Mateus 27
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs VC
1 O ru ogẹn ụtụntụn, ndị-isi nchụ-ẹjan ile lẹ ndị-isi nọ tụgbamẹ iroro kẹ w'a dọn gbu Jizọsị.
1 Chegando a manhã, todos os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo reuniram-se em conselho para entregar Jesus à morte.
2 Wẹ nọ kẹn ẹ ẹgbụn, we ẹ jẹnni Paịleti, onyẹ Rom hụn wụ Gọvanọ rị a kịnị wẹ.
2 Ligaram-no e o levaram ao governador Pilatos.
3 Ogẹn Judasị hụn re ẹ ye wẹ gi hụn a nị a magụọ wẹ Jizọsị ikpe-ọnwụn, ọ nọ kwan mmanị, wekin ni ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi akpụrụ egho ọla iri-kwasị-ọgụn hụ,
3 Judas, o traidor, vendo-o então condenado, tomado de remorsos, foi devolver aos príncipes dos sacerdotes e aos anciãos as trinta moedas de prata,
4 sị, “E mẹọlẹ m njọ m gi re onyẹ nwọnlẹni ihiẹn o mẹ.” Kanị, wẹ nọ sị a, “Ọ gbashịarịnị ẹnyi; ọhụn wụ mkpa ị!”
4 dizendo-lhes: Pequei, entregando o sangue de um justo. Responderam-lhe: Que nos importa? Isto é lá contigo!
5 Ọ nọ tụ akpụrụ-egho ọla ndị hụ ye alị imẹ Ụlọ-nsọ, pụ d'e hogbu enwẹn ẹ.
5 Ele jogou então no templo as moedas de prata, saiu e foi enforcar-se.
6 Ndị-isi nchụ-ẹjan nọ tụtụrụ akpụrụ-egho ọla ndị hụ; wẹ nọ sị, “O furuni nị ẹnyi bu wẹ che ebe w'e dọnmẹ ihiẹn imẹ Ụlọ-nsọ, makẹni egho ẹdeke rọ (egho-mmẹ).”
6 Os príncipes dos sacerdotes tomaram o dinheiro e disseram: Não é permitido lançá-lo no tesouro sagrado, porque se trata de preço de sangue.
7 'Ya wẹ nọ tụ iroro, gi ẹ ṅọnrin ogige onyẹ a kpụ-ite, gi ẹ mẹmẹ ikpẹkpẹ itumunyẹ.
7 Depois de haverem deliberado, compraram com aquela soma o campo do Oleiro, para que ali se fizesse um cemitério de estrangeiros.
8 'Ya haịn wẹ gi a kpọ ogige hụ “Ogige Ẹdeke” d'e rukwọ tannị.
8 Esta é a razão por que aquele terreno é chamado, ainda hoje, Campo de Sangue.
9 'Ya ihiẹn Osolobuẹ gi onyẹ-amụma wụ Jẹrimaya ku nọ mẹzu, nị,
9 Assim se cumpriu a profecia do profeta Jeremias: Eles receberam trinta moedas de prata, preço daquele cujo valor foi estimado pelos filhos de Israel;
10 gi ẹ ṅọnrin ogige Ọkpụ-ite
10 e deram-no pelo campo do Oleiro, como o Senhor me havia prescrito.
11 Ogẹn ihiẹnni gi rị e mẹ, Jizọsị turu ihun Paịleti wụ Gọvanọ rị a kịdọn ni ndị Rom. Paịleti nọ sị, “Ịyụ wụ eze ndị Ju?” Jizọsị nọ sị a, “Ịyụ ku.”
11 Jesus compareceu diante do governador, que o interrogou: És o rei dos judeus? Sim, respondeu-lhe Jesus.
12 Kanị, ogẹn ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi gi rị e kusọnmẹ ihiẹn ndị wẹ sị nị 'ya k'o mẹ, ọ gba nkịntịn!
