Atos 28
Bayịburu Izii (IZZ) vs NTLH
1 Anyi bvufukọtaepho eli-mgboko; a sụ anyi l'ẹka ono, mini gbapheru mgburugburu ono bu iphe, ọoza bụ Mọluta.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Ndu ẹka ono phụaru anyi obu-imemini shii. Ẹphe kpọberu anyi ọku sụ g'anyi nyaa; kẹle teke ono bụ udzumini; oyi nọdu atsụ.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pọlu rwuta ẹyonku je achịru yee l'ọku ono. Agwọ shi iya wụfuta g'ìrè ọku ono byaru iya l'ẹhu. Ọ bya ataa Pọlu l'ẹka kepfuru.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Ndu ẹka ono hụma g'ẹjo agwọ ono tarụ Pọlu l'ẹka kepfuru; ẹphe pfuahaa sụ: “Nwoke-a nọkpokwaa l'ọ́chì. O bvufutaakwaru-a lẹ mini bu eviya; obenu l'alị ta ahadụru iya.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Obenu lẹ Pọlu phefuru agwọ ono chie l'ọku; ọphu o mekadụru iya iphe mẹ ilile.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Ẹphe nọdu ele ẹnya teke ẹka e-ko Pọlu gbapfuru; ọzoo teke ọo-da gba nwụhu; ọphu ọ dụdu. A kpọepho ụpfu nwanshịi; ẹphe hụma l'ọ tọ dụdu iphe, meru iya nụ; ẹphe ghakọbe sụ lẹ Pọlu bụ oke agwa.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Nwoke, bụ onye-ishi mkpụkpu ono bẹ alị-ihe iya jeru bya asụbe lẹ mgboru ẹka ono. Ẹpha iya bụ Pabuliyọsu. O seeru anyi ẹbyaa; bya achịta anyi jeshia ibe iya; je akwaaru anyi ẹbyaa ujiku ẹto.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Anyi jeshia; ododo-ẹnya gudeshiwaa nna iya; tẹme ẹpho-anụ̀nù nọdu emekwa iya phọ. Pọlu bya abahụ l'ime ụlo iya bya epfuru nụ Chileke bya ebyibe iya ẹka; mee ya o wekọrohu.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Noo ya; iphe ono mechaẹpho; iphe, bụ ndu iphe emegbaa l'alị ono wụru bya; e mekọta phẹ ẹphe wekọrohuchaa.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ẹphe nyako anyi iphe shingushingu; shi ẹgube ono kwabẹ anyi ùbvù. O rwua g'anyi byaru atụgbu; ẹphe gwekọkpoepho iphe, bụ mkpa anyi yejiaru anyi ụgbo.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Anyi nọo ọnwa ẹto l'ẹka ono, bya etsoru ụgbo, shi Alẹguzandiriya tụgbua lashịa. Ụgbo ono bẹ eekuje “Unwune, a nwụru ẹbo.” Ọ nọkotawaru udzumini ono l'ọdu-ụgbo l'alị ono.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Anyi rwua mkpụkpu Sayirakusu bya anọo l'ẹka ono abalị ẹto.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Anyi shi l'ẹka ono kpọkpoepho mgburugburu mgburugburu jasụru anyi rwua Regumu. O be lẹ nchitabọhu iya; phẹrephere shi l'ụzo ndọhali shi anyi l'azụ wata ezizi. O rwua nwarechi iya; anyi rwua Putiyoli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Ọ dụru ndu kẹ Kéreshi, anyi hụmaru l'ẹka ono. Ẹphe rwọo anyi g'anyi l'ẹphe nọo abalị ẹsaa; anyi nọo nno. E mechaa; anyi tụgbua jeshia Romu.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Ndu kẹ Kéreshi, nọ lẹ Romu nụmahawaru l'anyi abya; ẹphe bya anyi ndzuta byarwutachaa aswa Apyịyosu waa ọma mkpụkpu, “Ụlo nri ẹto.” Pọlu hụma phẹ bya ekele Chileke; obu ka iya eshihu ike.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Anyi jerwua Romu; a haa Pọlu; o buru l'onwiya. E ye onye ojọgu; ọ nọdu eche iya nche.