Juízes 11
Bayịburu Ikwo (IQW) vs NTLH
1 Jẹfuta bụ onye Gíledu. Ọ bụ mkparawa l'ọgu. Nna iya bụ Gíledu; nne iya abụru nwanyi ọkpara.
1 Jefté, da região de Gileade, era um soldado valente. O seu pai se chamava Gileade, e a sua mãe era uma prostituta.
2 Unyomu Gíledu bẹ mụshiaru iya ụnwu. Yo be teke ụnwegirima ono vufutakotaru; ẹphe achịfu Jefụta; sụ iya: “Ẹ tii ketakwa oke l'ufu ayi; kẹ l'ọ bụ nwanyi ọdo mụru ngu.”
2 A esposa de Gileade também teve filhos. Quando cresceram, eles expulsaram Jefté, dizendo: — Você não vai herdar nada do nosso pai porque é filho de outra mulher.
3 Ya ndono; Jẹfuta agbafụru ụnwanna iya ono; gbaru lashia alị Tobu je eburu. Ndu, bụ 'ọgalemkpa phẹ awụ-kfuta iya; ẹphe l'iya ayịru ghaphelahaa.
3 Jefté fugiu dos seus irmãos e foi morar na terra de Tobe. Lá alguns homens ordinários se juntaram a ele, e andavam juntos.
4 A nọnyaa; ndu Amọnu abya etso ndu Ízurẹlu ọgu.
4 Algum tempo depois os amonitas foram guerrear contra o povo de Israel.
5 Ndu bụ ọgurenya ndu Gíledu eje ekua Jẹfuta l'alị Tobu;
5 Quando isso aconteceu, os chefes de Gileade foram buscar Jefté na terra de Tobe
6 sụ iya: “T'ọ bya abụru ẹphe onye ishi; k'ọphu ẹphe a-dụ ike je etso ndu Amọnu ọgu.”
6 e disseram: — Venha com a gente e seja o nosso chefe na guerra contra os amonitas.
7 Jẹfuta asụ ẹphe: “?Mu ta dụdunua unu ashị, kparu iphe unu chịfuru mu l'ufu nna mu. ?Ngụnu kparu iphe unu chọru mu bya nta-a, unu nọ l'iphe-ẹhuka-a?”
7 Jefté respondeu: — Eu sei que vocês me odeiam; e odeiam tanto, que me fizeram sair da casa do meu pai. Como é que vocês vêm me pedir ajuda, agora que estão em dificuldade?
8 Ndu bụ ọgurenya Gíledu asụ: “Mgbẹ ọ bụphu k'iphe ono kparu iphe, ayi chọderu ngu. Byanụ t'i tsoru ayi je alụa ndu Amọnu; ẹge ịi-bụru onye ishi ndu Gíledu mgburumgburu.”
8 — Nós viemos falar com você porque queremos que comande todo o povo de Gileade na luta contra os amonitas! — responderam eles.
9 Jẹfuta asụ ẹphe: “Teke unu dutaru mu lashia azụ l'ufu tẹ mu je alụaru unu ndu Amọnu; ọ -bụru le Ojejoje woru ẹphe ye mu l'ẹka; ?mu a-bụru-a onye ishi unu?”
9 Jefté disse: — Se me levarem de volta para casa a fim de lutar contra os amonitas, e se o
10 Ndu bụ ọgurenya Gíledu ono asụ iya: “Ọ bụ Ojejoje a-bụru nggu l'ẹphe onye ekebe. Ọ bụlephu ẹge i kfuru bẹ ọo-dụ.”
10 Eles responderam: — Sim. Nós faremos como você diz. O
11 Jẹfuta ekwe tsoru ẹphe; ẹphe emee ya onye ishi; mẹ onye ishi-ọgu ẹphe. Jẹfuta anọdu lẹ Mizúpa kfushia iphe ono, o kfuhawaru ono l'ifu Ojejoje.
11 Aí Jefté foi com os chefes de Gileade, e o povo o colocou como governador e chefe. E em Mispa, na presença do Senhor , Jefté fez o povo jurar que faria tudo o que havia sido dito.
12 Ya ndono; Jẹfuta abya ezia ndu ozi t'ẹphe je ajị eze ndu Amọnu sụ iya: “Iphe ẹphe meru, meru iphe, ọ byaru bya etso alị ẹphe ọgu?”
12 Então Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas. Os mensageiros disseram: — O que é que vocês têm contra mim? Por que invadiram o meu país?