12 Ele, porém, nada respondia às acusações dos príncipes dos sacerdotes e dos anciãos.
13 Paịleti nọ sị a, “Y'a rị a nụ ihiẹn ole wẹ rị e ku nị 'ya k'i mẹ?”
13 Perguntou-lhe Pilatos: Não ouves todos os testemunhos que levantam contra ti?
14 Kanị, ọ shịarịnị ihiẹn ọwụlẹ, kẹ akpụ ohu—nke wụ n'ọ tụkẹnmẹ Paịleti wụ Gọvanọ ẹnya.
14 Mas, para grande admiração do governador, não quis responder a nenhuma acusação.
15 Ogẹn Mmẹmmẹ-Nghafe ọwụlẹ, Gọvanọ a hapụ nị wẹ onyẹ-ngan ọwụlẹ wẹ chọ.
15 Era costume que o governador soltasse um preso a pedido do povo em cada festa de Páscoa.
16 Ogẹn hụ, eje-ịhịan ohu ịhịan ile marịn rị imẹ ụlọ-ngan, ẹfan a wụ [Jizọsị] Barabasị.
16 Ora, havia naquela ocasião um prisioneiro famoso, chamado Barrabás.
17 Ogẹn wẹ gi gbakikomẹgụụ, Paịleti nọ sị wẹ, “Onyẹ kẹ ọnụ chọ nị m hapụ nị ọnụ [Jizọsị wụ] Barabasị ra Jizọsị hụn w'a kpọ Kraịstị?”
17 Pilatos dirigiu-se ao povo reunido: Qual quereis que eu vos solte: Barrabás ou Jesus, que se chama Cristo?
18 (Paịleti ku ihiẹnni makẹni ọ marịnghọ nị iwe kẹ wẹ gi we Jizọsị wụ Kraịstị ye ẹ.)
18 {Ele sabia que tinham entregue Jesus por inveja.}
19 Ogẹn o gi nọdị alị elu Ocho-okink'ikpe, nwunyẹ ẹ nọ zi ozi jẹnn'ẹ, sị a, “Wepụkwọ ẹka oku onyẹ ezi-omumẹ hụ, makẹni e gigụọ m ufiri ẹ ta afụnfụn ọda-ọda imẹ nrọ tannị.”
19 Enquanto estava sentado no tribunal, sua mulher lhe mandou dizer: Nada faças a esse justo. Fui hoje atormentada por um sonho que lhe diz respeito.
20 Ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi Izrẹlụ nọ nwan gwa igunrun hụ wẹ sị Paịleti hapụnị wẹ Barabasị, gbu Jizọsị.
20 Mas os príncipes dos sacerdotes e os anciãos persuadiram o povo que pedisse a libertação de Barrabás e fizesse morrer Jesus.
21 Paịleti nọ sịzị wẹ, “Onyẹ imẹ wẹ ẹbụọ kẹ ụnụ chọ nị m hapụ nị ụnụ?” Wẹ nọ sị, “Barabasị.”
21 O governador tomou então a palavra: Qual dos dois quereis que eu vos solte? Responderam: Barrabás!
22 Paịleti nọ sị, “Kị m'e gi nwan Jizọsị hụn w'a kpọ Kraịstị mẹ?” Wẹ ile nọ sị, “Kpọgbu ẹ enu obe.”
22 Pilatos perguntou: Que farei então de Jesus, que é chamado o Cristo? Todos responderam: Seja crucificado!
23 Ọ nọ sị, “Kị haịn? Elee eje-ihiẹn k'o mẹ?” Kanị wẹ ile e yikẹnmẹdẹ, sị, “Kpọgbu ẹ elu obe.”
23 O governador tornou a perguntar: Mas que mal fez ele? E gritavam ainda mais forte: Seja crucificado!
24 Ogẹn Paịleti gi hụn nị ihiẹn ọ rị e ku e nwọnni isi ebe wẹ rị, hụnzị nị isusu chọkọ n'o bidọn, ọ nọ weri mirin kwọpụ ẹka id'ẹnya igunrun hụ, sị, “Ẹdeke onyẹni arị m ẹka; ẹka ọnụ k'ọ rịzị!”
24 Pilatos viu que nada adiantava, mas que, ao contrário, o tumulto crescia. Fez com que lhe trouxessem água, lavou as mãos diante do povo e disse: Sou inocente do sangue deste homem. Isto é lá convosco!
25 Igunrun hụ ile nọ sị, “Ẹdeke ẹ 'ya rị ẹnyi lẹ ụmụ ẹnyi isi!”
25 E todo o povo respondeu: Caia sobre nós o seu sangue e sobre nossos filhos!
26 'Ya ọ nọ hapụnị wẹ Barabasị, ọ fịangụụ Jizọsị mkpịnsịn, ọ nọ w'ẹ ye wẹ kpọgbu.
26 — ausente —
27 'Ya ndị-agha Paịleti nọ weri Jizọsị si imẹ ọgwa Paịleti, kpọgbama itu-agha hụ ile; ya wẹ nọ fihunmẹ ẹ.
