Marcos 12

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Jesu nọ tama nị wẹ ilu, sị, “Okẹnnyẹ ohu nwẹ alị vaịnị, hụn o kẹnhunmẹ ụgba, guzi olu wẹ nọ a pịnpụha manya-vaịnị ye imẹ ẹ, tụn ụlọ nche imẹ ẹ, bu ya wụ alị vaịnị che ẹka ndị sikọ d'a rụn n'a e-gbu-e-ke, ọ nọ jẹnmẹ alị ịhịan. Alị-vaịnị lẹ ebe wẹ nọ a pịnpụha manya-vaịnị rịn'a|src="lb00103b.jpg" size="span" loc="MRK 12" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="12.1"
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 O ru ogẹn vaịnị, ọ nọ zijẹn odibo ohu d'e kunrun ndị hụ ugbo hụ rị ẹka d'e wẹhẹ hụn wẹ ketọn'a.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Wẹ nọ kwọndọn onyẹ hụ o zijẹn, gbu e ili, gbama a ẹka chụpụ.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Okẹnnyẹ hụ nọ zijẹn ni wẹ odibo ọzọ, wẹ nọ ti ẹ ihiẹn isi, gbe ifẹnrẹn ye ẹ ihun.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 Ọ nọ zijẹnzi ọzọ, wẹ nọ gbu ẹ. Ẹrịra kẹ wẹ mẹzi ndị bu ọda o zijẹnzi; e gbu wẹ ndị hụ imẹ wẹ ili, gbu ndị hụ imẹ wẹ ozun.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 Onyẹ ohu sụọ họdụ o kelẹni zi: ezi nwa a. Omẹgụụ, ọ nọ zijẹn ni wẹ nwa a, sị, ‘Wẹ jẹnkọ d'a gbaye nwa m.’
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 Kanị ndị hụ nọ sị ibe wẹ, ‘Onyẹni sikọ d'e weri uku ẹ ile omẹgụụ, bịa nị nị ẹnyi gbu ẹ kẹni ihiẹn nkẹ e ru ẹ ẹka wụrụ nke ẹnyi!’
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 'Ya wẹ nọ kwọndọn nwa a hụ, gbu ẹ, gha imẹ ugbo hụ tụpụ a.”
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 “Kị ọnụ ro nị 'ya kẹ onyẹ hụ nwẹ ugbo hụ jẹnkọ d'e mẹ? O sikọ d'a bịa d'e tikpọ ndị hụ, we alị-vaịnị hụ ye ndị ọzọ.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 Ụnụ e ke gụntu ẹ imẹ Ẹhụhụọ-nsọ nị
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 Di-nwọnni-ẹnyi 'ya mẹ ẹ,
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Makẹni ndị-ndu ndị Ju a ghọtagụọ nị uwẹ k'ọ ta nị ilu hụ, wẹ te nọ chọ nị wẹ nwụnrụn a, kanị egun ndị rị ebahụn anịnị wẹ. Wẹ nọ la a tọ, gha ebahụn pụ.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Ya ndị-ndu nọ zi ndị hụ imẹ ndị Itu-Farisi lẹ ndị itu Hẹrọdụ d'a chọ ihiẹn rị Jesu ọnụ, nị wẹ gi ẹ kwọndọn ẹ.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Wẹ nọ bịa d'e kunrun Jesu, sị a, “Onyẹ-nkuzi, ẹnyi a marịnghọ n'ị wụ onyẹ ezioku, nị y'a ra lee ịhịan ẹnya ihun, y'a ra gbeyeni ịhịan, kama, y'a kuzi ụzọ Osolobuẹ k'ọ rị. Gwa ẹnyi nwan, ọ hụghọ mma nị ẹnyi kụ eze-kanị wụ Siza ụgwọ-isi ra ọ rị mma?
