Mateus 22

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jizọsị nọ tazị nị wẹ ilu, sị,
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 “Alị-eze elu-igwee rịkẹ ebe eze ohu nọ kpọ nị nwa a oriri-agbamẹhụhụọ.
2 — O
3 Ọ nọ zi ndị-idibo ẹ d'a kpọ ndị wẹ kpọ oriri-agbamẹkụkwọ hụ, kanị abịanị wẹ.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 Ọ nọ zizi ndị idibo ọzọ, sị, ‘Gwa nị ndị hụ wẹ kpọ oriri, sị, “Lee n'ẹ, a kwademẹgụọ m oriri m; e gbuọlẹ m okẹn-efin m lẹ ụmụ-efin m zụntọ. A kwademẹgụọ m ihiẹn ile; bịa nị oriri-agbamẹhụhụọ hụ.” ’ ”
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 “Kanị egini w'ẹ dọn, onyẹ-onyẹ nọ jẹnmẹ ebe o jẹnkọ: onyẹ ohu e jẹnmẹ ugbo ẹ, onyẹ ọzọ e jẹnmẹ afịa a,
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 ndị ọzọ nọ nwụnrụn ndị idibo ẹ, gbe ifẹnrẹn ye wẹ ihun, gbu wẹ.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 Eze hụ nọ bumẹ olulu; ọ nọ zijẹn ndị-agha a, wẹ nọ gbupụ ndị ogbu-ọchụ hụ, dụnchanrịn obodo wẹ ọkụn.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 Ọ nọ sị ndị idibo ẹ, ‘A kwademẹgụọ wẹ oriri-agbamẹkụkwọ hụ, kanị ndị wẹ kpọ d'e ri ẹ efuruni ndị wẹ sikọ d'a kpọ.
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 Jẹnsọnmẹ ni nwan ọgbara-ogbe ichẹn-ichẹn d'a kpọ kẹ wẹ han ụnụ hụn; sị nị wẹ bịa oriri.’
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 Ndị idibo hụ nọ jẹnsọnmẹ ọgbara-ogbe ichẹn-ichẹn d'e wẹhẹ ndị ile wẹ hụn, kẹ ndị-ọma kẹ ndị-ejẹ, nke wụ nị ndị-ọbịa e junchanrịn ebahụn wẹ rị e mẹ mmẹmmẹ.”
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 “Kanị, ogẹn eze hụ gi bịa n'ọ hụn ndị ọbịa, ọ nọ hụn onyẹ ohu yilẹni ẹwuru wẹ gi e jẹn agbamẹhụhụọ.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Ọ nọ sị a, ‘Di-ẹnyi; nanị k'i dọn banhan ebeni bụ y'e yi ẹwuru wẹ gi e jẹn agbamẹhụhụọ?’ Ọ shịarịnị ihiẹn ọwụlẹ.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 Eze nọ sị ndị hụ e jẹnn'ẹ ozi, ‘Kẹnmẹ n'ẹ ụkụ lẹ ẹka, tụ a ye ishi hụ rị ezi, ebe ịhịan jẹnkọ d'a nọ a kwan ẹkwan, a ta nkwẹnrẹn-eze.’
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 Makẹni ndị wẹ kpọ bu ọda, kanị ndị wẹ họrị ebuni ọda.”
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Ndị Itu-Farisi nọ jẹn d'a tụ iroro nị wẹ marịn kẹ wẹ a dọn gi ihiẹn wẹ lẹ Jizọsị k'e ku nwụndọn ẹ.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Wẹ nọ zijẹn ụmụ-azụụn wẹ lẹ ndị itu Hẹrọdụ d'a jụ a ụtaanị: “Onyẹ-nkuzi, ẹnyi a marịnghọ n'ị wụ onyẹ ezioku, nị ị rị a kuzi ụzọ Osolobuẹ k'o furu, nị egun ịhịan ara tụ ị, y'a ra gbeyeni ịhịan.
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 Gwa ẹnyi nwan ihiẹn i ro: O furughọ nị ẹnyi kụ eze-kanị wụ Siza ụgwọ-isi ra o furuni?”
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Kanị Jizọsị a marịngụọ nị wẹ jụ ụtaanị makẹni izize ẹ rị e ze wẹ. Ọ nọ sị, “Kị haịn ụnụ gi a nwan m, ọnụ ndị ihunnaị.
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Ghọsịdẹle ni m egho wẹ gi a kụ ụgwọ-isi hụ.” Wẹ nọ wẹhẹn'ẹ akpụrụ ego dinarịọsị ohu.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Jizọsị nọ sị wẹ, “Isi onyẹ lẹ ẹfan onyẹ wụ ndịnị?”
