiósẹfu bya asụ iya: “Ọ -bụru l'i yeru mu obu; jiko chịnuru ẹka ye mu l'ehe riaru mu angụ; l'ii-goshi mu l'i yeru mu obu bya abụru onye apfụshije ike l'iphe, i pfuru; l'i tii lidu mu l'alị Ijiputu.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Mu -nwụhuepho lapfu nna mu oche phẹ; patakwa mu pafụ l'alị Ijiputu je elia mu l'ẹka e liru ẹphebedua!”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Ọ sụ iya g'o riaru iya nte l'oo-me iya. Jiósẹfu bya eriaru iya nte ọbu. Jiékọpu zẹ l'iphe-azẹe ya phoze ishi gude baarụ Chileke ẹja.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.