Atos 22
Yai Wɨn Kɨbiya (IWS) vs ARA
1 Pol siya ɨna boɨnɨn, kɨma tɨ yaowae adɨm, kɨma wakae! Kara kɨmiir yai yamdi pɨ hɨnɨɨna nowarki boɨni tariinanɨn.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Mɨ sɨmar wakaeki, Pol siya Hibru sɨmiir yaigɨna saiir boɨnki mɨ sɨma yai ɨna tankiyɨm yai bɨ sisimɨmɨnkɨm. Mɨ Pol siya ɨna boɨnɨn.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 Kara Juda inkamkɨn, apu kariira, kariirɨn om Tasas hɨr naokainaka, tɨ nu komiiyɨn Silisia siir hɨr. Mɨ hɨrɨn kara yɨnisɨm sapɨsapar haiburgigɨn. Mɨ kara om komii Jerusalem tɨr nae mwrɨi okwonamkɨn. Inkamɨn kariir nɨisiimauuwɨn, krɨmiir yɨdiwi wanwiyaeyɨm sɨmiir siyɨusae siyɨusae ɨmiir yɨo Gamelielkɨn. Mɨ kara kɨrɨe asi nwokɨn, Adi Komii siir siyɨu ɨiir napamɨn. Wa kɨrɨe kɨma mɨ haiya mɨ hɨriinan saeyaɨrga.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Kara dirɨraerarbumbugɨn iikamɨm naɨngwo tɨbmiiyɨm sɨmiirɨn, ta kara naɨngwo tɨbmiiya saiir hɨriinan. Iikam whɨekakɨm kara sɨmiir nɨsomsom aokaowɨma naɨngwokɨn. Mɨ kara sɨmiirɨn pɨ wɨeyɨn sopni mɨ kogrɨmdɨnu hainami, omaka hɨuyokiyokaiya pɨ saiir hɨr minɨ kiyɨtkaigaigigi.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Mɨ prismi yaowae adɨn mɨ inkam adiyaowaeyɨm siyɨu komii kɨgrɨraowiyɨm, sɨma bɨdi kɨgnɨnoknɨnkɨnɨm kariirɨn. Mɨ yaiyɨm wɨ sɨma boɨnmɨmauuwi. Yokwowa sɨma wɨn hauugika kariirɨn Juda sɨmiir iikam isid komiiyɨn om Damaskas hɨr nwowɨm siirɨm mɨ kara ɨna yapamɨn om Damaskas hɨriir iikamɨm naɨngwo tɨbmiiyɨm tɨ om ɨiir nwowɨm sɨmiir udrɨmdɨnu haiyam mɨ sɨmiirɨn om komii Jerusalem tɨriir nɨkɨunaniyam naɨngwokɨn. Mɨ sɨma hɨk nwokɨ haiyɨm, siyɨu biyɨeyɨm sɨm tɨrɨm sɨmiirsiyɨn. Ɨriig.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Mɨ ɨiya kara napyokiyokɨiyama siyɨuɨn om Damaskasa namiyɨn hɨriir mɨ om Damaskas kingiin hɨrɨn, nabɨe bopwo hɨr ywowam. Mɨ bɨ kɨmɨmɨnkikɨn, pae komiiya nɨnomor kou hɨrankɨ nɨtkiya ɨni kariiramar hɨrɨrɨu naiiniya.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Mɨ kara nu ha namɨkɨiyɨuɨn mɨ kara wakaeki inkam nwɨrɨn siir yaiya kariir boɨnki, Solti! Solti! Kɨra kariir dimusi tɨrbumbu haigɨnɨuwi.
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Mɨ kara siir yai yamdi ɨna yowarkɨi boɨnɨn, Adi Komii kɨra yɨpɨkɨn? Mɨ siya kariirɨn ɨna boɨnɨn, kara Jisɨsɨn om Nasaret hɨranɨn siya. Kɨra kariir tɨrbumbu haigɨnɨuwi.
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Kamɨm sɨma kanaka nwowɨm sɨma ɨna kɨgɨm paeya nɨuyakiya. Mɨ inkamɨn yai kanaka boɨnaiyɨn sɨma siir yai bɨ wakaekɨm kanakana wakaekɨn siir yaiyɨm.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Mɨ kara boɨnki, Bɨiyan Inkam Komii kara pɨ dimu tɨri? Mɨ siya ɨna boɨnki kariirɨn, kɨra dɨnsiin apnam om Damaskas hɨriir. Mɨ tɨkɨ om ɨiirɨn inkam nwɨrɨn wɨ siya nɨkɨumamauuwɨni mɨi whɨekakɨm kara nɨmbinɨm kɨriirɨm.
