Lucas 1
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARC
1 Tiofilọsị Ikpẹn ile rị nị, ndị bu ọda a lịlịmagụọ depụha ihiẹn ndị hụn mẹ imẹ igunrun ẹnyi;
1 Tendo, pois, muitos empreendido pôr em ordem a narração dos fatos que entre nós se cumpriram,
2 wẹ de wẹ hụ kẹ ndị ahụn gi ẹnya wẹ hụn ihiẹn ndịnị wẹ gha isi mbidọn lẹ ndị zisọnmẹ ozi hụ dọn gwa ẹnyi.
2 segundo nos transmitiram os mesmos que os presenciaram desde o princípio e foram ministros da palavra,
3 Ya wụ, makẹni a kpachanpụgụọ m ẹnya lebanchanrịn ihiẹn ndịnị ile ẹnya gha mbidọn lala, e rogụọ m'a nị ọ hụghọ mma nị mmẹ nwẹn nkẹ gi usọnrọn-usọnrọn den'i k'o dọn mẹsọnmẹ,
3 pareceu-me também a mim conveniente descrevê-los a ti, ó excelentíssimo Teófilo, por sua ordem, havendo-me já informado minuciosamente de tudo desde o princípio,
4 kẹni ọ hụn ụzọ we i ẹnya nị ihiẹn wẹ kuzi i wụ ezioku.
4 para que conheças a certeza das coisas de que já estás informado.
5 Ogẹn Hẹrọdụ gi wụ eze Judia, o nwọn onyẹ nchụ-ẹjan ohu w'a kpọ Zẹkaraya. Kẹ wẹ dọn han ndị nchụ-ẹjan, itu Abija k'ọ rị. Ẹlizabẹti nwunyẹ ẹ wụzịkwọ onyẹ ebọn Ẹrọnụ kẹ ya.
5 Existiu, no tempo de Herodes, rei da Judeia, um sacerdote, chamado Zacarias, da ordem de Abias, e cuja mulher era das filhas de Arão; o nome dela era Isabel.
6 Wẹ ẹbụọ wụ ndị ezi-omumẹ ẹnya Osolobuẹ; enwọn wẹ nkọrịanị—w'e dọnmẹchanrịn iwu lẹ ọdịnalị ile rị ofufe hụn Di-nwọnni-ẹnyi tumẹsọnmẹ.
6 E eram ambos justos perante Deus, vivendo irrepreensivelmente em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Kanị amụnị wẹ nwa, makẹlẹ Ẹlizabẹti wụ agan, bụ wẹ ẹbụọ a kagụọ ẹgẹdi.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Ụhụọhịn ohu, Zẹkaraya rị imẹ Ụlọ-nsọ a rụn ọrụn nchụ-ẹjan a, ogẹn ndị itu ẹ gi rị ọrụn.
8 E aconteceu que, exercendo ele o sacerdócio diante de Deus, na ordem da sua turma,
9 Kẹ omẹnalị ndị nchụ-ẹjan dọn rị, ịya kẹ mkpọ wẹ tụ hanrịn hụn sikọ d'a banye Ebẹhụ-rị-nsọ imẹ Ụlọ-nsọ Di-nwọnni-ẹnyi d'a kpọ nsẹnsị ọkụn.
9 segundo o costume sacerdotal, coube-lhe em sorte entrar no templo do Senhor para oferecer o incenso.
10 K'ọ rị a kpọ nsẹnsị hụ ọkụn, ndị hụ ile bịa d'e fe ofufe hụ ihun-ezi, e mẹ ekpere.
10 E toda a multidão do povo estava fora, orando, à hora do incenso.
11 'Ya kẹ mmọn-ozi Di-nwọnni-ẹnyi nọ nwọnpụha nị Zẹkaraya imẹ ebahụn; mmọn-ozi hụ wuzo azụụn ẹka-ihiẹn ukpo w'a nọ a kpọ nsẹnsị ọkụn.
11 Então, um anjo do Senhor lhe apareceu, posto em pé, à direita do altar do incenso.
12 Ogẹn Zẹkaraya gi hụn a, ẹhụ nọ mama a nni ọda-ọda, egun nọ tụma a.
12 E Zacarias, vendo- o, turbou-se, e caiu temor sobre ele.
13 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Atụlẹ egun Zẹkaraya! Osolobuẹ a nụgụọ ekpere i: Elizabẹtị nwunyẹ i jẹnkọ d'a mụn'ị okẹnnyẹ! I sikọ d'a kpọ a Jọnụ.
