Lucas 1

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tiofilọsị Ikpẹn ile rị nị, ndị bu ọda a lịlịmagụọ depụha ihiẹn ndị hụn mẹ imẹ igunrun ẹnyi;
1 Visto que muitos houve que empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 wẹ de wẹ hụ kẹ ndị ahụn gi ẹnya wẹ hụn ihiẹn ndịnị wẹ gha isi mbidọn lẹ ndị zisọnmẹ ozi hụ dọn gwa ẹnyi.
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ya wụ, makẹni a kpachanpụgụọ m ẹnya lebanchanrịn ihiẹn ndịnị ile ẹnya gha mbidọn lala, e rogụọ m'a nị ọ hụghọ mma nị mmẹ nwẹn nkẹ gi usọnrọn-usọnrọn den'i k'o dọn mẹsọnmẹ,
3 igualmente a mim me pareceu bem, depois de acurada investigação de tudo desde sua origem, dar-te por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 kẹni ọ hụn ụzọ we i ẹnya nị ihiẹn wẹ kuzi i wụ ezioku.
4 para que tenhas plena certeza das verdades em que foste instruído.
5 Ogẹn Hẹrọdụ gi wụ eze Judia, o nwọn onyẹ nchụ-ẹjan ohu w'a kpọ Zẹkaraya. Kẹ wẹ dọn han ndị nchụ-ẹjan, itu Abija k'ọ rị. Ẹlizabẹti nwunyẹ ẹ wụzịkwọ onyẹ ebọn Ẹrọnụ kẹ ya.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. Sua mulher era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Wẹ ẹbụọ wụ ndị ezi-omumẹ ẹnya Osolobuẹ; enwọn wẹ nkọrịanị—w'e dọnmẹchanrịn iwu lẹ ọdịnalị ile rị ofufe hụn Di-nwọnni-ẹnyi tumẹsọnmẹ.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo irrepreensivelmente em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Kanị amụnị wẹ nwa, makẹlẹ Ẹlizabẹti wụ agan, bụ wẹ ẹbụọ a kagụọ ẹgẹdi.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, sendo eles avançados em dias.
8 Ụhụọhịn ohu, Zẹkaraya rị imẹ Ụlọ-nsọ a rụn ọrụn nchụ-ẹjan a, ogẹn ndị itu ẹ gi rị ọrụn.
8 Ora, aconteceu que, exercendo ele diante de Deus o sacerdócio na ordem do seu turno, coube-lhe por sorte,
9 Kẹ omẹnalị ndị nchụ-ẹjan dọn rị, ịya kẹ mkpọ wẹ tụ hanrịn hụn sikọ d'a banye Ebẹhụ-rị-nsọ imẹ Ụlọ-nsọ Di-nwọnni-ẹnyi d'a kpọ nsẹnsị ọkụn.
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso;
10 K'ọ rị a kpọ nsẹnsị hụ ọkụn, ndị hụ ile bịa d'e fe ofufe hụ ihun-ezi, e mẹ ekpere.
10 e, durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia da parte de fora, orando.
11 'Ya kẹ mmọn-ozi Di-nwọnni-ẹnyi nọ nwọnpụha nị Zẹkaraya imẹ ebahụn; mmọn-ozi hụ wuzo azụụn ẹka-ihiẹn ukpo w'a nọ a kpọ nsẹnsị ọkụn.
11 E eis que lhe apareceu um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Ogẹn Zẹkaraya gi hụn a, ẹhụ nọ mama a nni ọda-ọda, egun nọ tụma a.
12 Vendo-o, Zacarias turbou-se, e apoderou-se dele o temor.
13 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Atụlẹ egun Zẹkaraya! Osolobuẹ a nụgụọ ekpere i: Elizabẹtị nwunyẹ i jẹnkọ d'a mụn'ị okẹnnyẹ! I sikọ d'a kpọ a Jọnụ.