13 Eze ndu Amọnu ezia ndu ono, Jẹfuta ziru ono; sụ ẹphe: “Iphe, kparu iya nụ bụ lẹ teke ndu Ízurẹlu shi lẹ Íjiputu wụfuta bẹ ẹphe naru mu alị mu shita lẹ nsụda nsụa Amọ́nu jeye lẹ Ẹnyimu Jábọku; mbụ je akpaa lẹ Ẹnyimu Jọ́danu. Unu nụ-phu mu alị ono, unu natatsuaru mu ono azụ lẹ domangu lẹ rimangu.”
13 O rei dos amonitas respondeu: — Quando os israelitas saíram do Egito, tomaram a minha terra, desde o rio Arnom até os rios Jaboque e Jordão. Agora, sem luta, vocês devem devolver a minha terra.
14 Jẹfuta eziphu ndu ozi iya azụ t'ẹphe je ezia eze ndu Amọnu;
14 Jefté mandou outros mensageiros ao rei dos amonitas
15 sụ iya: “Ọwaa iphe, Jẹfuta ekfu. Ọ sụru: ‘Lẹ ndu Ízurẹlu ta natakwa alị ndu Móabu; ẹphe ta nata kẹ ndu Amọnu.
15 com a seguinte resposta: — O povo de Israel não tomou a terra de Moabe nem a terra de Amom.
16 Iphe mechiaru nụ bụ lẹ teke ndu Ízurẹlu shi lẹ Íjiputu; bẹ ẹphe shiru echi-ẹgu lụfuta Eze Ẹnyimu Uswe; shiwaru onanu lụfu Kedeshi.
16 Quando os israelitas saíram do Egito, foram pelo deserto até o golfo de Ácaba e daí até Cades.
17 Ndu Ízurẹlu anọdu lẹ Kedeshi ono zia ndu ozi t'ẹphe je ekfuru eze ndu Édọmu: “T'o kweru t'ẹphe shia alị iya sweta.” Obenu l'eze ndu Édọmu te yeduru ẹphe ọnu. Ẹphe abyakwaphu bya ezia eze ndu Móabu ẹge ono, ẹphe ziru eze ndu Édọmu ono. Eze ndu Móabu ajịkakwaphu. Ya ndono; ndu Ízurẹlu akwaa lẹ Kedeshi.
17 Eles mandaram mensageiros ao rei dos edomitas, pedindo licença para passar pelas suas terras, mas ele não deixou. Então os israelitas pediram a mesma coisa ao rei de Moabe, porém ele também não deixou. Por isso os israelitas ficaram em Cades.
18 Ẹphe anọnyaa; wụ-lihu l'echi-ẹgu ono; shia nkụpe-nkụpe alị ndu Édọmu; mẹ kẹ ndu Móabu; lụfuta l'ụzo ẹnyanwu-ahata alị ndu Móabu; bya adọo l'azụ Ẹnyimu Amọ́nu azụ iya ọphu. Ẹphe ta bahụdu l'alị ndu Móabu; kẹ l'ọ bụ Ẹnyimu Anọ́nu bụ ókè ẹphe lẹ ndu Móabu.
18 — Eles foram pelo deserto. Rodearam a terra dos edomitas e dos moabitas e chegaram até a parte leste de Moabe, no outro lado do rio Arnom. Acamparam ali, mas não atravessaram o rio porque estava na fronteira de Moabe.
19 Tọ dụ iya bụ; ndu Ízurẹlu abya ezia ndu ozi t'e zia Sihọnu, bụ eze ndu Amọru, l'achị ndu Hẹ́shibonu. Ndu Ízurẹlu ezia ndu ozi ono t'ẹphe je ekfuru iya sụ iya: “T'ayi shinua alị ngu sweta jeshia l'alị nk'ayi.”
19 Aí os israelitas mandaram mensageiros a Seom, o rei amorreu de Hesbom, e pediram licença para atravessar aquele país a fim de poderem chegar à sua terra.
20 Sihọnu ajịka tẹ ndu Ízurẹlu be swe l'alị iya; kẹ l'ẹ tọ madu ẹge ẹphe e-me teke o kwetaru t'ẹphe je swee. Ya ndono; Sihọnu ekukoo ndu nk'iya l'ẹphe ha; ẹphe awụfu je adọo lẹ Jahazu; tso ndu Ízurẹlu ọgu.