13 Mas o anjo lhe disse: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João.
14 Ụnụ jẹnkọ d'a ghọghọ ọda; ẹfọ sikọ d'a sụọ ọnụ ụsụọ ọda-ọda; ndị bu ọda jẹnkọ d'a ghọghọnị ọmụmụ a,
14 E terás prazer e alegria, e muitos se alegrarão no seu nascimento,
15 makẹni o jẹnkọ d'a wụ okẹn ịhịan ẹnya Di-nwọnni-ẹnyi. Ọ rakọkwọ manya ọwụlẹ mọbụ manya zeni. Wẹ gini d'a mụ a, Mmọn-nsọ sikọ d'a gha ebe ọ rị ẹfọ nnẹ ẹ jun imẹ ẹ.
15 porque será grande diante do Senhor, e não beberá vinho, nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 O jẹnkọ d'e mẹ ndị Izrẹlụ bu ọda gbehutọ d'e kunrun Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ wẹ.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 O sikọ d'e buru ni Di-nwọnni-ẹnyi ụzọ kẹn'ọ kwan'a ụzọ; o jẹnkọ d'e gi agụngụn lẹ ikẹn onyẹ-amụma wụ Ẹlaịja mẹ ẹ—kẹni o mẹ obi ndị nẹdi gbehutọ si ebe ụmụ wẹ rị, mẹ ndị nnupụ-isi gbehutọ d'e romẹ iroro ndị ezi-omumẹ, iroro ndị marịn ihiẹn—gi ẹ kwademẹ ndị alịnị makẹ ọbịbịa Di-nwọnni-ẹnyi.”
17 e irá adiante dele no espírito e virtude de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos e os rebeldes, à prudência dos justos, com o fim de preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Zẹkaraya nọ sị mmọn-ozi hụ, “Nanị m'e dọn marịn nị ọnwan sikọ d'e mẹ? A kagụọ m ẹgẹdi, nwunyẹ m a kagụọzị ẹgẹdi.”
18 Disse, então, Zacarias ao anjo: Como saberei isso? Pois eu já sou velho, e minha mulher, avançada em idade.
19 Mmọn-ozi hụ nọ shịarị a, sị, “Mmẹ wụ Gebrẹlụ hụn e wuzo ihun Osolobuẹ. Ịya zi m d'a gwa ị oku, zi i oziọmanị.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado a falar-te e dar-te estas alegres novas.
20 Ebe o mẹ nwan nị y'e gini ihiẹn ndị hụ m ku dọn, ihiẹn ndị hụ hụn jẹnkọ d'e mẹzu ogẹn ẹ ru, ị jẹnkọ d'a wụ odin: 'ya sakọzị ẹka ku oku d'e ru ụhụọhịn ihiẹn m ku jẹnkọ d'e mẹ.”
20 Todavia ficarás mudo e não poderás falar até ao dia em que estas coisas aconteçam, porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo se hão de cumprir.
21 Ogẹn ihiẹnni gi rị e mẹ, ndị ahụn hụ e che Zẹkaraya, a sị, “K'o biehanzịnị ẹnịna imẹ Ebahụn-rị-nsọ?”
21 E o povo estava esperando a Zacarias e maravilhava-se de que tanto se demorasse no templo.
22 Ogẹn o gi pụha, ọ sanị ẹka gwa wẹ oku, 'ya wẹ nọ marịn n'ọ hụnọlẹ ọhụn imẹ Ebahụn-rị-nsọ—makẹni ọ tọ e gi ẹka a gwa wẹ oku, ọ sazịnị ẹka ku oku.
22 E, saindo ele, não lhes podia falar; e entenderam que tivera alguma visão no templo. E falava por acenos e ficou mudo.
