1 Samuel 20

Bayịburu Ikwo (IQW) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Dévidi abya eshi lẹ Neyotu Ráma gbalaa jekfushia Jonátanu je asụ iya: “?Bụ ngụnu bẹ ya meru? ?Bụ ngụnu bụ iphe, dụ ẹji, ya meru? ?Nanụ ẹge ya shi meswee nna ngu meru iphe o gude l'achọ ishi iya?”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Jonátanu asụ iya: “Tụswekwa! Ishi ngu ta alakwa iya. Iphe, ịi-ma bụ l'ẹ to nwedu iphe nna iya e-me t'ẹ b'o vuoduru ụzo kfuru iya ẹya: m'ọ bụ iphe ha nshinu; m'ọ bụ ọphu ha nwanshị. ?Bụnua ngụnu meru iphe oo-domiru iya ọwaa edomi? Ẹ tọo bụkwa oswi-okfu!”
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 Dévidi abya eribua ya; sụ iya: “Lẹ nna ngu; b'o doru ẹnya ọhuma lẹ nggu l'iya dụ lẹ mma. Yo kpebuwa: ‘Lẹ ya te ekfuduru Jonátanu iphe ọwaa; ọ -dụdu; bẹ oo-ghu iya eghughu.’ Kamẹnu; ọ kwa 'avụhu avụhu; lẹ ndzụ iya egekwa egege.”
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Jonátanu asụ Dévidi: “Iphe, ị sụkporu tẹ ya meeru nggu bẹ ya e-me.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Dévidi asụ iya: “Echile kwa Ajị Ọnwa Ọphungu, gbarụ tẹ yẹle eze nọdu yekoo ẹka lẹ nri. Ọlobu; hanụa ya tẹ ya je edomia onwiya l'ẹgu jeye l'urẹnyashi nwarechi.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Teke nna ngu jịru ajị iya; nggu asụ iya lẹ ya rọkwaru ngu t'ị haa ya tẹ ya jee l'ufu lẹ Bẹ́tulehemu; kẹ l'o nweru ẹja, ndu ufu egwoje afa-l'afa teke ono.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Ọ -bụru l'ọ sụru l'ọ dụa mma; nggu amaru lẹ nwozi ngu a-wa-a. Ọ -bụkwanuru l'ẹhu ghuru iya eghughu; nggu amaru l'ọ chịru mu ẹjo idzu.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 A -bya lẹ nggụbedua: Mejekwaru yẹbe nwozi ngu iphe-ọma; kẹle nggu l'iya nọdukwa l'ifu Ojejoje gbaa ndzụ. O -nweru iphe, dụ ẹji, ya meru; gbukwaa ya l'onwongu; be edukwa iya rụ gude je ọnu nna nggu.”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Jonátanu asụ: “Tụswekwa! Ndẹge o nweru ẹjo idzu, ya maru, nna iya achịru ngu; ?ya tege ekfuduru ngu iya tọo.”
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Dévidi ajịa ya; sụ: “?Nanụ ẹge ya e-me maru; m'ọ -bụru lẹ nna ngu yeru ngu ọnu ẹhuka ẹhuka?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Jonátanu asụ: “T'ọ bya t'ẹphe je l'ẹgu ono.” Ẹphe abya ayịru jeshia l'ẹgu ono.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Jonátanu abya asụ Dévidi: “Tẹ Ojejoje, bụ Nchileke kẹ ndu Ízurẹlu bụkwaru iya onye ekebe; lẹ ya a-jịtakwa nna iya iphe ono l'egbe nta-a echile; m'ọ bụ nwarechi. Ọ -bụru l'ọochiru ngu idzu ọma; bẹ ya e-mee t'ị maru.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 Ọ -bụkwanuru lẹ nna iya bẹ achọ t'o merua nggu ẹhu; tẹ Ojejoje mekwaa yẹbe Jonátanu ọphu ka njọ m'ọ -bụru lẹ ya te emedu t'ị maru; mbụ dufu ngu t'ị gbalaa l'ẹhu-agu. Tẹ Ojejoje swikwaru ngu ẹge o shi swiru nna iya.