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Mɨ ta paeya saeya prasae bɨ nɨuyakika mɨ kara dimɨn taemɨnɨm bɨ nanaokɨgɨmokikɨm. Mɨ kamɨm kanaka nwowɨm, sɨma kariir ɨɨna aiir asi nonkwokɨm. Mɨ kariirɨn ɨna yɨnkikwona apnamɨm om Damaskasa hɨriir.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Mɨ inkam nwɨrɨn hɨrar nwokɨn tɨ inkamɨn siir inɨgɨn Ananaiskɨn. Tɨ inkamɨn siyaɨrgɨn siyɨu komiini sɨbgu apiyɨn. Mɨ Juda iikam whɨekakɨm om Damaskas hɨr nwowɨm sɨma siirɨn hɨnɨɨna boɨnkikɨm, tɨ inkamɨn inkam mɨiyɨkɨn.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Mɨ siya kariir kingiina yamɨkwoni mɨ siya kariirɨn ɨna boɨnɨn, nomiiyau Solti! Kɨriir nhwona ha kaowɨrɨrki. Mɨ ta ɨiya kariir nhwona ɨna kɨgomokiyɨn mɨ kara dimɨn taemɨnɨm ɨna kɨgɨrkakiyɨm. Mɨ Ananais siirɨn ɨni wara yɨnkɨn kɨgiyɨn.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Mɨ siya kariirɨn ɨna boɨnmauuɨn, krɨmiir yɨdiwi wanwiyaeyɨm sɨmiir Adi Komiiyɨn bɨdi yɨmbinɨn kɨriirɨn. Kɨra siir kwoɨn ɨiirɨn wa nɨnoknɨnkɨni mɨ kɨra tɨ inkamɨn siya nɨmbinkiyɨn siirɨn wa kɨgi mɨ siyar boɨniyɨm yaiyɨm kɨra wa mɨ wakaei.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Kɨra siir yaiya wɨ saiir boɨnmɨmauuwi iikam whɨekakɨm sɨmiir, tɨ digworaekwowɨm kɨra kɨgɨm mɨ kɨra wakaeyɨm.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Mɨ kɨra dimuɨm swokɨ owi? Kɨriir kwoɨnɨn op baptaisɨm daɨngwoki. Mɨ Jisɨs siir inɨg ɨiiram kauwoki mɨ siya wɨ kɨriir digworaekwo biyɨe ɨmiir nwokɨ haiyoprimdiyɨumiigi. Ɨriig.
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Mɨ mhoɨiya ɨiya kara tɨ om komii Jerusalem tɨriir swokɨ ɨta mɨ kara Juda sɨmiir omaka Adi Komii siir inɨg hainaniya saiir hɨr srɨiyɨn Adi Komii siirɨmɨn mɨ kara digworaekwowɨm nhwonan whɨnkɨgmɨmɨkɨn.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Mɨ kara krɨmiir Bɨiyan Inkam Komiiyɨn siir kɨg. Mɨ siya kariirɨn hɨnɨɨna boɨnki, ɨni wakaeyɨn kɨra! Kɨra wɨ kɨpi kɨmɨmɨn wɨ om komiiyɨn Jerusalem siir haiburgig mɨ ha dam. Mɨ kɨra kariir yai aiirɨn tɨ om ɨiir boɨnmɨmauuwi mɨ sɨma wɨ wakaeyokna rani, ta yai aiirɨn.
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Mɨ kara ɨna boɨnɨn, Bɨiyan Inkam Komii, sɨma bɨdi yɨnoknɨnkɨnɨm bɨiya kara omaka whɨekakɨm yai nɨdwokai wakaeiyɨm, sɨmiira namkɨn. Mɨ kariir siyɨuɨn iikamɨm kɨriirɨm naɨngwo tɨbmiiyɨm sɨmiirɨn omaka hɨrar nɨnkɨnɨkou tɨokɨn.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Mɨ bɨiya sɨma Stiven siir yɨsomaoki. Siya kɨriir yai boɨnmɨmauuan inkamkɨn. Ta ɨiya kara sɨmaka kingiin warar nɨnkɨn okɨn. Mɨ kariir kwoɨnɨn hɨriiyar mɨ naɨngwo tɨ hɨriinan siyɨuɨn wadɨeyaɨrgɨn. Mɨ kamɨm siir nɨsomaowɨm mɨ sɨmiir yɨuɨs mɨnɨm kara sɨmiir kɨgrɨraokɨm. Kariir siyɨuɨn hɨnɨɨngɨn. Iikamɨm naɨngwo tɨbmiiyɨm pɨ sɨmiir nɨpɨmpari.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Adi Komii siya kariir boɨnkikɨn, kɨra dam! Mɨ kɨriirɨn wɨ kara nɨkropki aru maeyaua, ta yaiwɨn kɨbiya inkam nhɨrɨm Juda iikam tani sɨmiir boɨnmɨmauuam. Pol siya hɨnɨɨna boɨnkikɨn.