23 Ogẹn ọrụn a a gụụ, ọ nọ lama iwe ẹ.
23 E sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para sua casa.
24 Omẹgụụ, Ẹlizabẹti nwunyẹ ẹ nọ tụrụ imẹ. Ẹlizabẹti aghanị imẹ ụlọ pụ ọrọgbọ ifọn isẹn.
24 E, depois daqueles dias, Isabel, sua mulher, concebeu e, por cinco meses, se ocultou, dizendo:
25 Ọ sị, “Di-nwọnni-ẹnyi e mẹkẹ ni m ebe ọ nọ gi ẹnya rị mma lee m, wepụ ụya ile m rị a hụn ebe ndị nke m rị!”
25 Assim me fez o Senhor, nos dias em que atentou em mim, para destruir o meu opróbrio entre os homens.
26 Ogẹn ẹfọ-imẹ Elizabẹtị gi rị ifọn isin, Osolobuẹ nọ zi mmọn-ozi ahụn w'a kpọ Gebrẹlụ jẹn obodo ohu mẹ ẹkẹrẹ w'a kpọ Nazarẹtị hụn rị Galili;
26 E, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 o zi ẹ d'e kunrun nwa-agbọọ ohu kelẹni marịn okẹnnyẹ. Ẹfan nwa-agbọọ hụ wụ Meri. Nwa-agbọọ ahụn lẹ okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Josẹfụ kwerigbama nị wẹ jẹnkọ d'a lụ; Josẹfụ wụ onyẹ ikpun-ụlọ eze, ikpun-ụlọ Defidi.
27 a uma virgem desposada com um varão cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Mmọn-ozi hụ nọ bịa d'e kunrun Meri, sị a, “Darụ! Onyẹ Chuku gọzi agọzi! Chuku nọyeni i anọyeni.”
28 E, entrando o anjo onde ela estava, disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Oku mmọn-ozi hụ gwa Meri anịzịnị obi ru Meri alị kaka; ọ hụ a jụ enwẹn ẹ kẹ elee ụdị ekele wụ ọnwan.
29 E, vendo- o ela, turbou-se muito com aquelas palavras e considerava que saudação seria esta.
30 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Atụlẹ egun. Osolobuẹ e mẹgụọ n'ị ọhụnma.
30 Disse-lhe, então, o anjo: Maria, não temas, porque achaste graça diante de Deus,
31 I k'a tụ imẹ, mụ okẹnnyẹ; ị jẹnkọ d'a kpọ a Jizọsị/Jesu.
31 E eis que em teu ventre conceberás, e darás à luz um filho, e pôr-lhe-ás o nome de Jesus.
32 O k'a wụ okẹn ịhịan; wẹ jẹnkọ d'a kpọ a Nwa Onyẹ Hụ Kachanrịnnị. Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ jẹnkọ d'e ye ẹ ukpo nẹdi-ẹ-kanị wụ Defidi;
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai,
33 o k'a kị Izrẹlụ, ikpun-ụlọ Jekọpụ, jẹnrin ejẹn; alị-eze ẹ agụkọ!”
33 e reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu Reino não terá fim.
34 Meri nọ sị mmọn-ozi hụ, “Nanị k'o dọn mẹ—bụ m'e ke marịn okẹnnyẹ?”
34 E disse Maria ao anjo: Como se fará isso, visto que não conheço varão?
35 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Mmọn-nsọ jẹnkọ d'a bịakwasị i; ikẹn Onyẹ Hụ Kachanrịnnị jẹnkọ d'e kpumẹ i. Ya wụ, nwa ị jẹnkọ d'a mụ k'a rị nsọ—wẹ k'a kpọ a Nwa Osolobuẹ.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e a virtude do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; pelo que também o Santo, que de ti há de nascer, será chamado Filho de Deus.
36 Ọzọzị, Ẹlizabẹti nwẹnẹ i a tụrụgụọ imẹ—ebeni ọ kagụụ ẹgẹdi! Ẹfọ-imẹ rị a nwan ifọn isin—onyẹ nwẹn wẹ te sị n'ọ wụ agan!
36 E eis que também Isabel, tua prima, concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril.
37 Makẹni, o nwọnni ihiẹn Osolobuẹ ghalẹni a saẹka e mẹ!”
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Ya Meri nọ sị, “Ịyaa; odibo Di-nwọnni-ẹnyi kẹ m wụ—'ya rị nị m k'i dọn ku!” 'Ya mmọn-ozi hụ nọ la a tọ, pụ.
