Gênesis 47
Bayịburu Ikwo (IQW) vs NAA
1 Jósẹfu abya ejekfu Fero je asụ iya: “Lẹ nna iya yẹle unwunne iya; atụru ẹphe; eswi ẹphe; mẹ l'iphemiphe ọbule, ẹphe nweru enweru bẹ shiakwa Kénanu byaruta Gọ́shenu.”
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 Yọ bya afọta unwunne iya ono ụmadzu ise gude jekfu Fero.
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 Fero abya ajị ẹphe iphe bụ ẹka-ọru ẹphe.
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Ẹphe asụkwa iya phụ: “L'ẹphe byaru t'ẹphe butota l'ẹke-a; kẹ l'ẹjo-ẹgu, eme l'alị Kénanu ta dụdu k'ekfukfu; k'ọphu bụ l'ẹ to nwedu ẹke atụru ndu ozi ngu a-kpajẹ nri. Ọo ya bẹ ẹphe ekfu; sụ byiko t'ị haaru t'ẹphebe ndu ozi ngu buru lẹ Gọ́shenu.”
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 Fero asụ Jósẹfu: “Lẹ nna ngu; mẹ unwunne ngu byakfutaakwaru ngu.
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Alị Íjiputu bụ nggu b'ọ nọ l'ẹka. Hata ẹke kagee mma l'alị-a nụ nna ngu yẹle unwunne ngu t'ẹphe buru. Woru alị Gọ́shenu nụ ẹphe t'ẹphe buru. Ọ -bụru l'o nweru ndu ọphu, i maru l'ẹphe ha, ike-ozi dụ; nggu eye ẹphe t'ẹphe chejeru iya elu nk'iya.”
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 Tọ dụ iya bụ; Jósẹfu abya eduru nna iya; mbụ Jékọpu jekfu Fero. Jékọpu abya agọoru Fero ọnu.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 Fero ajị iya afa ole, ọ nọwaru.
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 Jékọpu asụ iya “L'ọ kwadua ụkporo afa ishingu l'afa iri bẹ ya nọwaru; ọle ọ bụlephu iphe-ẹhuka l'ọ ha; k'ọphu bụ l'oo-se tẹ ya ba anọ-ruhe ẹge nna iya oche phe nọ-ruru.”
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Jékọpu abya agọoru Fero ọnu ọdo; lụfushia.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 To dụ iya bụ; Jósẹfu abya emee tẹ nna iya; mẹ ụnwunna iya phẹ buru lẹ Íjiputu. Yọ nụ ẹphe alị Íjiputu, ẹke kagee mma t'ẹphe buru, bụ iya bụ alị Ramesẹsu, bụ ẹge Fero sụru t'o mee ya.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Jósẹfu l'anụ ndu ono nri l'ẹphe ha; bụ iya bụ nna iya; mẹ ụnwunna iya; mẹ iphe bụ ndibe nna iya l'ẹphe ha. Ọonoduje anụ ẹphe nri l'ẹge ụnwegirima ẹphe ha.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Nri agvụkota l'alị ono gbaa mgburumgburu; kẹ l'ẹgu ono kpọru ẹka. Alị Íjiputu mẹ alị Kénanu ajịko gbajọshihu; l'okfu ẹjo-ẹgu ono.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Ndu Íjiputu; ẹphe lẹ ndu Kénanu atụko okpoga, ẹphe nweru kpafọkota lẹ nri l'ẹka Jósẹfu. Jósẹfu evuta okpoga ono je akụbe l'ụlo Fero.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Okpoga onyemonye ọbule agvụlephu; ndu Íjiputu abyakfutashia Jósẹfu bya asụ iya: “T'ọ nụ ẹphe nri! Ọ -dụdu bẹ ẹphe a-nwụshihukwa; kẹ l'okpoga ẹphe gvụakwaru lẹ nri.”
