Atos 27

ikz (IKZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Hanʉ yaswajibhwɨ kʉbha tujɨ nu ubhwatʉ ɨɨsɨ ya Itaariya, Paaurʉ na abhabhohwa abhandɨ bhakatuurwa mʉmabhoko gʉ ʉmʉkʉrʉ wa abhasirikarɨ. Ʉmʉkʉrʉ wuyo iriina ryazɨ Yuuriyo, wa riribhita rya abhasirikarɨ rɨnʉ ryarɨ rɨrabhirikirwa Riribhita rya Kaisaari Agusitʉ.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Tʉkatiira mubhwatʉ bhʉnʉ bhwarɨ bhukurwa ʉrʉbhɨri rwa Aduramitiiyʉ, bhwarɨ bhʉraja kubhihuukʉ bhya Asiya. Tʉkarwa hayo, tʉrɨ hamwɨmwɨ na Arisitʉʉrikʉ, wa kʉrʉbhɨri rwa Tɨsarʉʉnikɨ mucharʉ cha Makɨdʉniya.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Hanʉ bhwɨrirɨ, tʉkahika kʉrʉbhɨri rwa Sidʉʉni. Yuuriyo akakorera Paaurʉ bhwaheene ku kumwisirirya iirore na abhasaani bhaazɨ, korereke bhaazɨ kʉmʉsakirya kubhwɨndi bhwazɨ.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Tʉkakaja no orogendo kurwa iyo, nawe tʉkahɨta rusizʉ wa riginga rya Kipurʉ korereke tutigɨ kotemwa bhʉkʉngʼu nʉ ʉmʉkama.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Tʉkaambʉka ɨnyanza yiyo, tʉkahɨta ʉrʉbhaara rwa Kirikiya na rwa Pamufiiriya, tʉkahika Miira ʉrʉbhɨri rwa Riikiya.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ʉmʉkʉrʉ wa abhasirikarɨ akabhona ubhwatʉ bhwʉ ʉrʉbhɨri rwa Arɨkizandiriya, bhʉnʉ bhwarɨ bhʉraja mʉʉsɨ ya Itaariya, akatutiiryamu.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Tʉkamara zisikʉ nzaru, tʉkabha tʉraja hanyʉʉhuhanyʉʉhu nu ubhwatʉ kwa nyaakʉ, tʉkahika haguhɨ nʉ ʉrʉbhɨri rwa Niidʉ. Ʉmʉkama ʉmʉhaari gʉkatorecha kʉhɨta ɨnʉ twarɨ toreenda kʉhɨta, gʉkagirya tʉhɨtɨ inyuma ya riginga rya Kireete, ʉrʉbhaara rwa Sarimʉʉnɨ.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Tʉkahɨta rusizʉ kwa nyaakʉ, tʉkahika hanʉ hakubhirikirwa Ikihuukʉ Ɨkɨzʉmu, haguhɨ na kʉrʉbhɨri rwa Raseeya.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Twarɨ tuhikiryɨ sikʉ nzaru morogendo, na zisikʉ zu ukwiyima kurya zaarɨ zihitirɨ. Kʉ gayo ɨkarorekana tʉraangʼehe no orogendo ruyo, turiku kobhona ɨnyaakʉ. Neho Paaurʉ akabhatongera abhakɨndichazɨ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 “Imwɨ, inyɨ nɨrarora kʉbha orogendo rwɨtʉ rʉnʉ, rʉraaza kotoreetera ɨnyaakʉ. Ubhwatʉ bhʉnʉ hamwɨmwɨ ni imirigʉ jaku, bhyʉsi bhɨratʉra kurikɨra mʉnyanza. Ɨtarɨ kubhwatʉ ni imirigʉ ibhyene, nawe nu ubhwikari bhwɨtʉ.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ʉmʉkʉrʉ wa abhasirikarɨ wuyo, atiisiriiryɨ amangʼana ga Paaurʉ, akiisirirya amangʼana gʉ ʉmʉkangati wu ubhwatʉ nu umwene bhwatʉ.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Hamwɨmwɨ na gayo, ikihuukʉ kiyo bhaarɨ, charɨ kɨtarɨ kɨzʉmu kʉbhaho ribhaga rye embeho. Ɨkagirya abhaatʉ bhaaru mubhwatʉ bhagambɨ amangʼana kʉbha, bharwɨ hayo bhajɨ mubhiribhʉkʉ ɨbhɨndɨ kwiginga rya Kireete, rɨnʉ rikubhirikirwa Fʉinikɨ, neho bhabhɨ hayo ribhaga rye embeho. Ikiribhʉkʉ cha Fʉinikɨ kɨrarora ɨnʉ iryʉbha rikugwa.