Gênesis 29

Bayịburu Izii (IZZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Jiékọpu tụgbukwa jeshia iphe, ooje; o jee gbiriri jasụ o jerwua alị ndu ụzo ẹnyanwu-awawa.
1 Jacó seguiu viagem e, por fim, chegou à terra do leste.
2 O -rwua l'ẹka ono; ọ hụma wẹlu, nọ l'ọma ẹgu; waa ikpo atụru ẹto, dọru lẹ mgboru iya; noo kẹle atụru ono angụje mini lẹ wẹlu ono. Mkpuma, e gude swichia ọnu wẹlu ono ha shii.
2 Viu um poço ao longe e, junto ao poço, no campo, três rebanhos de ovelhas, à espera de que lhes dessem água. Uma pedra pesada cobria a boca do poço.
3 Ọ nọdu abụjeru; atụru ono -dzukọepho l'ẹka ono; ndu eche iya nụ abya atụko swifu mkpuma ono l'ọnu wẹlu ono seta mini doberu atụru ono. Ẹphe -mechaa; ẹphe abya eswita mkpuma ono dobe l'ẹka o shi dụ l'ọnu wẹlu ono.
3 Era costume naquele lugar esperar que todos os rebanhos chegassem para, então, remover a pedra e dar água aos animais. Depois, a pedra era recolocada na boca do poço.
4 Jiékọpu bya ajịa ndu eche atụru ono sụ: “Unwune mu; ?bụ awe bẹ unu shi?”
4 Jacó se aproximou dos pastores e perguntou: “De onde vocês são, amigos?”. “Somos de Harã”, disseram eles.
5 Ọ sụ phẹ: “?Unu maru Lebanụ, nwanwa Nahọ?”
5 “Conhecem um homem chamado Labão, neto de Naor?”, perguntou Jacó. “Sim, conhecemos”, responderam eles.
6 Jiékọpu sụ phẹ: “?Ẹhu dụ iya-a ree?”
6 “Ele vai bem?”, perguntou Jacó. “Sim, vai bem”, disseram. “Olhe, ali vem Raquel, filha dele, com o rebanho.”
7 Ọ sụ phẹ: “?Unu te eledu l'ẹnyanwu dụkwadu shii? L'o toko rwudu teke aachịkobeje atụru. Unu setanụ mini doberu atụru ọbu g'ẹphe ngụa; g'unu achịru phẹ jebaa lẹ nri!”
7 Jacó disse: “Ainda é dia claro, cedo demais para recolher os animais. Por que vocês não dão de beber às ovelhas, para que elas possam voltar a pastar?”.
8 Ẹphe sụ iya: “Anyi ta adụkwa ike. Ọ kwa a -chịkobechaa atụru ono g'ọ ha; l'aabya eswifu mkpuma l'ọnu wẹlu ono; tẹmanu l'aawata eche atụru mini teke ono.”
8 “Não podemos dar de beber aos animais enquanto não chegarem todos os rebanhos”, responderam. “Só então os pastores removem a pedra da boca do poço e damos de beber a todas as ovelhas.”
9 Ọ nọdukwadu epfu eyeru phẹ; Rechiẹlu chịru atụru ibe nna iya gude bya; noo kẹle ọ bụ nwamgbọko, eche atụru.
9 Jacó ainda conversava com eles quando Raquel chegou com o rebanho de seu pai, pois era pastora.
10 Jiékọpu hụmaepho Rechiẹlu, bụ nwada Lebanụ, onye bụ nwune ne iya; waa atụru Lebanụ; ọ tụgbua je eswifu mkpuma ono l'ọnu wẹlu ono; bya eseta mini doberu atụru nwune ne iya ono; ọ ngụa.
10 Uma vez que Raquel era sua prima, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas pertenciam a seu tio Labão, Jacó foi até o poço, removeu a pedra que o cobria e deu de beber ao rebanho de seu tio.
11 Jiékọpu bya etsutsua Rechiẹlu ọnu; bya awata arashị ẹkwa ike.
11 Então Jacó beijou Raquel e chorou em alta voz.
12 Ọ bya epfuaru Rechiẹlu l'ẹphe lẹ nna iya bụkwa; mbụ lẹ ya bụkwa nwatibe Ribeka. Rechiẹlu gbagbụa je akọoru iya nna iya.
12 Explicou para Raquel que era seu primo por parte do pai dela e filho de Rebeca, tia dela. Raquel foi correndo contar a seu pai, Labão.