27 Os soldados do governador conduziram Jesus para o pretório e rodearam-no com todo o pelotão.
28 Wẹ nọ yipụ a ẹwuru ẹ, yimẹ ẹ ẹwuru ṅanrannị e nwun ufie-rọnị, ufie-rọnị.
28 Arrancaram-lhe as vestes e colocaram-lhe um manto escarlate.
29 Wẹ nọ weri agalaba osisi-ogun, gi ẹ kpa okpu-eze, bu ẹ che ẹ isi, bu ọkpọ che ẹ ẹka-ihiẹn; e gbu n'ẹ osekpu, a kpa a e ye ẹmụ, a sị a, “Agụ!! Eze ndị Ju!!”
29 Depois, trançaram uma coroa de espinhos, meteram-lha na cabeça e puseram-lhe na mão uma vara. Dobrando os joelhos diante dele, diziam com escárnio: Salve, rei dos judeus!
30 Wẹ nọ jụ a ẹsọn, napụ a ọkpọ hụ wẹ te buche ẹ ẹka, fịanma a ya isi.
30 Cuspiam-lhe no rosto e, tomando da vara, davam-lhe golpes na cabeça.
31 Ogẹn wẹ gi kpagụụ a ye ẹmụ, wẹ nọ yipụ a ẹwo ufie hụ, yimẹzi ẹ ẹwuru ẹ. Wẹ nọ duru ẹ d'a kpọgbu elu obe.
31 Depois de escarnecerem dele, tiraram-lhe o manto e entregaram-lhe as vestes. Em seguida, levaram-no para o crucificar.
32 Ebe wẹ jẹnkọ, wẹ nọ kunrun onyẹ Saịrini ohu w'a kpọ Saịmọnụ, wẹ nọ w'a y'ẹ olu buru obe Jizọsị.
32 Saindo, encontraram um homem de Cirene, chamado Simão, a quem obrigaram a levar a cruz de Jesus.
33 Ogẹn wẹ gi ru ebe w'a kpọ Gọgọta ('ya wụ Ebe-Okpokom'isi),
33 Chegaram ao lugar chamado Gólgota, isto é, lugar do crânio.
34 wẹ nọ ye Jesu manya wẹ buche olulu-anụ ra, kanị, ogẹn o gi danmịn a, ọ nọ jụ n'ọ rakọ a.
34 Deram-lhe de beber vinho misturado com fel. Ele provou, mas se recusou a beber.
35 Ogẹn wẹ gi kpọmagụụ a elu obe, 'ya wẹ nọ tụ nkpọ, gi ẹ keri ẹwuru ndị o yi. [Ọnwan mẹ kẹni ihiẹn onyẹ-amụma ku hụn ụzọ mẹzu—makẹni onyẹ-amụma sị,
35 Depois de o haverem crucificado, dividiram suas vestes entre si, tirando a sorte. Cumpriu-se assim a profecia do profeta: Repartiram entre si minhas vestes e sobre meu manto lançaram a sorte {Sl 21,19}.
36 Wẹ nọ nọdị alị, e che ẹ nche.
36 Sentaram-se e montaram guarda.
37 Wẹ de ihiẹn wẹ gi m'a ikpe ye enu obe hụ. Ihiẹn wẹ de wụ, “Ọnwan wụ Jizọsị, Eze ndị Ju.”
37 Por cima de sua cabeça penduraram um escrito trazendo o motivo de sua crucificação: Este é Jesus, o rei dos judeus.
38 Wẹ kpọmazị ndị ohin ẹbụọ che n'ẹ, onyẹ ohu elu obe rị ẹka-nni ẹ, onyẹ ohu elu obe rị ẹka-ekpẹn ẹ.
38 Ao mesmo tempo foram crucificados com ele dois ladrões, um à sua direita e outro à sua esquerda.
39 Ndị hụn ghafekọnị hụ a kpa a e ye ẹmụ, e finfin isi,
39 Os que passavam o injuriavam, sacudiam a cabeça e diziam:
40 a sị, “Ịyụ hụn jẹnkọ d'e tikpọ Ụlọ-nsọ, gi akpụ-ụhụọhịn ẹtọ tụndọnzi ẹ, zụọpụha nwan enwẹn i! Omẹni ị wụ Nwa Osolobuẹ, gha elu enu obe hidan.”
40 Tu, que destróis o templo e o reconstróis em três dias, salva-te a ti mesmo! Se és o Filho de Deus, desce da cruz!
41 Ẹrịra kẹ ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-nkuzi Iwu lẹ ndị-isi dọnzịkwọ kpa a ye ẹmụ, a sị,
41 Os príncipes dos sacerdotes, os escribas e os anciãos também zombavam dele:
42 “Ọ zụọfụha ndị ọzọ, kanị ọ sanị ẹka zụọpụha enwẹn ẹ. Ịya wụ eze Izrẹlụ nụ! 'Ya gha nwan elu obe hidan, kẹni ẹnyi kweri n'ẹ.