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Nị ẹnyi kụ wẹ ra ẹnyi akụlẹ?” Kanị, Jesu a hụngụọ a nị wẹ gi ẹro bịa, ọ nọ sị wẹ, “Kị haịn ụnụ gi e shini m ọnyan? Wẹhẹ ni ni m akpụrụ egho dinarịọsị, nị m lele ẹ.”
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Wẹ nọ wẹhẹn'ẹ akpụrụ ego dinarịọsị ohu. Ọ nọ sị wẹ, “Isi lẹ ẹfan onyẹ wụ hụnnị?” Wẹ nọ sị a, “Nke Siza rọ.”
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Jizọsị nọ sị wẹ, “We ni ihiẹn Siza ye Siza, ọnụ e we ihiẹn Osolobuẹ ye Osolobuẹ.” Ihiẹn ọ za nọ tụkẹnmẹ wẹ ẹnya.
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 O nwọn ndị Itu-Sadusi bịa d'e kunrun Jesu. Ndị Itu-Sadusi weri ẹ nị ndị nwụnnị ara lihi. Wẹ nọ jụ Jizọsị ụtaa, sị a,
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 “Onyẹ-nkuzi, Mozizi ye ẹnyi iwu, sị, ‘Omẹni okẹnnyẹ a nwụnhụn, latọ nwunyẹ ẹ, bụ ọ mụnị nwa, nwẹnẹ-ẹ-okẹnnyẹ y'a lụma nwunyẹ nwẹnẹ ẹ hụ, kẹni ọ mụdọnni nwẹnẹ ẹ nwụnhụnnị ụmụ.’
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 O nwọn umunẹ ikẹnnyẹ ẹsa; onyẹ ibuzọ imẹ wẹ a lụ nwunyẹ, ọ nwụnhụn bụ ọ mụnị nwa.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Hụn mẹ wẹ ẹbụọ nọ lụma okpoho hụ, ọ nwụnhụnzị bụ ọ mụnị nwa. Ẹrịra kẹ hụn mẹ wẹ ẹtọ jẹnzi.
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 Wẹ mmadụ ẹsa lụgbarị okpoho hụ, nwụnhụnchanrịn, bụ a mụnị wẹ nwa. Omẹgụụ okpoho hụ nọ nwụnhụn.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 Ogẹn ndị nwụnnị jẹnkọ d'e gi lihi, onyẹ k'o jẹnkọ d'a wụ nwunyẹ ẹ, ebe o mẹ ni wẹ ẹsa lụgbarị a?”
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Jesu nọ sị wẹ, “Ụnụ a marịn Ẹkụkwọ-nsọ, ọnụ a marịn ikẹn Osolobuẹ, ya haịn ụnụ gi e fie ụzọ, ẹlẹ 'ya?
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Ogẹn ndị nwụnnị sikọ d'e gi lihi, alụkọ wẹ di lẹ nwunyẹ, eyekọ wẹ wẹ lụrụ, wẹ jẹnkọ d'a rị kẹ ndị mmọn-ozi rị elu-igwee.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 O mẹ nke iweli ndị nwụnnị, ụnụ e ke gụn imẹ Ẹkụkwọ Mozizi, ebẹhụ ọ nọ ku banyeni akụ-ọfịa hụ rị e nwụn ọkụn, kẹ Osolobuẹ dọn sị Mozizi, ‘Mmẹ wụ Osolobuẹ Ebraham, Osolobuẹ Aziki, nị Osolobuẹ Jekọpụ’?
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 'Ya wụ n'ọ wụ Osolobuẹ ndị rị ndụn, ẹlẹ nke ndị nwụnhụnnị. Ụnụ e fiechanrịngụọ ụzọ.”
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Onyẹ-nkuzi Iwu ohu nọ jẹnzụnhan, nụ kẹ wẹ-wẹ rị a dọ ndọndọ, hụnzị nị Jesu za wẹ ọhụnma, ọ nọ jụ Jesu ọtaa, sị, “Elee iwu kachanrịn mkpa?”