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Ọ -bụru lẹ ya nọ ndzụ; byiko; koshijekwa l'i yeru iya obu; mbụ egbe n-yemobu kẹ Ojejoje; k'ọphu ya ta anwụhudu.
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 Be ewofukwa ọ-dụ-lẹ-maa mma ayi ono l'ẹke ndibe mu nọ. Teke Ojejoje wofutsuaru ndu ọhogu nggụbe Dévidi l'ẹphe ha
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 tẹ ẹpha Jonátanu ba alụfukwa l'ọnu-ụlo Dévidi. Tẹ Ojejoje jịkwaa ndu ọhogu Dévidi ajị iya.”
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Jonátanu bẹ yeru Dévidi obu ẹge o yeru onwiya; yo mee Dévidi to ribudaru iya nte ọdo le yẹbedua, bụ Dévidi e-yekwaru iya phụ obu ẹge ono.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Jonátanu abya asụ Dévidi: “Lẹ echile kwa Ajị Ọnwa Ọphungu. Aa-makwaa l'ẹ tị byadụ; kẹ l'oshi ngu a-daburu ophorokpo.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Teke o beru nwarechi l'ụzo urẹnyashi; nggu eje anọdu l'ẹkaphu, i domijeru onwongu teke iphe-a wataru adada phụ; kwabẹru iya l'iku mkpuma Ezẹlu.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Ya a-gba ọnu akfụ ẹto l'ụzo ẹke ono; mbụ gbaa ya l'o nweru iphe, ya gọberu iya.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 Teke ono; bẹ ya e-zi nwata okoro; sụ iya t'ọ tụgbua je achọo akfụ ono. Ọ -tụgbulephu; ya asụ iya t'o shia ẹke iya ọphu ị nọ chọo ya. Teke ono; nggu eshi ẹke ono lụfuta. Kamẹnu; ẹ to nwedu iphe, e-me ngu nụ.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 Teke bụkwanu lẹ ya sụru nwata okoro ono t'ọ tụgbua; l'akfụ ono nọkwadu iya-a l'ụzo ifu; iphe ọ bụ bụ t'ị tụgbua; lẹ Ojejoje sụwaru ngu t'ị tụgbua.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 A -bya abya l'iphe ọphu ayi shi kfua; nyatakwa lẹ Ojejoje bụ onye ekebe nggu l'iya gbururu jeye.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 Ya ndono; Dévidi eworu onwiya domia l'ẹgu. Ajị Ọnwa Ọphungu ono abya erua; eze abya anọdu tẹ ya ria nri.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Eze anọdu l'ẹke ọonoduje lẹ mgboro ụpho-mkpuma. Jonátanu anọdu; ghaaru iya ifu. Ábụna anọnyabe Sọlu lẹ mgberemẹku. Obenu l'oshi kẹ Dévidi te nwedu onye nọ iya nụ.
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Ọphu Sọlu te nwedu iphe, o kfuru mbọku ono; kẹ l'ọ rịkwanuru: “L'o nweruphu ẹge ọ mụru Dévidi tọ dụdu nsọ. O doru ẹnya l'ẹ tọ dụdu nsọ.”
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Yo be mbọku ọphu tsotaru iya nụ, bụ iya bụ mbọku k'ẹbo l'ọnwa ọphungu ono; to nwe onye nọ l'ẹke Dévidi anọje. Sọlu asụ nwatibe iya; mbụ Jonátanu: “?Bụ ngụnu meru iphe, nwatibe Jesi ta byadụ ori nri ụnyaphua; t'ọ bya ntanụ?”