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 Jósẹfu asụ ẹphe: “Ọ -bụru l'okpoga ẹphe gvụwaru; t'ẹphe kpụtajeru iya elu ẹphe l'ụgwo nri, ya a-nụ ẹphe.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 Tsube teke ono; ẹphe akpụtalahaaru iya elu ẹphe; mbụ ịnya ẹphe; atụru; eghu; eswi; mẹ nkakfụ-ịgara ẹphe. Yọo natajẹ ẹphe elu ẹphe; nụ ẹphe nri ọzori iya. Yọ bụru ẹge ono b'o gude zụa ẹphe afa ophu.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Afa ono agvụlephu; ẹphe abyakfuta iya l'afa ọphu tso iya nụ bya asụ iya: “L'ẹ to nwekwa iphe ẹphe edomiru nggụbe onye nwe-ẹphe edomi. Lẹ keshinu ọphu okpoga ẹphe gvụru; elu ẹphe abụkotawaru nke ngu; b'ẹ tọ dụhekwa iphe ẹphe tọkfu ẹka, ee-gudeje akfụ nggụbe nnajiufu ụgwo; a gụfu ẹphebedua l'onwẹphe; mẹ alị ẹphe.”
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Wo iya: “?Ọ dụ l'oo-kwe t'ẹphe bụru kpurupyata; ẹphebedua; mẹ alị ẹphe? L'iphe, ẹphe ekfu bụ t'o wota ẹphebedua; mẹ alị ẹphe gude kfụa ụgwo nri ono; t'alị ẹphe bụwaruru kẹ Fero; ẹphebedua abụru iya ohu. Yọ nụ ẹphe iphe t'ẹphe mebe l'alị tẹ ndzụ dzuaru ẹphe; k'ọphu alị-a ta adabuduru ochobo.”
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 Tọ dụ iya bụ; ndu Íjiputu l'ẹphe ha erekota alị ẹphe; kẹ l'ẹgu ono ta bụdu iphe e gude ọnu ekfu ekfukfu. Jósẹfu azụkota iphe, bụ alị, nọ lẹ Íjiputu l'ọ ha; yọ bụru kẹ Fero.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 Jósẹfu emee ndu Íjiputu l'ẹphe ha; ẹphe abụru ohu.
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Alị ndu ọphu ẹ tọ zụdu nwẹnkinyi bụ alị ndu achịjeru ndiphe ẹja; kẹ l'ọ bụ Fero anụje ẹphe nri. Nri ono, Fero anụje ẹphe ono edzujekwanuru ẹphe. Yọ bụru iya meru iphe ẹphe te eredu alị nk'ẹphe.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 Jósẹfu asụ ẹphe: “Lẹ keshinu ọphu ya zụwaru unu; zụa alị unu nụ Fero; ọwaa iphe, unu e-gude mebe l'alị.
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 Teke unu kpatajẹru iphe ono; unu ekee ya ụzo ise; nụ Fero ụzo lanụ. Ụzo ẹno ọphu bẹ unu e-shi l'eri nri; shi iya l'anụ ndibe unu; mẹ ụnwegirima unu nri; shikwa iya phụ wofu ọphu unu e-dobe akụ.”
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 Ẹphe asụ iya: “L'ọ dzọwaru ẹphe ndzụ! Byiko; t'ọ dụnu nggụbe onye nwe-ẹphe mma t'ẹphe bụru ohu Fero.”
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Jósẹfu abya atụa ya; yọ bụru ekemu l'alị Íjiputu. Ekemu ono bẹ vukwa ìrè jeye ntanụ-a; mbụ ekemu ono, a tụru sụ l'ụzi lanụ l'ụzo ise l'iphe a kpataru l'okfu a-bụjeru kẹ Fero. Ọ bụphu alị ndu achịjeru ọha ẹja nwẹnkinyi bẹ ta bụdu alị kẹ Fero.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Ya ndono; ndu Ízurẹlu abya eburu Gọ́shenu lẹ Íjiputu. Ẹphe eburu l'ẹke ono nweru ẹku; nọdu iya zụshia; bya aka l'igwe.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Jékọpu ebua lẹ Íjiputu afa iri l'ẹsaa; teke ọ gbaru ụkporo afa ẹsaa l'afa ẹsaa.
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 Yọ gbadẹlephu Ízurẹlu l'anwụhu; yo kua nwatibe iya; mbụ Jósẹfu; sụ iya: “Ọ -bụru lẹ ya nọ ngu-a l'obu l'oswiya; gude nụ iya ẹka l'ụtakfu; riaru iya angụ l'ẹ tii lidu iya l'alị Íjiputu.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 L'ịi-patachia ya je elia l'ẹke e liru nna iya oche phe.”
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 Yọ sụ iya t'o riaru iya angụ l'oo-me iya-a. Jósẹfu abya eriaru ya ẹya. Ízurẹlu abya efoo ifu l'oshi-azẹe ya; baaru Nchileke ẹja.
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.