13 Disse-lhe, porém, o anjo: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida; e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, a quem darás o nome de João.
14 Ụnụ jẹnkọ d'a ghọghọ ọda; ẹfọ sikọ d'a sụọ ọnụ ụsụọ ọda-ọda; ndị bu ọda jẹnkọ d'a ghọghọnị ọmụmụ a,
14 Em ti haverá prazer e alegria, e muitos se regozijarão com o seu nascimento.
15 makẹni o jẹnkọ d'a wụ okẹn ịhịan ẹnya Di-nwọnni-ẹnyi. Ọ rakọkwọ manya ọwụlẹ mọbụ manya zeni. Wẹ gini d'a mụ a, Mmọn-nsọ sikọ d'a gha ebe ọ rị ẹfọ nnẹ ẹ jun imẹ ẹ.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte e será cheio do Espírito Santo, já do ventre materno.
16 O jẹnkọ d'e mẹ ndị Izrẹlụ bu ọda gbehutọ d'e kunrun Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ wẹ.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 O sikọ d'e buru ni Di-nwọnni-ẹnyi ụzọ kẹn'ọ kwan'a ụzọ; o jẹnkọ d'e gi agụngụn lẹ ikẹn onyẹ-amụma wụ Ẹlaịja mẹ ẹ—kẹni o mẹ obi ndị nẹdi gbehutọ si ebe ụmụ wẹ rị, mẹ ndị nnupụ-isi gbehutọ d'e romẹ iroro ndị ezi-omumẹ, iroro ndị marịn ihiẹn—gi ẹ kwademẹ ndị alịnị makẹ ọbịbịa Di-nwọnni-ẹnyi.”
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Zẹkaraya nọ sị mmọn-ozi hụ, “Nanị m'e dọn marịn nị ọnwan sikọ d'e mẹ? A kagụọ m ẹgẹdi, nwunyẹ m a kagụọzị ẹgẹdi.”
18 Então, perguntou Zacarias ao anjo: Como saberei isto? Pois eu sou velho, e minha mulher, avançada em dias.
19 Mmọn-ozi hụ nọ shịarị a, sị, “Mmẹ wụ Gebrẹlụ hụn e wuzo ihun Osolobuẹ. Ịya zi m d'a gwa ị oku, zi i oziọmanị.
19 Respondeu-lhe o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para falar-te e trazer-te estas boas-novas.
20 Ebe o mẹ nwan nị y'e gini ihiẹn ndị hụ m ku dọn, ihiẹn ndị hụ hụn jẹnkọ d'e mẹzu ogẹn ẹ ru, ị jẹnkọ d'a wụ odin: 'ya sakọzị ẹka ku oku d'e ru ụhụọhịn ihiẹn m ku jẹnkọ d'e mẹ.”
20 Todavia, ficarás mudo e não poderás falar até ao dia em que estas coisas venham a realizar-se; porquanto não acreditaste nas minhas palavras, as quais, a seu tempo, se cumprirão.
21 Ogẹn ihiẹnni gi rị e mẹ, ndị ahụn hụ e che Zẹkaraya, a sị, “K'o biehanzịnị ẹnịna imẹ Ebahụn-rị-nsọ?”
21 O povo estava esperando a Zacarias e admirava-se de que tanto se demorasse no santuário.
22 Ogẹn o gi pụha, ọ sanị ẹka gwa wẹ oku, 'ya wẹ nọ marịn n'ọ hụnọlẹ ọhụn imẹ Ebahụn-rị-nsọ—makẹni ọ tọ e gi ẹka a gwa wẹ oku, ọ sazịnị ẹka ku oku.
22 Mas, saindo ele, não lhes podia falar; então, entenderam que tivera uma visão no santuário. E expressava-se por acenos e permanecia mudo.