38 Disse, então, Maria: Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Omẹgụụ, 'ya Meri nọ kwademẹ ozigbo-ozigbo jẹnmẹ obodo ohu hụn rị oke alị Judia.
39 E, naqueles dias, levantando-se Maria, foi apressada às montanhas, a uma cidade de Judá,
40 O ru ebẹhụ, ọ nọ banye iwe Zẹkaraya, kele Ẹlizabẹti.
40 e entrou em casa de Zacarias, e saudou a Isabel.
41 Ogẹn Ẹlizabẹti gi nụ ekele Meri, nwa rị a ẹfọ nọ tụsi elu. 'Ya Mmọn-nsọ nọ gbajun Elizabẹtị.
41 E aconteceu que, ao ouvir Isabel a saudação de Maria, a criancinha saltou no seu ventre; e Isabel foi cheia do Espírito Santo,
42 'Ya Elizabẹtị nọ gi okẹn olu dọbepụ oro, sị, “Ịyụ kẹ wẹ kachanrịn a gọzi imẹ ikpoho ile; nwa ị sikọ d'a mụ wụ onyẹ wẹ gọzi agọzi!
42 e exclamou com grande voz, e disse: Bendita és tu entre as mulheres, e é bendito o fruto do teu ventre!
43 Nanị ke ihiẹn ọma han ẹnịna dọn mẹ m, nị nnẹ Di-nwọnni-m bịa d'a hụn m?
43 E de onde me provém isso a mim, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Makẹni, hụn m gihụ nụ k'i kele, nwa rị m ẹfọ nọ gi ịghọghọ tụsi elu!
44 Pois eis que, ao chegar aos meus ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria no meu ventre.
45 Ngọzi rị nị okpoho hụ hụn kweri nị oku hụn Di-nwọnni-ẹnyi gwa a jẹnkọ d'e mẹzu!”
45 Bem-aventurada a que creu, pois hão de cumprir-se as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas!
46 Meri nọ sị,
46 Disse, então, Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 mmọn m rị a ghọghọ imẹ Onyẹ-nzụọpụha m wụ Osolobuẹ,
47 e o meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador,
48 makẹni o gigụọ ẹnya rị mma lee m —
48 porque atentou na humildade de sua serva; pois eis que, desde agora, todas as gerações me chamarão bem-aventurada.
49 makẹni Onyẹ Hụ Nwọn Ikẹn e mẹọlẹ ni m okẹn ihiẹn rị ichẹn-ichẹn;
49 Porque me fez grandes coisas o Poderoso; e Santo é o seu nome.
50 O mẹsọnmẹ ni ndị hụn e humẹn'ẹ isi omikẹn —
50 E a sua misericórdia é de geração em geração sobre os que o temem.
51 Ọ tịnpụgụọ ẹka a, kpa ikẹn,
51 Com o seu braço, agiu valorosamente, dissipou os soberbos no pensamento de seu coração,
52 O wetugụọ ndị-nze uku elu ukpo wẹ,
52 depôs dos tronos os poderosos e elevou os humildes;
53 O gigụọ ihiẹn rị mma yejun onyẹ ẹgụn rị a gụn ẹfọ,
53 encheu de bens os famintos, despediu vazios os ricos,
54 O yegụọnị odibo ẹ wụ Izrẹlụ ẹka;
54 e auxiliou a Israel, seu servo, recordando-se da sua misericórdia
55 Ọ nyanhangụọ a
55 (como falou a nossos pais) para com Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Ya Meri nọ sọn Ẹlizabẹti nọdị ihiẹn rịkẹ ọrọgbọ ifọn ẹtọ, ọ nọ lakin iwe ẹ.
56 E Maria ficou com ela quase três meses e depois voltou para sua casa.
57 O ru ogẹn Elizabẹtị k'e gi mụ, ọ nọ mụ okẹnnyẹ.
57 E completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Ndị bikunmẹn'ẹ lẹ ndị nke wẹ nọ nụ nị Di-nwọnni-ẹnyi e mẹgụọ n'a okẹn omikẹn, wẹ nọ sọn ẹ ghọghọ.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que tinha Deus usado para com ela de grande misericórdia e alegraram-se com ela.