13 Lebanụ nụmaepho kẹ Jiékọpu, bụ nwa nwune iya; ọ gbapfushia ya. Ọ bya etsutsua ya ọnu; bya eduta iya lashịa ibe iya. E rwua ibe iya; Jiékọpu woru iphemiphe kọkotaru iya.
13 Assim que Labão soube que seu sobrinho Jacó havia chegado, correu ao seu encontro. Ele o abraçou, o beijou e o levou para casa. Depois que Jacó lhe contou sua história,
14 Lebanụ sụ iya “Mu lẹ ngu bụkwa mee lanụ.”
14 Labão exclamou: “Você é, de fato, sangue do meu sangue!”. Quando Jacó estava na casa de Labão havia cerca de um mês,
15 Lebanụ sụ iya: “Ọ tọ bụdu lẹ mu lẹ ngu bụ abụbu bụ iphe, a-kpata g'i jejeru mu ozi kẹ mmanụ. Kọoru mu iphe, mu a-pfụje ngu aswa ozi ngu!”
15 Labão lhe disse: “Você não deve trabalhar de graça para mim só porque somos parentes. Diga-me qual deve ser o seu salário”.
16 Noo ya; Lebanụ nwụtaru ụnwumgboko labọ. Ẹpha onye k'ọgerenya bụ Lii; ẹpha onye kẹ nwata bụ Rechiẹlu.
16 Labão tinha duas filhas. A mais velha se chamava Lia, e a mais nova, Raquel.
17 Lii bẹ ẹnya dụ rogoro rogoro; Rechiẹlu nọdu ama mma bya adụ ùbvù l'ẹnya.
17 Os olhos de Lia eram sem brilho, mas Raquel tinha bela aparência e rosto atraente.
18 Jiékọpu yeru Rechiẹlu obu. Ọo ya bụ; ọ sụ Lebanụ: “Gẹ mu jenaaru ngu ozi apha ẹsaa; g'i kee mu nwada ngu, bụ Rechiẹlu.”
18 Visto que Jacó estava apaixonado por Raquel, disse a Labão: “Trabalharei para o senhor por sete anos se me der Raquel, sua filha mais nova, para ser minha esposa”.
19 Lebanụ sụ iya: “Ọ kabakwanụ ree lẹ mu keru ngu iya eme lẹ mu woru iya kee akataka onye ọzo. Ngwa; g'anyi lẹ ngu bunuru.”
19 “Melhor entregá-la a você do que a qualquer outro”, respondeu Labão. “Fique aqui e trabalhe comigo.”
20 Ọo ya bụ; Jiékọpu bya ejee ozi apha ẹsaa g'e kee ya Rechiẹlu. Apha ẹsaa ono dụe ya phọ gẹ nwujiku olemole; noo kẹle o yeru Rechiẹlu obu shii.
20 Então Jacó trabalhou sete anos por Raquel. Ele a amava tanto que lhe pareceram apenas alguns dias.
21 Ọo ya bụ; Jiékọpu bya asụ Lebanụ: “Ngwa; dewaa mu rọ nyee mu. Mu nọ-dzuwaru apha ẹsaa ọbu. Ọ nọdu agụwa mu ẹgu gẹ mu l'iya kwaa.”
21 Chegada a hora, Jacó disse a Labão. “Cumpri minha parte do acordo. Agora, dê-me minha esposa, para que eu me deite com ela.”
22 Ọo ya bụ; Lebanụ bya ekukọbe ndu ẹka ono bya eshiaru phẹ nri.
22 Labão convidou toda a vizinhança e preparou uma grande festa de casamento.
23 O be l'ụzenyashi; ọ bya eduta nwada iya, bụ Lii; bya eduru nụ Jiékọpu; ẹphe lẹ Jiékọpu kwaa.
23 À noite, porém, quando estava escuro, Labão tomou Lia e a entregou a Jacó, e Jacó se deitou com ela.
24 Lebanụ bya eye ẹka l'ohu iya duta nwamgbọko lanụ, ẹpha iya bụ Zilipa duru nụ nwada iya ono g'o jejeru iya ozi ụlo.
24 (Labão deu sua serva Zilpa a Lia para servi-la.)
25 Nchi bọhuepho; Jiékọpu hụma l'ọo Lii bẹ e deru iya. Jiékọpu sụ Lebanụ: “?Bụ gụnu bẹ i meru mu iphe, dụ ẹgube-a? ?Tọbudu Rechiẹlu bẹ mu jeru ngu ozi iya? ?Bụ gụnu meru g'o gude ị gbaaru mu ẹgube ẹregede-a?”
