Mateus 21
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NTLH
1 Ogẹn wẹ gi nọkunmẹmẹ Jerusalẹm, e ru we Ugu Olivu hụn rị Bẹfeji, Jizọsị nọ zipụ ụmụ-azụụn a ẹbụọ,
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, pararam no povoado de Betfagé, que fica perto do monte das Oliveiras. Dali Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 sị wẹ, “Banye ni imẹ obodoni mẹ ẹkẹrẹ hụn rị ụnụ ihun, ọnụ jẹnkọ d'a hụn Jaki wẹ limẹ ebẹhụ lẹ nwa a nọdịye ni n'ẹ. Tọpụ nị wẹ wẹhẹ ni m.
2 com a seguinte ordem:
3 Onyẹ sị ụnụ ihiẹn ọwụlẹ, sị n'a hụ, ‘Nna chọ wẹ’, o sikọ d'a sị ụnụ weri wẹ ozigbo.”
3 Se alguém falar alguma coisa, digam que o Mestre precisa deles. Assim deixarão vocês trazerem logo os animais.
4 Ọnwan mẹ kẹni wẹ mẹzu ihiẹn onyẹ-amụma ku, sị,
4 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito:
5 “Gwa ndị obodo Zayọnụ,
5 “Digam ao povo de Jerusalém: Agora o seu rei está chegando. Ele é humilde e está montado num jumento e num jumentinho, filho de jumenta.”
6 Ụmụ-azụụn a ẹbụọ hụ nọ jẹn, mẹ kẹ Jizọsị dọn zi wẹ,
6 Então os discípulos foram e fizeram o que Jesus havia mandado.
7 e wẹhẹ wẹ Jaki hụ lẹ nwa-jaki hụ, gi ẹwuru w'e yiye elu ẹ gbama elu wẹ, Jizọsị nọ nyinrin wẹ.
7 Levaram a jumenta e o jumentinho, jogaram as suas capas sobre eles, e Jesus montou.
8 Imẹrinmẹ ndị rị imẹ igunrun hụ nọ gi ẹwuru wẹ gbama ụzọ, ndị ọzọ a kpagiri agalaba osisi ndị rịsọnmẹ ebẹhụ, gbama wẹ ụzọ.
8 Da grande multidão que ia com eles, alguns estendiam as suas capas no chão, e outros espalhavam no chão ramos que tinham cortado das árvores.
9 Igunrun hụ rị a ihun lẹ azụụn hụ e yi oro, a sị,
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor! Hosana a Deus nas alturas do céu!
10 Ogẹn o gi banye Jerusalẹm, ọ rịkẹ sị wẹ kpasu obodo hụ ile: Wẹ hụ a jụ, sị, “Onyẹ wụ ọnwan?”
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade ficou agitada, e o povo perguntava: — Quem é ele?
11 Igunrun ahụn nọ sị, “Hụnnị wụ onyẹ-amụma hụ w'a kpọ Jizọsị hụn gha Nazarẹtị rị Galili bịa.”
11 A multidão respondia: — Este é o
12 Jizọsị nọ banye Ụlọ-nsọ, chụpụ ndị ile rị a zụ afịa imẹ Ụlọ-nsọ, hukpumẹ teburu ndị a gbahutọ ego lẹ oche ndị hụn e re oluikuku.
12 Jesus entrou no pátio do Templo e expulsou todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 Ọ nọ sị wẹ,
13 Ele lhes disse:
14 Ndị ẹnya-ishi lẹ ndị-ngụrọ nọ bịa d'e kunrun ẹ imẹ Ụlọ-nsọ, ọ nọ zụọ wẹ.
14 Cegos e coxos iam encontrar Jesus no pátio do Templo, e ele os curava.
15 Kanị ogẹn ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-nkuzi Iwu gi hụn ihiẹn ndị a tụ ẹnya ọ rị e mẹ, hụnzị kẹ ụmụ-ndu rị imẹ Ụlọ-nsọ rị e yi oro, a sị, “Hozana (ọjịja-mma) rị nị nwa Defidi!”, iwe nọ wemẹ wẹ.
15 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ficaram zangados quando viram as coisas maravilhosas que ele fazia e ouviram as crianças gritando no pátio do Templo: —
16 Wẹ nọ sị a, “Ị hụ a nụ ihiẹn ụmụ-ndu ndịnị rị e ku?” Jizọsị nọ sị wẹ, “Ẹghẹẹ, m hụ a nụ. Ụnụ e ke gụntu ebẹhụ Ẹhụhụọ-nsọ nọ sị,
16 E eles disseram a Jesus: — Você está ouvindo o que estão dizendo? Jesus respondeu:
17 Ọ nọ la wẹ tọ, gha imẹ obodo hụ pụ, si Bẹtanị, d'a nọdị uchinchin hụ.