23 Ogẹn ọrụn a a gụụ, ọ nọ lama iwe ẹ.
23 Sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para casa.
24 Omẹgụụ, Ẹlizabẹti nwunyẹ ẹ nọ tụrụ imẹ. Ẹlizabẹti aghanị imẹ ụlọ pụ ọrọgbọ ifọn isẹn.
24 Passados esses dias, Isabel, sua mulher, concebeu e ocultou-se por cinco meses, dizendo:
25 Ọ sị, “Di-nwọnni-ẹnyi e mẹkẹ ni m ebe ọ nọ gi ẹnya rị mma lee m, wepụ ụya ile m rị a hụn ebe ndị nke m rị!”
25 Assim me fez o Senhor, contemplando-me, para anular o meu opróbrio perante os homens.
26 Ogẹn ẹfọ-imẹ Elizabẹtị gi rị ifọn isin, Osolobuẹ nọ zi mmọn-ozi ahụn w'a kpọ Gebrẹlụ jẹn obodo ohu mẹ ẹkẹrẹ w'a kpọ Nazarẹtị hụn rị Galili;
26 No sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado, da parte de Deus, para uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 o zi ẹ d'e kunrun nwa-agbọọ ohu kelẹni marịn okẹnnyẹ. Ẹfan nwa-agbọọ hụ wụ Meri. Nwa-agbọọ ahụn lẹ okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Josẹfụ kwerigbama nị wẹ jẹnkọ d'a lụ; Josẹfụ wụ onyẹ ikpun-ụlọ eze, ikpun-ụlọ Defidi.
27 a uma virgem desposada com certo homem da casa de Davi, cujo nome era José; a virgem chamava-se Maria.
28 Mmọn-ozi hụ nọ bịa d'e kunrun Meri, sị a, “Darụ! Onyẹ Chuku gọzi agọzi! Chuku nọyeni i anọyeni.”
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Alegra-te, muito favorecida! O Senhor é contigo.
29 Oku mmọn-ozi hụ gwa Meri anịzịnị obi ru Meri alị kaka; ọ hụ a jụ enwẹn ẹ kẹ elee ụdị ekele wụ ọnwan.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que significaria esta saudação.
30 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Atụlẹ egun. Osolobuẹ e mẹgụọ n'ị ọhụnma.
30 Mas o anjo lhe disse: Maria, não temas; porque achaste graça diante de Deus.
31 I k'a tụ imẹ, mụ okẹnnyẹ; ị jẹnkọ d'a kpọ a Jizọsị/Jesu.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, a quem chamarás pelo nome de Jesus.
32 O k'a wụ okẹn ịhịan; wẹ jẹnkọ d'a kpọ a Nwa Onyẹ Hụ Kachanrịnnị. Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ jẹnkọ d'e ye ẹ ukpo nẹdi-ẹ-kanị wụ Defidi;
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo; Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 o k'a kị Izrẹlụ, ikpun-ụlọ Jekọpụ, jẹnrin ejẹn; alị-eze ẹ agụkọ!”
33 ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Meri nọ sị mmọn-ozi hụ, “Nanị k'o dọn mẹ—bụ m'e ke marịn okẹnnyẹ?”
34 Então, disse Maria ao anjo: Como será isto, pois não tenho relação com homem algum?
35 Mmọn-ozi hụ nọ sị a, “Mmọn-nsọ jẹnkọ d'a bịakwasị i; ikẹn Onyẹ Hụ Kachanrịnnị jẹnkọ d'e kpumẹ i. Ya wụ, nwa ị jẹnkọ d'a mụ k'a rị nsọ—wẹ k'a kpọ a Nwa Osolobuẹ.
35 Respondeu-lhe o anjo: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Ọzọzị, Ẹlizabẹti nwẹnẹ i a tụrụgụọ imẹ—ebeni ọ kagụụ ẹgẹdi! Ẹfọ-imẹ rị a nwan ifọn isin—onyẹ nwẹn wẹ te sị n'ọ wụ agan!