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 Jonátanu asụ iya: “Lẹ Dévidi rọshikwaru iya ike tẹ ya haa ya t'o je Bẹ́tulehemu.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 Ọ sụru t'a haa ya tẹ ya je; lẹ ndibe ẹphe nweru ẹja, ẹphe egwo l'ibyiya nk'ẹphe. Unwunne iya phẹ asụkwanu tẹ ya bya. Yọ sụ l'ọ -bụru lẹ ya nọ mu l'obu; tẹ ya jenu tẹ yẹle unwunne iya phẹ phụ. Ọ bụ iya meru iphe ẹ tọ byadụ ori nri-eze.”
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Ẹhu eghulahaa Sọlu eghughu l'ẹke Jonátanu nọ. Yọ sụ iya: “Nggụbe nwa, ẹjo nwanyi-a; mbụ nggụbe nwa, nwanyi-a, bụ 'anụma anụma-a! ?Ọ dụ ngu lẹ ya ta madu l'ị tụru ike yeru nwatibe Jesi; l'eme iphe-iphere ekpu nggu lẹ nne, mụru ngu nụ tọo?
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Ọ kwa ẹge nwatibe Jesi nọ-beberu ndzụ lẹ mgboko-a bụ ẹge ẹhu ngu; mẹ alị-eze ngu ta abyadụ bya ekeru ekeru. Zikwaa t'e je ekuaru iya ẹya nta-a; kẹ l'ọ nwụhufutaje!”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Jonátanu ajị nna iya: “?Bụ ngụnu bụ ishi iphe, ee-gude gbua Dévidi? ?Bụ ngụnu b'o meru?”
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Sọlu eworu arwa tụa tẹ ya nmagbua Jonátanu. Yo doo Jonátanu ẹnya lẹ nna iya kpebuwaru tẹ ya gbua Dévidi.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Jonátanu egude oke iwe shi l'ẹke ono, ẹphe nọ l'eri nri ono kwolihu lụfu. Iphe-iphere ono, nna iya eme ekpu Dévidi ono erua ya l'ẹhu; k'ọphu bụ l'ẹ to rihedu nri lẹ mbọku k'ẹbo l'ọnwa ọphungu ono.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 Yo be l'ụtsu iya; Jonátanu egbeshi jekfushia Dévidi l'ẹgu l'ẹge ẹphe chịru. Yo duta nwata okoro nshịi; yẹle iya ayịru.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Yọ sụ nwata ono t'ọ gbagbụa je achọo akfụ-wa, ya abya agbagba-wa. Nwata ono agbachịa; yọ gbaa akfụ ono l'ụzo ifu nwata ono.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Nwata erudelephu ẹke akfụ ono daru; Jonátanu ekua ya; sụ iya: “L'akfụ ono darụ iya l'ụzo ifu!”
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Yọ rashịaru nwata ono; sụ iya: “Ngwa-a! Gude ọso!” Be evudokwa evudo. Nwata ono atụtuta akfụ ono; byakfutashia nnajiufu iya.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 Ọbule nwata ono ta madụ iphe, akọ nụ; gbahalẹphu Jonátanu yẹle Dévidi.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Ya ndono; Jonátanu achịru ngwa-ọgu iya chẹe nwata ono; sụ iya: “T'ọ lawaru. Yọ chịta akfụ ono chịlaa.”
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Nwata ono atụgbutsulephu; Dévidi eshi l'iku mkpuma ono l'ụzo ọhuda bya adaa; buaru Jonátanu ifu l'alị ugbo ẹto. Ẹphe abya etsutsua onwẹphe ọnu; watakọta ẹkwa; ọbule Dévidi ka iya arara.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Jonátanu asụ Dévidi: “Laa l'ẹhu-agu; kẹ l'ayi gudewa ẹpha Ojejoje ribua lẹ nggu iya a-bụru ọ̀nyà: ‘Lẹ Ojejoje bẹ bụ onye ekebe nggu l'iya; mbụ jeye lẹ ndu o-shi-l'eri ngu rua lẹ ndu o-shi-l'eri nk'iya gbururu jeye.’ ” Ya ndono; Dévidi atụgbutsua; Jonátanu ala phushia azụ l'ufu.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.