Tiago 5
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARIB
1 Ụnụ ndị-ịdafịn, gọn ni ntịn: kwanmakwọ nị ẹkwan; e gokwọ nị—makẹ nsọngbu hụn lala nị nị ọnụ!
1 E agora, vós ricos, chorai e pranteai, por causa das desgraças que vos sobrevirão.
2 Akụ-lẹ-ụba ọnụ e wiwigụọ! Ẹkịka e ripụgụọ ẹkwa ụnụ!
2 As vossas riquezas estão apodrecidas, e as vossas vestes estão roídas pela traça.
3 Goru ụnụ lẹ ọla ọnụ a gbagụọ nchara! Ncharanị wẹ gba k'a shịagbu ụnụ ẹri; o jẹnkọ d'e ripụ uru rị ụnụ ẹhụ kẹ ọkụn dọn e ri ihiẹn. Ụnụ a kpatọgụọ akụ-lẹ-ụba imẹ ụwanị rugụụ njẹndemẹ.
3 O vosso ouro e a vossa prata estão enferrujados; e a sua ferrugem dará testemunho contra vós, e devorará as vossas carnes como fogo. Entesourastes para os últimos dias.
4 Gọn ni ntịn! Egho-ọrụn ndị sụn nị ụnụ ọfịa, hụn ọnụ gi mmẹgbu jụ nị ọnụ akụkọ ụgwọ rị nwan a kwan! Ẹkwan ndị ghọnị ụnụ ihiẹn-ugbo e rugụọzị Nna nwọn ikẹn ile ntịn!
4 Eis que o salário que fraudulentamente retivestes aos trabalhadores que ceifaram os vossos campos clama, e os clamores dos ceifeiros têm chegado aos ouvidos do Senhor dos exércitos.
5 Ụnụ e bigụọ obibi ẹhụ-ufu lẹ iri-ụwa elu ụwanị. Ụnụ a zụngụọ akp'obi ụnụ tọnị ụhụọhịn ogbugbu.
5 Deliciosamente vivestes sobre a terra, e vos deleitastes; cevastes os vossos corações no dia da matança.
6 Ụnụ a magụọ ndị nwọnlẹni ihiẹn wẹ mẹ ikpe, gbu wẹ—bụ o nwọnni ihiẹn wẹ jụ ụnụ!
6 Condenastes e matastes o justo; ele não vos resiste.
7 Umunẹ m, e nwọn ni nwan ndidi d'e ru ni Di-nwọnni-ẹnyi a bịa. Lee ni kẹ onyẹ-ugbo e che mkpụrụ ihiẹn ọ kụnye alị hụn rịkẹnmẹ ẹ mkpa, e din ndidi ni mirin ibuzọ lẹ mirin ikpazụụn zueyegụụ a ọhụnma-ọhụnma.
7 Portanto, irmãos, sede pacientes até a vinda do Senhor. Eis que o lavrador espera o precioso fruto da terra, aguardando-o com paciência, até que receba as primeiras e as últimas chuvas.
8 Ụnụ nwẹn k'e nwọnzịkwọ ndidi ẹrịra, kwọnkẹnmẹ obi ụnụ—makẹni ọbịbịa Di-nwọnni-ẹnyi a rịgụọ nsue.
8 Sede vós também pacientes; fortalecei os vossos corações, porque a vinda do Senhor está próxima.
9 Umunẹ m, edẹnwịnnwịnkwọlẹnị ni ibe ọnụ, makẹ Osolobuẹ gha a ma ọnụ ikpe—makẹni Ọka-ikpe e rugụọ ọnụmụzọ, o d'a banhan!
9 Não vos queixeis, irmãos, uns dos outros, para que não sejais julgados. Eis que o juiz está à porta.
10 Umunẹ m, leri ni agụngụn ndị-amụma hụn gi ẹfan Di-nwọnni-ẹnyi ku oku ogẹn mbụ, kẹni ụnụ gi ẹ marịn kẹ ụnụ a dọn dingbu afụnfụn.
10 Irmãos, tomai como exemplo de sofrimento e paciência os profetas que falaram em nome do Senhor.
11 Eziẹ, ẹnyi a ja ndị din ndidi mma. Ụnụ a nụghọ kẹ Jobu dọn din ndidi; ụnụ a hụnghọzị ụdị obi Di-nwọnni-ẹnyi nwẹ, nị Di-nwọnni-ẹnyi e mẹkẹ onyẹ-ẹfọma lẹ onyẹ-ebere.