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Ʉmʉkama ʉmʉzʉmu gʉkatanga kuhuuta hanyʉʉhu kurwa rangɨ. Ɨkagirya bhu ubhwatʉ bharore kʉbha bhabhwɨnɨ ɨnzɨra yʉ ʉkʉkaja orogendo rwabhʉ, chɨmbu bhaarɨ bhakwenda. Bhakiiha ikitimbʉ chu ubhwatʉ, bhakarwa hayo, bhakahɨta rusizʉ wa riginga rya Kireete.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ribhaga rɨnʉ twarɨ tʉrarwa mʉbhɨgʉrʉ bhya riginga riyo, ʉmʉkama ʉmʉhaari gʉkahuuta bhʉkʉngʼu, gʉnʉ gwarɨ gukubhirikirwa Eurakiro.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Ʉmʉkama guyo gwarɨ gʉratema kʉrʉbharu rwu ubhwatʉ bhuyo. Nʉʉrʉ tʉkanyaaka nagwɨ, nawe gʉkatuhiza, gʉkatuhira gatɨgatɨ wɨ ɨnyanza.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Tʉkahɨta inyuma ya akaginga kasuuhu kanʉ kaarɨ karabhirikirwa Kauda, kakaturibhɨra hasuuhu ʉmʉkama ʉmʉhaari guyo. Hayo tʉkanaja kwa nyaakʉ, kʉsabhʉra ubhwatʉ bhwʉ ʉkʉsabhʉra abhaatʉ, bhʉnʉ bhwarɨ bhʉrahirwa na amanzi.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Ribhaga rɨnʉ twarɨ tukubhuruta muyo, abhahocha bha mubhwatʉ bhayo bhakagaja ubhwatʉ bhuyo zisiri, korereke bhutigɨ kʉbhaarʉka. Bhakʉʉbhaha bhataaza kwangɨra momosekeenya gwɨ ɨnyanza, yɨ ɨɨsɨ ya Riibhiya. Ɨkagirya bhakiicha amabharu gu ubhwatʉ bhuyo, bhakabhutiga bhurutwɨ.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Amakunda gakangʼeha kotema ubhwatʉ bhuyo, hanʉ bhwɨrirɨ abhahocha bhu ubhwatʉ bhayo bhakatanga korekera imirigʉ mʉnyanza.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Hanʉ bhwɨrirɨ urusikʉ rwa katatʉ, bhakatanga korekera ebhegero bhyu ubhwatʉ mʉnyanza kʉmabhoko gaabhʉ abheene.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Zɨkahɨta zisikʉ nzaru iryʉbha na zenzota bhɨtakororekana, ɨnyanza ɨkangʼeha kubhuusuka. Ɨkagirya twiseege kʉbha tʉtakohona.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Hanʉ abhaatʉ bhayo bhaamarirɨ sikʉ nzaru bhatakurya, Paaurʉ akiimɨɨrɨra gatɨgatɨ waabhʉ, akabhabhʉʉrɨra, “Nɨkabhabhʉʉrɨra ribhaga rɨnʉ twarɨ Kireete kʉbha tʉtarweho, yaarɨ ereenderwa munyiitegeerere. Mwanganyitɨgɨɨrɨɨrɨ, ganʉ gʉʉsi gataarɨ garatobhona.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Nawe nangʉ, nɨrabhasabha mwihaanɨ umwʉyʉ, kʉ kʉbha atareeho nʉʉrʉ wʉmwɨ waanyu wʉnʉ ariikwɨ, ubhwatʉ bhʉnʉ nebhwe bhʉraarikɨ.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 “Nɨrabhabhʉʉrɨrabhu kʉ kʉbha inyɨ nɨ‑mʉʉtʉ wa Mungu na ne‑mohocha waazɨ. Ubhutikʉ bhwa reero maraika wa Mungu akiimɨɨrɨra rusizʉ waanɨ,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 akambʉʉrɨra, ‘Paaurʉ tiga kwʉbhaha! Oreenderwa kwimɨɨrɨra mʉbhʉtangɨ bhwa Kaisaari. Na omenye bhwaheene kʉbha bhanʉ mʉrɨ hamwɨmwɨ nabhʉ morogendo, Mungu araaza kʉbhatuurya kʉbhɨgʉngi bhyazɨ bhatarika.’
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Mozomerwe mozekoro zaanyu, kʉ kʉbha niriisirirya Mungu, garabha chɨmbu aambuuriirɨ.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Nawe ubhwatʉ bhwɨtʉ bhʉraaza kwangɨra kwiginga irebhe.”