36 E Isabel, tua parenta, igualmente concebeu um filho na sua velhice, sendo este já o sexto mês para aquela que diziam ser estéril.
37 Makẹni, o nwọnni ihiẹn Osolobuẹ ghalẹni a saẹka e mẹ!”
37 Porque para Deus não haverá impossíveis em todas as suas promessas.
38 Ya Meri nọ sị, “Ịyaa; odibo Di-nwọnni-ẹnyi kẹ m wụ—'ya rị nị m k'i dọn ku!” 'Ya mmọn-ozi hụ nọ la a tọ, pụ.
38 Então, disse Maria: Aqui está a serva do Senhor; que se cumpra em mim conforme a tua palavra. E o anjo se ausentou dela.
39 Omẹgụụ, 'ya Meri nọ kwademẹ ozigbo-ozigbo jẹnmẹ obodo ohu hụn rị oke alị Judia.
39 Naqueles dias, dispondo-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 O ru ebẹhụ, ọ nọ banye iwe Zẹkaraya, kele Ẹlizabẹti.
40 entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Ogẹn Ẹlizabẹti gi nụ ekele Meri, nwa rị a ẹfọ nọ tụsi elu. 'Ya Mmọn-nsọ nọ gbajun Elizabẹtị.
41 Ouvindo esta a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre; então, Isabel ficou possuída do Espírito Santo.
42 'Ya Elizabẹtị nọ gi okẹn olu dọbepụ oro, sị, “Ịyụ kẹ wẹ kachanrịn a gọzi imẹ ikpoho ile; nwa ị sikọ d'a mụ wụ onyẹ wẹ gọzi agọzi!
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre!
43 Nanị ke ihiẹn ọma han ẹnịna dọn mẹ m, nị nnẹ Di-nwọnni-m bịa d'a hụn m?
43 E de onde me provém que me venha visitar a mãe do meu Senhor?
44 Makẹni, hụn m gihụ nụ k'i kele, nwa rị m ẹfọ nọ gi ịghọghọ tụsi elu!
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Ngọzi rị nị okpoho hụ hụn kweri nị oku hụn Di-nwọnni-ẹnyi gwa a jẹnkọ d'e mẹzu!”
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 Meri nọ sị,
46 Então, disse Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 mmọn m rị a ghọghọ imẹ Onyẹ-nzụọpụha m wụ Osolobuẹ,
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 makẹni o gigụọ ẹnya rị mma lee m —
48 porque contemplou na humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 makẹni Onyẹ Hụ Nwọn Ikẹn e mẹọlẹ ni m okẹn ihiẹn rị ichẹn-ichẹn;
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 O mẹsọnmẹ ni ndị hụn e humẹn'ẹ isi omikẹn —
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Ọ tịnpụgụọ ẹka a, kpa ikẹn,
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 O wetugụọ ndị-nze uku elu ukpo wẹ,
52 Derribou do seu trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 O gigụọ ihiẹn rị mma yejun onyẹ ẹgụn rị a gụn ẹfọ,
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 O yegụọnị odibo ẹ wụ Izrẹlụ ẹka;
54 Amparou a Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 Ọ nyanhangụọ a
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como prometera aos nossos pais.
56 Ya Meri nọ sọn Ẹlizabẹti nọdị ihiẹn rịkẹ ọrọgbọ ifọn ẹtọ, ọ nọ lakin iwe ẹ.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 O ru ogẹn Elizabẹtị k'e gi mụ, ọ nọ mụ okẹnnyẹ.
57 A Isabel cumpriu-se o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Ndị bikunmẹn'ẹ lẹ ndị nke wẹ nọ nụ nị Di-nwọnni-ẹnyi e mẹgụọ n'a okẹn omikẹn, wẹ nọ sọn ẹ ghọghọ.
58 Ouviram os seus vizinhos e parentes que o Senhor usara de grande misericórdia para com ela e participaram do seu regozijo.