42 Ele salvou a outros e não pode salvar-se a si mesmo! Se é rei de Israel, desça agora da cruz e nós creremos nele!
43 Ọ tụkwasị Osolobuẹ obi; Osolobuẹ 'ya zụọpụha a nwan ọwụnị ọ sụọghọ a. Makẹni, ọ sị, ‘Mmẹ wụ Nwa Osolobuẹ.’ ”
43 Confiou em Deus, Deus o livre agora, se o ama, porque ele disse: Eu sou o Filho de Deus!
44 Ẹrịra kẹ ndị ohin ndị hụ wẹ kpọgbu 'ya lẹ wẹ dọnzikwọ kpari ẹ.
44 E os ladrões, crucificados com ele, também o ultrajavam.
45 Efinnaị hụ, gha ọkụlọkụ mmẹbụọ, ogẹn hụ ẹnya anwụn gi a rị isi, d'e ru ọkụlọkụ ẹtọ, ọkịkị nọ gba alị hụ ile.
45 Desde a hora sexta até a nona, cobriu-se toda a terra de trevas.
46 Ihiẹn rịkẹ ọkụlọkụ ẹtọ, Jizọsị nọ gi okẹn olu yi oro, sị, “Ẹlaị, Ẹlaị, lama Sabakitani?” 'Ya wụ, “Osolobuẹ m, Osolobuẹ m, kị haịn i gi la m tọ?”
46 Próximo da hora nona, Jesus exclamou em voz forte: Eli, Eli, lammá sabactáni? - o que quer dizer: Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?
47 Kanị, ogẹn ndị hụ imẹ ndị turu ebahụn gi nụ a, wẹ nọ sị, “Ọ rị a hị Ẹlaịja!”
47 A estas palavras, alguns dos que lá estavam diziam: Ele chama por Elias.
48 Ozigbo, onyẹ ohu imẹ wẹ nọ gba ọsọ, weri ẹru bịanye imẹ manya rụ-ụka, fa a ye mkpịnsịn, y'ẹ 'ya n'ọ ra.
48 Imediatamente um deles tomou uma esponja, embebeu-a em vinagre e apresentou-lha na ponta de uma vara para que bebesse.
49 Kanị, ndị ọzọ sị, “Cheri ni, nị ẹnyi lee omẹni Ẹlaịja jẹnkọ d'a bịa d'a zụọpụha a.”
49 Os outros diziam: Deixa! Vejamos se Elias virá socorrê-lo.
50 Jizọsị nọ gi okẹn olu yizi oro, kwọnbepụ, nwụnhụn.
50 Jesus de novo lançou um grande brado, e entregou a alma.
51 Ozigbo hụ, ẹkwa wẹ gi gbọnbepụ Ebẹhụ kachanrịn-nsọ imẹ Ụlọ-nsọ nọ bawapụ ẹbụọ, gha elu d'e ru alị. Alị nọ mahihie, ọmụma hụ e tiwa;
51 E eis que o véu do templo se rasgou em duas partes de alto a baixo, a terra tremeu, fenderam-se as rochas.
52 ili ndị nwụnnị nọ kpupụ, ndị nsọ bu ọda nwụnnị nọ lihi. ẹkwa…gbọnbepụ Ebẹhụ kachanrịn-nsọ imẹ Ụlọ-nsọ nọ bawapụ ẹbụọ|src="lb00265b.jpg" size="span" loc="MAT 27" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="27.51-52"
52 Os sepulcros se abriram e os corpos de muitos justos ressuscitaram.
53 Ogẹn Jizọsị gi ghagụụ ọnwụn lihi, wẹ nọ pụha, si obodo nsọ hụ wụ Jerusalẹm, ndị bu ọda nọ hụn wẹ ebẹhụ.
53 Saindo de suas sepulturas, entraram na Cidade Santa depois da ressurreição de Jesus e apareceram a muitas pessoas.
54 Ogẹn ọkị-agha hụ lẹ ndị-agha 'ya nị wẹ rị e che Jizọsị nche gi hụn alị-ọmahihie lẹ ihiẹn ndị hụ mẹni, egun nọ bịa wẹ, wẹ nọ sị, “Ezioku, onyẹni wụ Nwa Osolobuẹ!”