20 e ele perguntou:
21 Wẹ nọ sị, “Nke Siza rọ.” 'Ya ọ nọ sị wẹ, “We ni nwan ihiẹn Siza ye Siza, ụnụ e we nke Osolobuẹ ye Osolobuẹ.”
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Ogẹn wẹ gi nụ a, ọ tụkẹnmẹ wẹ ẹnya, wẹ nọ na a tọ, pụ.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Ụhụọhịn ohu hụzịkwọ, ndị hụ imẹ ndị Itu-Sadusi nọ bịa d'e kunrun Jesu. Ndị Itu-Sadusi kweri nị ndị nwụnnị a ra lihi: wẹ nọ jụ a ụtaa,
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 sị, “Onyẹ-nkuzi, Mozizi sị nị ‘Omẹni okẹnnyẹ nwụnhụn bụ ọ mụnị nwa, nwẹnẹ ẹ 'ya lụma okpoho hụ di ẹ nwụn, kẹni ọ mụdọn ni nwẹnẹ ẹ nwụnnị nwa.’
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Ikẹnnyẹ ẹsa wụ umunẹ te rị imẹ ẹnyi; nke ibuzọ a lụgụụ nwunyẹ, o mẹgụụ, ọ nọ nwụnhụn bụ ọ mụnị nwa, ọ nọ la nwunyẹ ẹ tọ, nwẹnẹ ẹ hụn e sọnn'ẹ nọ lụma a.
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 Ẹrịrazịkwọ kẹ nke ẹbụọ ahụn mẹ, lẹ nke ẹtọ, d'e ru hụn mẹ wẹ ẹsa, wẹ ile a nwụnhụnchanrịn.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Omẹgụụ, okpoho hụ nọ nwụnhụn.
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 'Ya wụ, ogẹn ndị nwụnnị e gi nwan lihi, nwunyẹ onyẹ k'o jẹnkọ nwan d'a wụ imẹ mmadụ ẹsa hụ, ebe o mẹ ni wẹ ile lụgbarị a?”
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 Kanị Jizọsị nọ za wẹ, sị, “Ụnụ e fiegụọ ụzọ makẹni ụnụ a marịn Ẹhụhụọ-nsọ, ọnụ amarịn kẹ ikẹn Osolobuẹ han.
29 Jesus respondeu:
30 Ogẹn ndị nwụnnị sikọ d'e gi gha ọnwụn lihi, alụkọ wẹ di lẹ nwunyẹ, eyekọ wẹ wẹ lụrụ, wẹ jẹnkọ d'a nọ kẹ ndị mmọn-ozi.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 O mẹ nke iweli ndị nwụnnị, ụnụ e ke gụntu ihiẹn Osolobuẹ gwa ọnụ imẹ Ẹhụhụọ-nsọ?
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 Ọ sị, ‘Mmẹ wụ Osolobuẹ Ebraham, Osolobuẹ Aziki lẹ Osolobuẹ Jekọpụ.’ Osolobuẹ ẹlẹ Osolobuẹ ndị nwụnnị, kanị nke ndị rị ndụn.”
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Ogẹn igunrun hụ gi nụ nkuzi ẹ, ọ tụkẹnmẹ wẹ ẹnya.
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Ogẹn ndị Itu-Farisi gi nụ nị Jesu e kpukingụọ ndị Itu-Sadusi ọnụ, wẹ nọ zu, buru ẹ,
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 onyẹ ohu imẹ wẹ wụ ọkaa-Iwu nọ gi ọtaa shin'ẹ ọnyan, sị
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 “Onyẹ-nkuzi, elee iwu kachanrịn imẹ Iwu Mozizi?”
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Ọ nọ sị a, “ ‘Gi obi i ile, enwẹn i ile lẹ uche i ile nwẹ ihiẹn-ọsụsụọ Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ i.’
37 Jesus respondeu:
38 Ọnwan wụ iwu kachanrịnnị lẹ nke ibuzọ.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Nke ẹbụọ nọzị kẹ nke ibuzọnị, ọ sị, ‘Ihiẹn ibe i sikọ d'a sụọrịrị ị kẹ ihiẹn enwẹn i dọn a sụọ ị.’
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Iwu ẹbụọnị gi Iwu Mozizi ile lẹ ihiẹn ile ndị-amụma ku.”
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Ogẹn ndị hụ imẹ ndị Itu-Farisi gi nọgbamẹ, Jizọsị nọ jụ wẹ ụtaa,
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 sị, “Kịnị kẹ ụnụ ro banyeni Kraịstị? Nwa onyẹ k'ọ wụ?” Wẹ nọ sị a, “Nwa Defidi.”
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 Ọ nọ sị wẹ, “Nanị kẹ Mmọn-nsọ dọn nwan mẹ Defidi kpọ a ‘Di-nwọnni-m’ ebẹhụ Ẹhụhụọ-nsọ nọ sị,
43 Jesus tornou a perguntar:
44 ‘Di-nwọnni-ẹnyi sị Di-nwọnni-m;
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 “O mẹ nwan nị Defidi kpọ a ‘Di-nwọnni-m’, ẹghanị k'o dọn wụrụ nwa Defidi?”
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 O nwọnni onyẹ saẹka za ihiẹn ọwụlẹ. O nwọnzini onyẹ egun nị jụ a ụtaa ọzọ gha ụhụọhịn hụ jẹnmẹ.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.