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Jesu nọ za a, sị, “Hụn kachanrịnnị wụ ọnwan: ‘Ọnụ ndị Izrẹlụ, gọn ni ntịn! Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ ẹnyi, ịya sụọ wụ Nna.’
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 ‘I jẹnkọ d'e gi obi ị ile lẹ enwẹn i ile lẹ uche i ile lẹ ikẹn i ile nwẹ ihiẹn-ọsụsụọ Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ i.’
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Hụn mẹ ẹ ẹbụọ wụ ọnwan: ‘Ihiẹn ibe i sikọ d'a sụọrịrị ị kẹ ihiẹn enwẹn i dọn a sụọ ị.’ O nwọnni iwu ọzọ ka ndịnị.”
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Onyẹ-nkuzi Iwu hụ nọ sị Jizọsị, “Y'e kughọ ọhụnma onyẹ-nkuzi. Eziẹ k'i ku nị Di-nwọnni-ẹnyi sụọ wụ Osolobuẹ, ọzọ arị a,
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 lẹni igi obi i ile lẹ nghọha ị ile lẹ ikẹn i ile nwẹ ihiẹn-ọsụsụọ Osolobuẹ lẹ ịnị ihiẹn ibe i a sụọ ị kẹ ihiẹn enwẹn i dọn a sụọ i kachanrịn ẹjan ile wẹ dụn ọkụn lẹ ẹjan ndị ọzọ ile mkpa a rị.”
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Ogẹn Jizọsị gi hụn a n'ọ za ọhụnma, ọ nọ sị onyẹ-nkuzi Iwu hụ, “Y'a nọkunmẹgụọ Alị-eze Osolobuẹ.”
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Ogẹn Jesu gi rị imẹ Ụlọ-nsọ a kuzi, ọ nọ sị, “Kị haịn ndị-nkuzi Iwu gi e ku ni Kraịstị wụ nwa Defidi?”
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 “Bụ Defidi lẹ enwẹn ẹ ku oku ghahanị Mmọn-nsọ, sị,
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 Ebe o mẹ ni Defidi lẹ enwẹn ẹ kpọ a ‘Di-nwọnni-m,’ nanị k'o dọn nwan wụrụ nwa Defidi?”
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 K'o dọn rị a kuzi, ọ sị, “Kpachanpụ nị ẹnya banyeni ndị-nkuzi Iwu, ọ sụọ wẹ nị w'e yi ẹkwa tueni a ghahunmẹ; ọ sụọzị wẹ nị wẹ e kele wẹ ekele pụ-ichẹn imẹ afịa;
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 ọ sụọ wẹ nị w'a nọdị isi-ocho imẹ ụlọ-ofufe, a nọdị isi-ocho wẹ gha e ri oriri.
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 W'e gi ẹro e rigbu ikpoho di wẹ nwụn lẹ ụlọ wẹ, e gi ekpere sueni e kpumẹ ẹ. Ikpe-ọmụma wẹ jẹnkọ d'a ka njọ.”
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Jesu nọ nọdị alị bu ihun zinmẹ ebe w'e buche oyiye, e lee kẹ igunrun hụ rị e buche egho imẹ ebẹhụ. Ndị ịdafịn bu ọda hụ e buche egho hini.
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Ogbẹnnyẹ ohu di ẹ nwụn nọ bịa d'e buche akpụrụ egho kọpa ẹbụọ mẹ ẹkẹrẹ, 'ya wụ ịkọbọ.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Jizọsị nọ kpọ ụmụ-azụụn a, sị wẹ, “Ogbẹnnyẹni di ẹ nwụn buchekarị ịhịan ile hụn rị e buche ego imẹ ebe w'e buche oyiye.
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 Makẹni wẹ ile gha imẹ hụn bu ọda wẹ nwẹ ye, kanị 'ya lẹ enwẹn ẹ, k'o mẹhan ogbẹnnyẹ, yechanrịn ihiẹn ile o nwọn, ihiẹn ile o nwọn hụn o gi bi.”
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.