17 Então Jesus os deixou, saiu da cidade e foi para o povoado de Betânia. E passou a noite ali.
18 Eki e fọn ụzọtụntụn, ebe o kinkọ azụụn Jerusalẹm, ẹgụn hụ a gụn a.
18 No dia seguinte, quando estava voltando para a cidade, Jesus teve fome.
19 Ọ nọ hụn osisi figi ohu mkpẹnrẹn ụzọ, ọ nọ jẹn ebe ọ rị; kanị, ọ hụnnị ihiẹn ọwụlẹ enu ẹ, mmanị ẹhụhụọ sụọ. Ọ nọ sị a, “Amịzịlẹ mkpụrụ jẹnrin ejẹn.” Osisi hụ nọ kpọpụ-nkụn ozigbo.
19 Ele viu uma figueira na beira da estrada e foi até lá, mas não encontrou nada; só folhas. Aí disse para a figueira: E na mesma hora a figueira secou.
20 Ogẹn ụmụ-azụụn gi hụn ihiẹnni, ọ tụkẹnmẹ wẹ ẹnya, wẹ nọ sị, “Nanị kẹ osisi hụ dọn kpọpụ-nkụn ozigbo?”
20 Os discípulos viram isso, ficaram muito admirados e disseram: — Como a figueira secou depressa!
21 Jizọsị nọ sị wẹ, “M rị a gwa ụnụ ezioku, ọwụnị ọnụ e nwọnghọ okukwe bụ ụnụ enwẹni obi-ẹbụọ, ụnụ jẹnkọ d'a saẹka mẹkarị ihiẹn wẹ mẹ osisi figi hụ; ẹlẹdẹ ọhụn sụọ, ọsụọn'a nị ọnụ sị uguni, ‘Jẹn d'a tụ enwẹn i ye imẹ ohimin,’ o jẹnkọ d'e mẹ.
21 Então Jesus disse:
22 Ihiẹn ụnụ gi okukwe mẹ ekpere rịọ, ọnụ jẹnkọ d'e nwọnhẹn ẹ.”
22 Se crerem, receberão tudo o que pedirem em oração.
23 Ogẹn o gi banye Ụlọ-nsọ, ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi nọ bịa d'e kunrun ẹ ebe ọ rị a kuzi, sị a, “Elee ikẹn k'i gi e mẹ ihiẹn ndịnị, onyẹ ye i ikẹnni?”
23 Jesus chegou ao Templo, e, quando já estava ensinando, alguns chefes dos sacerdotes e alguns líderes judeus chegaram perto dele e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
24 Jizọsị nọ za wẹ, sị, “Mmẹ lẹ enwẹn m jẹnkọ d'a jụ ụnụ akpụ ọtaa ohu, ụnụ za m'a, a gwa m ọnụ ikẹn m gi e mẹ ihiẹn ndịnị.”
24 Jesus respondeu:
25 “Mirin-Chuku Jọnụ mẹ, elebe k'ọ gha bịa: ọ gha elu-igwee bịa ra ọ gha ẹka ịhịan bịa?”
25 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas? Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
26 Kanị egun igunrunni anịkọ ẹnyi sị, ‘Ọ gha ẹka ịhịan bịa,’ makẹni ịhịan ile weri ẹ nị Jọnụ wụ onyẹ-amụma.”
26 Mas, se dissermos que foram pessoas, temos medo do que o povo pode fazer, pois todos acham que João era profeta .
27 'Ya wẹ nọ za Jizọsị, sị, “Ẹnyi amarịn.” Ọ nọ sị wẹ, “Mmẹ nwẹn a gwakọ ụnụ ikẹn m gi e mẹ ihiẹn ndịnị.”
27 Por isso responderam: — Não sabemos.
28 “Kịnị kẹ ọnụ ro nwan? Okẹnnyẹ ohu mụ ikẹnnyẹ ẹbụọ; o jẹn d'e kunrun nke ibuzọ, sị a, ‘Nwa m, jẹn d'a rụn ọrụn imẹ ugbo vaịnị tannị.’
28 Jesus continuou:
29 Ọ nọ sị, ‘Ejẹnkọ m.’ Kanị, omẹgụụ, ọ nọ gbehutọ obi ẹ, jẹnmẹ.
29 — Ele respondeu: “Eu não quero ir.” Mas depois mudou de ideia e foi.
30 'Ya nẹdi ẹ nọ jẹn d'e kunrun hụn-ẹbọ, gwazị a ihiẹn ohu ahụn. Ọ nọ sị, ‘Baba, m sikọ d'e jẹn.’ Kanị o jẹnni.
30 — O pai foi e deu ao outro filho a mesma ordem. E este disse: “Sim, senhor.” Mas depois não foi.
31 Onyẹ imẹ wẹ mẹ ihiẹn nẹdi ẹ chọ?” Wẹ nọ sị, “Nke ibuzọ.” Jizọsị nọ sị wẹ, “M rị a gwa ụnụ ezioku, ndị a na Ụgwọ-isi wẹ gi njọ wẹ marịn lẹ ndị ịgbaraja hụ e buni ụnụ ụzọ a banye Alị-eze Osolobuẹ.