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Tʉkamara zisikʉ ikumi ni inyɨ, tʉrarutwa nʉ ʉmʉkama ʉmʉhaari ɨnʉ niirya, mʉnyanza ya Adiiriya. Ubhutikʉ bhwa gatɨgatɨ, abhahocha bhu ubhwatʉ bhayo bhakakina kʉbha bhiisukirɨ haguhɨ nɨ ɨɨsɨ ɨnyʉmu.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Bhakiicha ekerengo mʉmanzi, bhakarora kʉbha kuhika haasɨ nɨ‑mabhoko merongo ene. Hanʉ bhiisukirɨ mʉbhʉtangɨ hasuuhu, bhakiicha ekerengo kiyo naatu mʉmanzi, bhakabhona amabhoko merongo ɨtatʉ.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Bhakʉʉbhaha kʉbha ubhwatʉ bhuriihuna kʉmabhwɨ, ɨkagirya bhakataasha ibhitimbʉ bhene mʉmanzi bhyi inyuma wu ubhwatʉ. Bhakasabha bhwere bhwangʉ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Abhahocha bhu ubhwatʉ bhakeenda kongʼosa kurwa mubhwatʉ. Bhakiicha ubhwatʉ bhwʉ ʉkʉsabhʉrɨra abhaatʉ mʉmanzi, bhakiikorya kina bhareenda korekera ibhitimbʉ ʉrʉbhaara rwe embere yu ubhwatʉ.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Hayohayo Paaurʉ akabhʉʉrɨra ʉmʉkʉrʉ wa abhasirikarɨ, hamwɨmwɨ na abhasirikarɨ bhaazɨ, akabhuga, “Abhahocha bhu ubhwatʉ bhanʉ, arɨɨbhɨ bhatakʉsaaga hamwɨmwɨ na niitwɨ mubhwatʉ mʉnʉ, mʉtakohona.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Neho abhasirikarɨ bhayo bhakatɨna emenyororo gɨnʉ jarɨ gɨbhʉhɨɨrɨ ubhwatʉ bhuyo, bhakabhutiga bhujɨ na amanzi.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Hanʉ bhwɨndirɨ kwera, Paaurʉ akabhʉʉrɨra abhakɨndichazɨ bhʉʉsi akabhuga, “Reero muhikiryɨ zisikʉ ikumi ni inyɨ mʉhahirɨ, kɨtareeho ekegero kɨnʉ muriirɨ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Nangʉ nɨrabhasabha muryɨ, korereke mʉtakwa nɨ ɨnzara, kʉ kʉbha atareeho wʉnʉ araazɨ kubhurya nʉʉrʉ uruzwɨrɨ rʉmwɨ kumutwɨ gwazɨ.”
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Hanʉ Paaurʉ aamarirɨ kʉgamba gayo, akagega ʉmʉkaatɨ, akasabha Mungu mʉbhʉtangɨ bhwabhʉ bhʉʉsi, akasunyura akatanga kurya.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Neho bhʉʉsi bhakiihaana umwʉyʉ, bhakarya ibhyakurya.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Bhanʉ bhʉʉsi twarɨ mubhwatʉ, twarɨ abhaatʉ magana abhɨrɨ na merongo muhungatɨ na bhasaasabha.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Hanʉ bhiigutirɨ, bhakataasha ɨnganʉ mʉnyanza, korereke ubhwatʉ bhʉhʉhɨ.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Hanʉ bhwɨrirɨ, abhahocha bhakarora ɨɨsɨ yɨnʉ twarɨ tʉrɨ yo omosekeenya, nawe bhataamɨnyirɨ kʉbha nɨ‑ɨsɨkɨ. Bhakeenda bhabhutigɨ ubhwatʉ bhogobhe ɨɨsɨ ɨnyʉmu, arɨɨbhɨ ɨratʉrɨkana.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Bhakatɨna zisiri zi ibhitimbʉ zɨnʉ zaarɨ ziikibhwɨ mʉmanzi, bhakazɨtazʉra na zisiri zɨnʉ zaarɨ zɨbhʉhirɨ urusukaani rwʉ ʉkʉbhʉkangata. Bhakatiirya ritanga risuuhu rya mʉbhʉtangɨ, korereke ʉmʉkama guhirɨ ubhwatʉ ɨɨsɨ ɨnyʉmu.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Nawe hanʉ ubhwatʉ bhuyo bhwisukirɨ embere hasuuhu, bhakahika hanʉ ɨmɨgɨri jɨ ɨbhɨtaarʉ bhɨbhɨrɨ gikurumana, ʉrʉbhaara rwe embere rʉkasikɨra momosekeenya gʉnʉ gwarɨ mʉnyanza gʉkaangɨramu. Ʉrʉbhaara rwaku rwi inyuma rʉkatemwa na amakunda, bhʉkatanga kʉbhaarʉka.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Abhasirikarɨ bhanʉ bhaarɨ mubhwatʉ bhuyo, bhakeenda bhiitɨ abhabhohwa bhʉʉsi, korereke bhataaza kwerema bhangʼose.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Nawe ʉmʉkʉrʉ waabhʉ aarɨ atakwenda Paaurʉ iitwɨ, ɨkagirya abhaangirijɨ. Akabhuga kʉbha bhanʉ bhɨɨzɨ kwerema, bhiirekere mʉnyanza, korereke bhajɨ ɨɨsɨ ɨnyʉmu.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Bhanʉ bhakʉsaaga bhagege zɨmbao, hamwɨ ɨbhɨtɨnɨka bhyu ubhwatʉ. Nɨmbu bhʉʉsi bhaambukirɨ morembe.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.