54 O centurião e seus homens que montavam guarda a Jesus, diante do estremecimento da terra e de tudo o que se passava, disseram entre si, possuídos de grande temor: Verdadeiramente, este homem era Filho de Deus!
55 Ikpoho bu ọda gha Galili sọnhẹn Jizọsị e yen'ẹ ẹka rịzị ebahụn, wẹ rị a gha ebe teni e lee ihiẹn rị e mẹni.
55 Havia ali também algumas mulheres que de longe olhavam; tinham seguido Jesus desde a Galiléia para o servir.
56 Ndị hụ imẹ wẹ wụ Meri onyẹ obodo Mag'dala, Meri nnẹ Jemisi lẹ Josẹfụ lẹ nnẹ ụmụ Zẹbẹdi.
56 Entre elas se achavam Maria Madalena e Maria, mãe de Tiago e de José, e a mãe dos filhos de Zebedeu.
57 O ru ogẹn ẹnyasị, ọdafịn ohu w'a kpọ Josẹfụ, onyẹ obodo Arịmatịa, nọ bịa. Okẹnnyẹni wụzịkwọ onyẹ e sọn ụzọ Jizọsị.
57 À tardinha, um homem rico de Arimatéia, chamado José, que era também discípulo de Jesus,
58 Ọ nọ jẹn d'e kunrun Paịleti, sị a buye ẹ ẹhụ Jizọsị. 'Ya Paịleti nọ sị wẹ buye ẹ ya.
58 foi procurar Pilatos e pediu-lhe o corpo de Jesus. Pilatos cedeu-o.
59 Josẹfụ nọ buru ẹhịụ hụ; gi ẹkwa linẹ nwunni fụma a,
59 José tomou o corpo, envolveu-o num lençol branco
60 bu ẹ che imẹ ili ọhụn ọ kwademẹni enwẹn ẹ, hụn wẹ gu nọkẹ okporo ye imẹ ọmụma. Ọ nọ gi ọmụma hi-ogbe nukin ọnụ ili hụ, pụ.
60 e o depositou num sepulcro novo, que tinha mandado talhar para si na rocha. Depois rolou uma grande pedra à entrada do sepulcro e foi-se embora.
61 Meri onyẹ obodo Mag'dala lẹ Meri hụn-ẹbọ nọdị alị bu ihun zinmẹ ili hụ.
61 Maria Madalena e a outra Maria ficaram lá, sentadas defronte do túmulo.
62 Ogẹn ụhụọhịn Nkwademẹ gi ghafegụụ, o ru ẹnyasị, ogẹn Ụhụọhịn Izu-ikẹn gi bidọn, ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị Itu-Farisi nọ zugbama d'e kunrun Paịleti,
62 No dia seguinte - isto é, o dia seguinte ao da Preparação -, os príncipes dos sacerdotes e os fariseus dirigiram-se todos juntos à casa de Pilatos.
63 sị a, “Di-ọkpa, ẹnyi a nyanhanghọ nị ogẹn onyẹ-ntụnị gi rị ndụn, ọ sị, ‘Akpụ-ụhụọhịn ẹtọ ghafegụụ, m jẹnkọ d'e lihi.’
63 E disseram-lhe: Senhor, nós nos lembramos de que aquele impostor disse, enquanto vivia: Depois de três dias ressuscitarei.
64 Sị wẹ nwan d'e gbọnkinkẹnmẹ ili hụ ọhụnma-ọhụnma d'e ru akpụ-ụhụọhịn ẹtọ hụ, amamgbe ụmụ-azụụn a abịa d'e zunrun ẹhụ a, gwama ịhịan ile nị, ‘Ọ ghagụọ ọnwụn lihi’; ogẹn hụ ndufie ịkpazụụn hụ a karị nke ibuzọ njọ.”
64 Ordena, pois, que seu sepulcro seja guardado até o terceiro dia. Os seus discípulos poderiam vir roubar o corpo e dizer ao povo: Ressuscitou dos mortos. E esta última impostura seria pior que a primeira.
65 Paịleti nọ sị wẹ, “Weri ni nwan ndị-agha; jẹn ni d'e chedọn ẹ kẹ ụnụ sikọ d'a saẹka.”
65 Respondeu Pilatos: Tendes uma guarda. Ide e guardai-o como o entendeis.
66 'Ya wẹ nọ jẹnmẹ, kpukinkẹnmẹ ili hụ, bu ndị-nche tọ ebẹhụ.
66 Foram, pois, e asseguraram o sepulcro, selando a pedra e colocando guardas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.