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Mɨ Juda iikam whɨekakɨm sɨma ta yaiya Pol siya boɨna, saiir yɨkɨdugi. Mɨ sɨma ɨna kauwok boɨnkiyɨm siirɨn, dɨsomaoki! Tɨ hɨriinan inkamɨn siya omwai kɨpi waiya. Nɨɨngaka.
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Mɨ sɨma ɨo prasae bɨ nwokɨm. Mɨ sɨma asi prɨikauwok prɨikauwokɨm. Mɨ sɨmiir yɨuɨs mɨnɨm ɨna yɨsɨm mɨ ɨna yonkwo whriwridamɨm. Mɨ nu whrɨnanɨn ɨna yop kabɨtkiyɨn koua hɨriir.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Mɨ kamɨm yaii nɨniiyɨm sɨmiir bɨiyanɨn siya sɨmiir boɨnki, Pol siirɨn dɨnkikwona apnam yaii nɨniiyɨm sɨmiir omaka hɨriir mɨ siirɨn kɨma dɨpɨmpar. Mɨ siirɨn yaimwokɨyaimwowa saiirɨm srɨi. Kɨma wɨ nwokɨ sɨbgu ɨnoknɨnkɨnɨm ɨkɨ iikamɨm sɨma siirɨmɨn hɨnɨɨn dimusi kauwok boɨnkɨm?
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Mɨ sɨma Pol siirɨn ɨdni kogrɨnu okwo sɨma tɨoam ɨdgɨuni. Kamɨm ɨrɨm haiiyɨm sɨmiir bɨiyan inkamɨn ɨni Pol siir kingiina ywokwowɨn. Mɨ Pol siya hɨnɨɨna boɨnki siirɨn, inkam komiiyɨn yai wakaeiyɨn siya kariirɨn hɨnɨɨna bɨ boɨnkikɨn, kara dimɨn whɨr bɨdi tɨrbuɨn. Nɨɨngaka. An kara om komii Rom hɨran inkamkɨn mɨ kɨma kariir kɨpi tɨo.
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Bɨi nwowiyɨn inkamɨn ta hɨriinan yai aiir wakaeyɨn mɨ siya bɨiyan inkamɨn kamɨm yaii nɨniiyɨm sɨmiir kɨrgɨraowiyɨn, siir inɨ boɨnmauuɨu. Kɨra panɨɨn tɨrɨm naɨngwowi? Tɨ inkamɨn siya om komii Rom hɨrana inkamkɨn.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Mɨ sɨmiir bɨiyan inkamɨn ɨna yɨtɨn Pol siirɨm. Mɨ siir inɨ boɨni, kɨra kariir boɨnmauu, kɨra om komii Rom hɨran inkamkɨn, aniya? Pol siya ɨna boɨnɨn, ɨhɨ! Kara om komii Rom hɨrana inkamkɨn.
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Mɨ sɨmiir bɨiyan inkamɨn siya ɨna boɨn. Mɨ kara umɨr prasae bɨ saɨngɨn mɨ kara ɨni om komii Rom hɨran inkam ywowɨn mɨ Pol siya boɨn, an kara, nɨɨngaka. Kariir adɨn siya om komii Rom tɨranaɨrgɨn mɨ an kara ɨriipa hɨriinan Rom tɨran inkam asi mɨ owi.
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Mɨ kamɨm yaii nɨniiyɨm saɨka kingiin nokwowɨm, siir tɨoam, sɨma bɨ kɨmɨmɨnkɨm, sɨma ɨna yagɨmgɨgɨuɨm. Mɨ sɨmiir bɨiyan inkamɨn siir kwoɨnɨn ha naɨngwokɨn Pol siya om komii Rom hɨran inkamkɨ nɨuwi mɨ siya asi nɨkɨdugɨn. Mɨ kara wara asi nɨdigɨn.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Mɨ sɨmiir bɨiyan inkamɨn siya ta yai aiir sɨbgu wakaeyam naɨngwowi. Tɨ Juda iikamɨm sɨmiir tɨrɨm, Pol saɨka dimu dimɨnkɨn? Mɨ siya ɨi gwɨra ɨna hakiyɨn wɨeyɨn sopɨn siir nɨnɨrkaiyɨn. Mɨ yaiya ɨna yɨkɨukiya prismi yaowae adɨm mɨ Judami kamɨm siyɨu komii nɨnoknɨnkɨniyɨm sɨmiirɨm, sɨma nɨtɨm, ɨrɨpa yai nɨdwo boɨnɨm. Mɨ siya Pol siir yɨkɨunaiini nua tɨriir mɨ sɨma siirɨn ɨna yɨkɨunamɨm sɨmiir whwonkam ɨda nokwoam.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.