11 Eis que chamamos bem-aventurados os que suportaram aflições. Ouvistes da paciência de Jó, e vistes o fim que o Senhor lhe deu, porque o Senhor é cheio de misericórdia e compaixão.
12 Hụn ka mkpa umunẹ m, ekunlẹ ni ihiẹn ọwụlẹ, kaka! Kẹ elu-igwee kẹ enu-ụwa kẹ ihiẹn ọzọ ọwụlẹ—ekunlẹ ni hụn ọwụlẹ. Kama, omẹni ẹghẹẹ rọ, sị nị hụ “ẹghẹẹ;” omẹni mba rọ, sị nị hụ “mba” amamgbe ikpe-ọmụma a rịnị ụnụ.
12 Mas, sobretudo, meus irmãos, não jureis, nem pelo céu, nem pela terra, nem façais qualquer outro juramento; seja, porém, o vosso sim, sim, e o vosso não, não, para não cairdes em condenação.
13 O nwẹ onyẹ nwẹ nsọngbu imẹ ụnụ? Ya mẹ ekpere. O nwẹghọ onyẹ rị a ghọghọnị? Ya bụ ẹbụ ịja-mma.
13 Está aflito alguém entre vós? Ore. Está alguém contente? Cante louvores.
14 O nwẹ onyẹ emu rị a kụ imẹ ụnụ? Ya kpọ ndị-isi ụka nị wẹ mẹn'ẹ ekpere, gi ẹfan Di-nwọnni-ẹnyi hu udẹn kpu ẹ.
14 Está doente algum de vós? Chame os anciãos da igreja, e estes orem sobre ele, ungido-o com óleo em nome do Senhor;
15 Ekpere wẹ gi okukwe mẹ k'a zụọ onyẹ emu hụ, Di-nwọnni-ẹnyi e weli ẹ; omẹni onyẹ hụ mẹ njọ, o gbagharị a ya.
15 e a oração da fé salvará o doente, e o Senhor o levantará; e, se houver cometido pecados, ser-lhe-ão perdoados.
16 A gwa nị nwan ibe ọnụ njọ ọnụ mẹ, e mẹni ni ibe ụnụ ekpere—kẹni ụnụ hụn ụzọ dịnhịn. Ekpere onyẹ rị e bi kẹ Chuku chọ gi akpakalị obi ẹ mẹ nwọn ikẹn, ọ rụnkẹnmẹ ọrụn.
16 Confessai, portanto, os vossos pecados uns aos outros, e orai uns pelos outros, para serdes curados. A súplica de um justo pode muito na sua atuação.
17 Ẹlaịja wụ ịhịan hụn nọ kẹ ẹnyi. Kanị, ọsụọn'a n'ọ wụ ịhịan, ogẹn o gi mẹkẹnmẹ ekpere amamgbe mirin gha e zue—mirin ezueni ọrọgbọ ahụa ẹtọ lẹ ifọn isin, alị ahụnnị mirin!
17 Elias era homem sujeito às mesmas paixões que nós, e orou com fervor para que não chovesse, e por três anos e seis meses não choveu sobre a terra.
18 Ọ nọ mẹzi ekpere, elu-igwere nọ ye mirin, alị nọ mị mkpụrụ a.
18 E orou outra vez e o céu deu chuva, e a terra produziu o seu fruto.
19 Umunẹ m, omẹni o nwọn onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ gha imẹ ezioku kpahu, nị onyẹ ọzọ e wekinhẹn ẹ azụụn;
19 Meus irmãos, se alguém dentre vós se desviar da verdade e alguém o converter,
20 hụn wekinhẹn ẹ azụụn ya marịn nị onyẹ hụ wekinhẹn onyẹ-njọ rị e huni azụụn k'a zụọpụha umẹ-ndụn onyẹ njọ hụ ẹka ọnwụn, kpumẹ njọ bu ọda.
20 sabei que aquele que fizer converter um pecador do erro do seu caminho salvará da morte uma alma, e cobrirá uma multidão de pecados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.