59 Nke akpụ-ụhụọhịn ẹsatọ, wẹ nọ bịa d'a kwa nwata hụ ugun; wẹ te k'a gụn a Zẹkaraya nọkẹ nẹdi ẹ,
59 Sucedeu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 kalẹ nnẹ ẹ nọ sị, “Mba-o! Wẹ jẹnkọ d'a kpọ a Jọnụ.”
60 De modo nenhum! Respondeu sua mãe. Pelo contrário, ele deve ser chamado João.
61 Wẹ nọ sị a, “O nwọnni onyẹ nke ụnụ hụn a za ẹfan hụ!”
61 Disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que tenha este nome.
62 Wẹ nọ gi ẹka jụ nẹdi ẹ ẹfan wẹ sikọ d'a kpọ a.
62 E perguntaram, por acenos, ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Ọ nọ sị wẹ y'ẹ ọmụma hụn w'a kaye ihiẹn, 'ya ọ nọ de, “Ẹfan a wụ Jọnụ.” Ọ nọ tụ wẹ ile ẹnya!
63 Então, pedindo ele uma tabuinha, escreveu: João é o seu nome. E todos se admiraram.
64 Idumuzi, ọnụ a nọ shịapụ, ire ẹ a tọpụ, ọ nọ kumẹ oku, jama Osolobuẹ mma.
64 Imediatamente, a boca se lhe abriu, e, desimpedida a língua, falava louvando a Deus.
65 Egun nọ tụma ndị ile bikunmẹni wẹ; ndị ịhịan hụ e ku oku ihiẹn ndịnị ẹgbẹrẹ oke Judia ile.
65 Sucedeu que todos os seus vizinhos ficaram possuídos de temor, e por toda a região montanhosa da Judeia foram divulgadas estas coisas.
66 Onyẹ ọwụlẹ nụn'a hụ e ro ẹ, a sị, “Kịnị kẹ nwatanị jẹnkọ d'a wụ?” Wẹ rị a jụ ẹnịna makẹni ẹka Di-nwọnni-ẹnyi rị imẹ ndụn a ezioku-ezioku.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: Que virá a ser, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Mmọn-nsọ nọ jun imẹ nẹdi ẹ wụ Zẹkaraya, 'ya ọ nọ bu amụmanị:
67 Zacarias, seu pai, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 “Ọjịja-mma ya rị nị Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ Izrẹlụ!
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 O wepụhagụọnị ẹnyi Mpịn,
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 O mẹgụụ a k'o dọn ku ẹ ẹdẹi,
70 como prometera, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 n'o jẹnkọ d'a zụọpụha ẹnyi ẹka ndị iṅẹnrẹn ẹnyi ile
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 n'o sikọ d'e mẹni ndị nẹdi ẹnyi kanị omikẹn
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 nyanhan ẹfan a,
73 e do juramento que fez a Abraão, o nosso pai,
74 n'o sikọ d'a gbapụha ẹnyi ẹka ndị iṅẹnrẹn ẹnyi,
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 kama, ẹnyi e gi ịrị-nsọ lẹ imẹ-ihiẹn ọ chọ
75 em santidade e justiça perante ele, todos os nossos dias.
76 “Nke iyụ wụ nwa,
76 Tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 i jẹnkọ d'e mẹ ndị nke ẹ marịn
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, no redimi-lo dos seus pecados,
78 Ọnwan jẹnkọ d'e mẹ
78 graças à entranhável misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 mẹ ẹ gha elu-igwee nwunmẹni
79 para alumiar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Nwata hụ wụ Jọnụ e sue, wụrụ onyẹ zeni imẹ mmọn; ọ nọ biri atụ d'e ru ụhụọhịn hụ ọ pụha d'a rụnma ọrụn a id'ẹnya ndị Izrẹlụ ile.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até ao dia em que havia de manifestar-se a Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.