59 Nke akpụ-ụhụọhịn ẹsatọ, wẹ nọ bịa d'a kwa nwata hụ ugun; wẹ te k'a gụn a Zẹkaraya nọkẹ nẹdi ẹ,
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, vieram circuncidar o menino e lhe chamavam Zacarias, o nome de seu pai.
60 kalẹ nnẹ ẹ nọ sị, “Mba-o! Wẹ jẹnkọ d'a kpọ a Jọnụ.”
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não, porém será chamado João.
61 Wẹ nọ sị a, “O nwọnni onyẹ nke ụnụ hụn a za ẹfan hụ!”
61 E disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Wẹ nọ gi ẹka jụ nẹdi ẹ ẹfan wẹ sikọ d'a kpọ a.
62 E perguntaram, por acenos, ao pai como queria que lhe chamassem.
63 Ọ nọ sị wẹ y'ẹ ọmụma hụn w'a kaye ihiẹn, 'ya ọ nọ de, “Ẹfan a wụ Jọnụ.” Ọ nọ tụ wẹ ile ẹnya!
63 E, pedindo ele uma tabuinha de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Idumuzi, ọnụ a nọ shịapụ, ire ẹ a tọpụ, ọ nọ kumẹ oku, jama Osolobuẹ mma.
64 E logo a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; e falava, louvando a Deus.
65 Egun nọ tụma ndị ile bikunmẹni wẹ; ndị ịhịan hụ e ku oku ihiẹn ndịnị ẹgbẹrẹ oke Judia ile.
65 E veio temor sobre todos os seus vizinhos, e em todas as montanhas da Judeia foram divulgadas todas essas coisas.
66 Onyẹ ọwụlẹ nụn'a hụ e ro ẹ, a sị, “Kịnị kẹ nwatanị jẹnkọ d'a wụ?” Wẹ rị a jụ ẹnịna makẹni ẹka Di-nwọnni-ẹnyi rị imẹ ndụn a ezioku-ezioku.
66 E todos os que as ouviam as conservavam em seu coração, dizendo: Quem será, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Mmọn-nsọ nọ jun imẹ nẹdi ẹ wụ Zẹkaraya, 'ya ọ nọ bu amụmanị:
67 E Zacarias, seu pai, foi cheio do Espírito Santo e profetizou, dizendo:
68 “Ọjịja-mma ya rị nị Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ Izrẹlụ!
68 Bendito o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e remiu o seu povo!
69 O wepụhagụọnị ẹnyi Mpịn,
69 E nos levantou uma salvação poderosa na casa de Davi, seu servo,
70 O mẹgụụ a k'o dọn ku ẹ ẹdẹi,
70 como falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo,
71 n'o jẹnkọ d'a zụọpụha ẹnyi ẹka ndị iṅẹnrẹn ẹnyi ile
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos aborrecem
72 n'o sikọ d'e mẹni ndị nẹdi ẹnyi kanị omikẹn
72 e para manifestar misericórdia a nossos pais, e para lembrar-se do seu santo concerto
73 nyanhan ẹfan a,
73 e do juramento que jurou a Abraão, nosso pai,
74 n'o sikọ d'a gbapụha ẹnyi ẹka ndị iṅẹnrẹn ẹnyi,
74 de conceder-nos que, libertados das mãos de nossos inimigos, o servíssemos sem temor,
75 kama, ẹnyi e gi ịrị-nsọ lẹ imẹ-ihiẹn ọ chọ
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 “Nke iyụ wụ nwa,
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque hás de ir ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos,
77 i jẹnkọ d'e mẹ ndị nke ẹ marịn
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, na remissão dos seus pecados,
78 Ọnwan jẹnkọ d'e mẹ
78 pelas entranhas da misericórdia do nosso Deus, com que o oriente do alto nos visitou,
79 mẹ ẹ gha elu-igwee nwunmẹni
79 para alumiar os que estão assentados em trevas e sombra de morte, a fim de dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Nwata hụ wụ Jọnụ e sue, wụrụ onyẹ zeni imẹ mmọn; ọ nọ biri atụ d'e ru ụhụọhịn hụ ọ pụha d'a rụnma ọrụn a id'ẹnya ndị Izrẹlụ ile.
80 E o menino crescia, e se robustecia em espírito, e esteve nos desertos até ao dia em que havia de mostrar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.