20 Mas Seom não deixou. Levou todo o seu exército, acampou em Jasa e atacou o povo de Israel.
21 Ya ndono; Ojejoje, bụ Nchileke kẹ ndu Ízurẹlu enwuru Sihọnu; mẹ ndu nk'iya ye ndu Ízurẹlu l'ẹka. Ẹphe emekputa ẹphe. Ndu Ízurẹlu anakọta alị ndu Amọru, bu l'ẹke ono.
21 Mas o Senhor , o Deus de Israel, fez com que os israelitas derrotassem Seom e todos os seus homens. E assim os israelitas conquistaram toda a terra que era dos amorreus.
22 Ẹphe dụberu l'alị ndu Amọ́nu naa alị ono jeye lẹ Jábọku; mẹ tsube l'echi-ẹgu; je akpaa lẹ Jọ́danu.
22 Tomaram toda a terra dos amorreus: desde o rio Arnom, ao Sul, até o rio Jaboque, ao Norte; e, desde o deserto, a Leste, até o rio Jordão, a Oeste.
23 Nta-a bụ; keshinu ọphu Ojejoje, bụ Nchileke kẹ ndu Ízurẹlu chịshiwaru ndu Amọru; bya eworu alị ono nụ ndu nk'iya, bụ ndu Ízurẹlu; ?bụhunu ole bụ k'ọbya ọnata alị ọdo?
23 Assim, foi o Senhor , o Deus de Israel, quem expulsou os amorreus para o seu povo, os israelitas.
24 ?Tọ dụ iphe agwa ngu; mbụ Kemọshu nụru ngu; bẹ ịi-kwe ẹka? Ayịbedua akwẹe ẹka l'iphe Ojejoje, bụ Nchileke ayi nụru ayi.
24 E agora vocês querem tentar tomar a terra de volta? Podem ficar com tudo o que Quemos, o deus de vocês, lhes deu. — Mas nós vamos ficar com tudo o que o
25 ?Ị ka eze ndu Móabu, bụ Balaku Zipo mma? Yẹle ndu Ízurẹlu te sebua okfu; ọphu ẹphe l'iya alụbua ọgu.
25 Você pensa que é melhor do que Balaque, filho de Zipor, que era rei de Moabe? Será que alguma vez ele desafiou Israel? Quando foi que ele guerreou contra nós?
26 Ndu Ízurẹlu buru lẹ Hẹ́shibonu; Arówa; mẹ l'ụnwu mkpụkpu, nọ-pheru iya mgburumgburu; mẹkwaphu lẹ mkpụkpu, nọtsua l'iku Ẹnyimu Amọ́nu ụkporo afa iri l'ise phuu. ?Bụ ngụnu kparu iphe, ẹ tị natadụ ẹphe alị teke ono?
26 Durante trezentos anos o povo de Israel morou em Hesbom e Aroer. Morou também nas cidades vizinhas e em todas as outras cidades das margens do rio Arnom. Por que foi que vocês não tomaram essas cidades de volta durante todo esse tempo?
27 Ẹ to nwekwa ẹke mu mesweru ngu. O gbechikwa bụru nggụbedua achọ mu okfu; kẹ l'ị byaru bya etso mu ọgu. Tẹ Ojejoje, bụ onye ikpe kpeeru ndu Ízurẹlu; ẹphe lẹ ndu Amọnu ikpe ntanụ.’ ”
27 Não! Eu não fiz nada de errado contra vocês. Vocês é que fazem mal, querendo lutar contra mim. O Senhor é o juiz. Ele decidirá hoje entre os israelitas e os amonitas.
28 Ọbule eze ndu Amọnu ta ngadụ nchị l'ozi Jẹfuta.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir a mensagem que Jefté havia mandado.
29 Ya ndono; ume Ojejoje abya eji Jẹfuta ẹhu. Yo je eshijaa alị ndu Gíledu; mẹ alị ndu Manásẹ; shia Mízupa l'alị Gíledu; bahụ l'alị ndu Amọnu.
29 Então o Espírito do Senhor dominou Jefté, e ele atravessou Gileade e Manassés e voltou para Mispa, em Gileade. Dali foi para Amom
30 Jẹfuta abya ekwee Ojejoje ụkwa; sụ iya: “Ọ -bụru l'i woru ndu Amọnu ye mu l'ẹka;
30 e prometeu ao Senhor o seguinte: — Se fizeres com que eu vença os amonitas,
31 bẹ iphe ivu-ụzo, shi l'ụlo mu; bya mu otu ịlaa teke mu shi l'ọgu ono alata a-bụru kẹ Ojejoje. Mu e-gude iphe ọbu gwooru ngu ngwẹja-ukfuru.”