31 — Qual deles fez o que o pai queria? — perguntou Jesus. E eles responderam: — O filho mais velho. Então Jesus disse a eles:
32 Makẹni Jọnụ bịa d'e kunrun ọnụ, a ghọsị ụnụ ezigbo ụzọ ahụn Osolobuẹ chọ, kanị, ụnụ egini oku ẹ dọn. Kanị ndị a na ụgwọ-isi wẹ gi njọ wẹ marịn lẹ ndị ịgbaraja gi ẹ dọn; ogẹn ọnụ gidẹ hụn ihiẹn rị e mẹni ụnụ egidẹn'ẹ chegharị, kweri ihiẹn o ku.”
32 Pois João Batista veio para mostrar a vocês o caminho certo, e vocês não creram nele; mas os cobradores de impostos e as prostitutas creram. Porém, mesmo tendo visto isso, vocês não se arrependeram e não creram nele.
33 “Nụ nị ilu ọzọ: O nwọn onyẹ ohu nwọn alị, ọ nọ kụn a vaịnị, kẹnhunmẹ ẹ ụgba, gu olu ebe w'a nọ a pịnpụha manya-vaịnị ye imẹ ugbo hụ, tụnzịkwọ ụlọ-nche ye ẹ, bu ẹ che ẹka ndị sikọ d'a gha a rụn a e-gbu-e-ke. Ọ nọ si alị ọzọ.
33 Jesus disse:
34 Ogẹn vaịnị e rumẹ, ọ nọ zi ndị idibo ẹ jẹnni ndị hụ rị a rụn ugbo hụ d'a nahan wẹ ihiẹn vaịnị a mị.
34 Quando chegou o tempo da colheita, o dono mandou alguns empregados a fim de receber a parte dele.
35 Ndị hụ rị a rụnn'a nọ kwọndọn ndị-idibo ẹ, gbu onyẹ ohu ili, gbu onyẹ ohu ozun, mazị onyẹ ohu ọmụma.
35 Mas os lavradores agarraram os empregados, bateram num, assassinaram outro e mataram ainda outro a pedradas.
36 'Ya ọ nọ zijẹnzi ndị-idibo ẹ ọzọ bu ọda karị ndị ibuzọ. E mẹ wẹ wẹ ihiẹn wẹ mẹ ndị ibuzọ.
36 Aí o dono mandou mais empregados do que da primeira vez. E os lavradores fizeram a mesma coisa.
37 Omẹgụụ, ọ nọ zijẹn nwa a, sị, ‘Wẹ sikọ d'a gbaye nwa m.’
37 Depois de tudo isso, ele mandou o seu próprio filho, pensando: “O meu filho eles vão respeitar.”
38 Kanị, ogẹn ndị hụ rị a rụn ugbo-vaịnị hụ gi hụn nwa a, wẹ nọ sị ibe wẹ, ‘Onyẹni wụ hụn jẹnkọ d'e nwọnrin ebeni omẹgụụ; nị ẹnyi gbupụn'a nwan weri ihiẹn ẹ!’
38 Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
39 'Ya wẹ nọ weri ẹ, chụpụ a imẹ ugbo-vaịnị hụ, gbu ẹ.”
39 — Então agarraram o filho, e o jogaram para fora da plantação, e o mataram.
40 “Onyẹ nwọn ugbo-vaịnị hụ bịa nwan, k'o sikọ d'e mẹ ndị hụ rị a rụn ugbo hụ?”
40 Aí Jesus perguntou:
41 Wẹ nọ za, sị, “O jẹnkọ d'e gbu ndị-ẹti hụ, gbu wẹ la iwi, we ugbo-vaịnị hụ ye ndị ọzọ hụn jẹnkọ d'a rụnn'a, e yesọnmẹ ẹ ihiẹn-ugbo ẹ ogẹn ihiẹn-ugbo.”
41 Eles responderam: — Com certeza ele vai matar aqueles lavradores maus e vai arrendar a plantação a outros. E estes lhe darão a parte da colheita no tempo certo.
42 Jizọsị nọ sị wẹ, “Ọnụ e ke gụntu ihiẹn Ẹkụkwọ-nsọ ku? Ẹkụkwọ-nsọ sị,
42 Jesus então perguntou:
43 'Ya wụ, m rị nwan a gwa ụnụ nị wẹ jẹnkọ d'a narịn ọnụ Alị-eze Osolobuẹ, we ẹ ye ndị alị hụ hụn jẹnkọ d'a mị mkpụrụ a.
43 E Jesus terminou:
44 Onyẹ ọwụlẹ danye elu ọmụmanị jẹnkọ d'e tikpọchanrịn, kanị o jẹnkọ d'e gwerinriẹn onyẹ ọwụlẹ ọ dankwasị!”
44 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
45 Ogẹn ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị Itu-Farisi gi nụ ilu ndịnị, wẹ nọ marịn nị uwẹ k'ọ rị e ku.
45 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus ouviram as parábolas que Jesus contou e sabiam que ele estava falando a respeito deles.
46 Wẹ te chọ nị wẹ nwụnrụn a, kalẹ egun igunrun rị ebahụn a nịnị wẹ, makẹni wẹ weri ẹ nọkẹ onyẹ-amụma.
46 Por isso queriam prendê-lo, mas tinham medo da multidão porque o povo achava que Jesus era profeta .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.