25 Na manhã seguinte, quando Jacó acordou, viu que era Lia. Então Jacó perguntou a Labão: “O que o senhor fez comigo? Trabalhei sete anos por Raquel! Por que o senhor me enganou?”.
26 Lebanụ sụ iya: “?Tị madụ lẹ g'omelalị dụ bụ l'anyi te ekejedu onye kẹ nwata l'ẹba abụ l'ekewaru onye k'ọgerenya?”
26 Labão respondeu: “Aqui não é costume casar a filha mais nova antes da mais velha.
27 Sụ iya: “Taa nshi meghekpọadaa ekele onye ọwa-a idzu-a. E -mechaa; mu ekefua ngu onye kẹ nwata; ọle ii-jekwanụru mu ozi iya apha ẹsaa ọzo.”
27 Espere, contudo, até terminar a semana de núpcias, e eu também lhe entregarei Raquel, desde que você prometa trabalhar mais sete anos para mim”.
28 Jiékọpu mee ya nno. O mee ekele Lii idzu ophu. Lebanụ bya ekefua ya nwada iya, bụ Rechiẹlu; ọ lụfuaru.
28 Jacó concordou em trabalhar mais sete anos. Uma semana depois de Jacó ter se casado com Lia, Labão lhe entregou Raquel.
29 Lebanụ bya eye ẹka l'ohu iya duta nwamgbọko lanụ, ẹpha iya bụ Biliha duru nụ nwada iya ono, bụ Rechiẹlu g'o jejeru iya ozi ụlo.
29 (Labão deu sua serva Bila a Raquel para servi-la.)
30 Jiékọpu ẹphe lẹ Rechiẹlu bya akwakwaphọ. Ọ ka eye Rechiẹlu obu eme lẹ Lii. Ọ bya ejeeru Lebanụ ozi apha ẹsaa ọzo.
30 Jacó se deitou também com Raquel, a quem ele amava muito mais que a Lia. Então permaneceu ali e trabalhou mais sete anos para Labão.
31 Chipfu hụmaepho lẹ Lii bẹ e te eyeduru obu; o ghebe ẹkpa-nwa iya ọnu; ọphu Rechiẹlu atsụdu ime.
31 Quando o S enhor viu que Lia não era amada, permitiu que ela tivesse filhos; Raquel, porém, era estéril.
32 Lii bya atsụta ime bya anwụa nwa nwoke. O woru iya gụa Rúbẹnu; kẹle ọ sụru: “Chipfu hụmawaru iphe-ẹhuka, mu eje. Nta-a bẹ mu maru lẹ nnajịuphu mu e-ye mu obu.”
32 Lia engravidou e deu à luz um filho. Chamou-o de Rúben, pois disse: “O S enhor viu minha infelicidade, e agora meu marido me amará”.
33 Ọ bya atsụta ime ọzo bya anwụkwapho nwa nwoke. Ọ sụ: “Ọ kwa lẹ Chipfu nụmaru l'e te eyeduru mu obu meru g'o gude ọ nụkwa mu phọ onye ọwa-a.” O woru iya gụa Simiyọnu.
33 Pouco tempo depois, Lia engravidou novamente e deu à luz outro filho. Chamou-o de Simeão, pois disse: “O S enhor ouviu que eu não era amada e me deu outro filho”.
34 Ọ byakwa atsụta ime ọzo; o zedakwaphọ nwụa nwa nwoke ọzo. Ọ sụ: “Nta-a bẹ mu maru lẹ nnajịuphu mu a-gharu mu iphu; noo kẹle mu nwụtawaru iya unwoke ẹto.” Ọo ya bụ; o woru iya gụa Lívayi.
34 Lia engravidou pela terceira vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Levi, pois disse: “Certamente, desta vez meu marido terá afeição por mim, pois lhe dei três filhos!”.
35 Ọ bya atsụta ime ọzo; nwụa nwa nwoke. Ọ sụ: “Ọgiya-a bẹ mu e-tu Chipfu ẹpha.” O woru iya gụa Jiuda. Ọ nwụchaa onye k'ono; ọ pfụru apfụru.
35 Lia engravidou mais uma vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Judá, pois disse: “Agora louvarei ao S enhor !”. Então, parou de ter filhos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.