31 eu queimarei em sacrifício aquele que sair primeiro da minha casa para me encontrar quando eu voltar da guerra. Eu o oferecerei em sacrifício a ti.
32 Tọ dụ iya bụ; Jẹfuta atụgbua; je etso ndu Amọnu ọgu. Ya ndono; Ojejoje eworu ẹphe ye iya l'ẹka.
32 Então Jefté atravessou o rio para lutar contra os amonitas, e o Senhor lhe deu a vitória.
33 Tsube lẹ Arówa jeye l'oge iya kẹ Minitu; rua lẹ Ébẹlu-Keramimu b'o gbufuru ụkporo mkpụkpu. Yọ bụru iya bụ l'ishi erua ndu Amọnu alị l'ẹke ndu Ízurẹlu nọ.
33 Ele derrotou os amonitas desde Aroer até perto de Minite — vinte cidades ao todo — e continuou até Abel-Queramim. Houve uma grande matança, e os israelitas derrotaram os amonitas.
34 A bya ele ẹnya lẹ Jẹfuta lataru l'ufu iya lẹ Mizúpa; ada iya akụwa nkwa l'ete egvu abya iya ndzuta. Nwata ono bụ nwa lanụ, ọ mụtaru. A gụfu nwata ono b'ẹ to nwehedu nwata ọdo, ọ mụtaru: lẹ nwoke; m'ọ bụ lẹ nwanyi.
34 Quando Jefté voltou para a sua casa, em Mispa, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando e tocando pandeiro. Era filha única; ele não tinha mais nenhuma filha ou filho.
35 Jẹfuta aphụle iya phụ; woru uwe iya lawaa; rashịa: “Haa! Ada mu. I gbuakwaru mu! I meekwaru t'aphụ tsọru mu; kẹ l'ụkwa, mu kweru Ojejoje bẹ mu ta ahaghedu iya emeru!”
35 Quando Jefté a viu, ficou desesperado, rasgou as suas roupas e disse: — Ah! Minha filha! Você está partindo o meu coração! Por que tem de ser você quem me vai fazer sofrer? Eu fiz uma promessa a Deus, o
36 Ada iya ono asụ iya: “Nna; ọ -bụru l'ị sawaru ọnu l'ẹke Ojejoje nọ; menua mu ẹge i kweru Ojejoje ụkwa l'ii-me mu; nta-a, Ojejoje mewaru; nggu agwata ndu ọhogu ngu, bụ ndu Amọnu ụgwo iphe, ẹphe meru ngu.
36 Ela respondeu: — Se o senhor fez uma promessa ao
37 Iphe, ii-meru iya bụ t'ị haaru iya ọnwa ẹbo tẹ yẹle ndu ọ̀nyà iya phẹ yịru je aghaphee l'ugvu ugvu; raa ẹkwa; kẹ l'ẹ to nwedu lẹ ya alụkwadua nji.”
37 E continuou: — Só peço uma coisa: deixe que eu vá com as minhas amigas pelos montes e chore durante dois meses porque nunca chegarei a ser mãe.
38 Nna iya ekwe; haa ya; yo je anọo ọnwa ẹbo. Ụnwu-mgbọko ibe iya etsoru iya; je anọo l'ugvu ugvu; kwaa ẹkwa; kẹ l'ẹ to nwedu l'ọ lụkwadua nji.
38 E o pai deixou que ela fosse por dois meses. Então ela e as suas amigas saíram pelas montanhas, chorando porque ela nunca chegaria a ser mãe.
39 Ọnwa ẹbo ono agvụlephu; yọ lashia l'ufu. Nna iya ono emee ya ẹge ono, o kweru ụkwa iya ono; ọphu nwoke 'achịkahubua ya ọkpa. E mewa iya; yọ bụru ome-l'alị ndu Ízurẹlu
39 Depois dos dois meses, ela voltou para o pai. E ele fez o que havia prometido a Deus. Assim ela morreu virgem. Daí veio o costume de as mulheres israelitas
40 l'iphe, bụ afa, sweru esweswe bẹ ụnwu-mgbọko ndu Ízurẹlu e-jeje je egude abalị ẹno raa ẹkwa ada Jẹfuta ono, bụ onye Gíledu.
40 saírem durante quatro dias, todos os anos, para chorar pela filha de Jefté, o gileadita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.