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 A nọepho abalị ẹto; Pọlu bya ekua ndu-ishi ndu Jiu l'ẹka ono ndzukọ. Ẹphe dzuẹpho; ọ sụ phẹ: “Ụnwunna mu; a tụru mu mkpọro lẹ Jierúsalẹmu kpụru mu nụ ndu Romu l'ẹbe adụ iphe, mu meru ndibe anyi; ọphu ọ dụdu iphe, mu mebyiru l'omelalị, shi lẹ ndiche anyi phẹ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ndu Romu ono jịchaa mu ajị bya emeahaa g'ẹphe haa mu; kẹle ẹphe hụmaru l'ọ tọ dụdu iphe, mu meru, gbaru kẹ g'a pfụ-gbua mu.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Ndu Jiu jịka. A kwarụ mu ye; mu sụ g'i kpe mu fụta l'iphu eze nnajịoha l'ẹbe adụ iphe, mu a-sụ l'ọwa-a iphe, ndibe anyi meru mu.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Noo iphe, mu gude kua unu; kẹle ọ dụ mu gẹ mu l'unu hụma pfugba. Iphe, unu gude hụma mu lẹ mkpọro-a, a tụru mu l'ẹka-a bụkwa lẹ mu ele ẹnya onye ono, anyịbe ndu Jiu ele ẹnya iya ono.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Ẹphe sụ iya: “Ọ tọ dụkwa ẹkwo, e shi lẹ Jiudiya detaru anyi, epfu nkengu. Ọphu ọ dụkwa ụnwunna anyi, byaru edo nkengu k'ẹji; ọzoo sụ l'ọ dụru iphe ọzo, i meru.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Ọ dụkwa anyi g'anyi nụma olu ngu; kẹle anyi maru l'ẹkameka bẹ eepfuẹpho l'ọgbo-a, ị gbaa ta adụdu ree.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Ẹphe tụaru Pọlu ọnu mbọku, ẹphe e-dzu. O be mbọku ono; ẹphe kwatakpọo dụ igwerigwe bya l'ẹka Pọlu nọ. Pọlu shi l'ụtsu kọoru phẹ iphe, ọ hụmaru, bụ iya bụ gẹ Chileke shiwaa egoshi l'ọo yẹbe Chileke bụ eze; ọ kọo ya g'o doo phẹ ẹnya ree kọ-jia ya nchi. O gude iphe, e deru l'ẹkwo ekemu Mósisu waa l'ẹkwo ndu mpfuchiru Chileke mee gẹ ya pfuta phẹ yeru Jizọsu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Ọ dụru ndu ọphu gude iphe, oopfu kweta kẹ Jizọsu; ọ dụru ndu ọphu ekwedu nụ.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ẹphe gude k'iphe ono pfụgbaaru ẹkpa l'iche iche. Ẹphe bya atụgbu; Pọlu sụ phẹ: “A-a! Iphe-a, Unme-dụ-Nsọ shi l'ọnu Azáya; onye mpfuchiru Chileke pfuaru ndiche unu phẹ-a bụ ọkpobe-opfu.
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Ọ sụru:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Kẹle ẹphe kpọ-chiru obu.
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 “Pọlu sụ phẹ: Iphe, unu a-maru bụ l'ozi-ọma ndzọta ono, Chileke kweru ukwe iya ono bẹ o ziwaru g'e je ezia ndu abụdu ndu Jiu. E zia phẹ iya; ẹphe natawa iya.” Noo olu Pọlu.
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 O pfuchaa nno; ẹphe l'ẹphe tụkashiahaa ẹgo atụshikpoo ya ike; ẹphe wụru tụgbua.
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pọlu jịta ụlo buru pfụahaa ụgwo. O bua ya mgbarapha labọ. Ọ nọdu anabatajẹ onyemonye, byaru iya ekele.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Ọ nọdu anọduje epfu gẹ Chileke gude egoshi l'ọo ya bụ eze bya anọduje ezi iphemiphe, kẹ Nnajịuphu, bụ Jizọsu Kéreshi. Ọ nọdu asajẹ iphe ono g'ọ dụ iya. Ọphu ọ tsụdu ebvu; tẹme ọphu ọ dụdu onye akpọshije iya ya nụ.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.