Lucas 15
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs BKJ
1 Ụhụọhịn ohu, ogẹn ndị ile hụn a na ụgwọ-isi lẹ ndị wẹ gi njọ marịn gi rị a bịa d'e gọn Jizọsị ntịn,
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 ndị Itu-Farisi lẹ ndị-nkuzi Iwu nọ dẹnwịnnwịnma, a sị, “Okẹnnyẹni a nabanhan ndị njọ, e sọn wẹ e ri ihiẹn-oriri.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 'Ya Jizọsị nọ ta nị wẹ iluni:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Omẹni onyẹ ohu imẹ ụnụ nwẹ atụnrụn ọgụn-isẹn, nị ohu e tuhu imẹ wẹ, kịnị k'o jẹnkọ d'e mẹ? Ọ hapụkọ ohu-arịa-ọgụn-isẹn hụ ogige ebẹhụ wẹ rị a kpa nni d'a chọ ohu hụ tuhuni d'e ru mgbe ọ hụn a?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Ọ hụn a, ọ ghọghọma—nke wụ nị o sikọ d'a pa a che uvun,
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 bulụa a ụlọ. O ru ụlọ, ọ kpọgbama ndị ọwụ a lẹ ndị bikunmẹ n'ẹ, sị wẹ, ‘Sọn ni m ghọghọ, makẹni a hụngụọ m atụnrụn m te tuhuni.’ …o sikọ d'a pa a che uvun|src="lb00001b.jpg" size="col" loc="LUK15" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="15.3-6"
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 M rị a gwa ụnụ nị ẹrịra kẹ ịghọghọ jẹnkọ d'a rị elu-igwee ọda-ọda makẹ ufiri onyẹ-njọ ohu rogharịnị karị ndị ezi-omumẹ ohu-arịa-ọgụn-isẹn hụn o mẹ ni ọ rịnị mkpa nị wẹ k'e rogharị.”
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 “Ra, omẹni okpoho dọnmẹ egho ọrụn akpụ-ụhụọhịn iri, egho ọrụn akpụ-ụhụọhịn e tuhu, k'o jẹnkọ d'e mẹ? Ẹlẹ o jẹnkọ d'a mụye ukpẹ, zachanrịn ụlọ a, chọ a ịtan, chọ a imọn—d'e ru mgbe ọ hụn a?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ọ hụn a, ọ kpọkikomẹ ndị ọwụ a lẹ ndị bikunmẹ n'ẹ, sị wẹ, ‘Sọn ni m ghọghọ makẹni a hụngụọ m egho m te tuhuni.’ ”
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 “M rị a gwa ụnụ nị ẹrịra kẹ ịghọghọ dọn a rị ebe ndị mmọn-ozi Osolobuẹ rị makẹ ufiri onyẹ-njọ ohu rogharịnị.”
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Ya Jizọsị nọ sịzị, “Okẹnnyẹ ohu mụ ikẹnnyẹ ẹbụọ.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Hụn-nta nọ sị nẹdi ẹ, ‘Baba, kebe ihiẹn ile, y'e ye m hụn k'e runi m.’ 'Ya ọ nọ kebe ni wẹ ihiẹn ile o nwẹ.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 O ke mẹhụ akpụ-ụhụọhịn ole, hụn-nta nọ kpọnkwamẹ ihiẹn ile wẹ keye ẹ, bu ẹ re, gha ụlọ pụ, si alị ohu teni, ebahụn k'ọ nọ ritịta ego ẹ ebe ọ rị e bi obibi nwọnlẹni isi.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ogẹn o gi rigụụ ihiẹn ile o nwọn, okẹn ụnwụn nọ mụgbama alị hụ, elu nọ fụma a.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 'Ya ọ nọ jẹnmẹ d'a rụnma nị onyẹ alị hụ ọrụn. Onyẹ ahụn nọ zi ẹ si ebe ọ nọ a zụn ezin d'e yemẹ ezin ndị hụ ihiẹn-oriri.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 O te rị a n'o gi ihiẹn-oriri ezin e gbọn ẹgụn, kalẹ o nwọnni onyẹ y'ẹ ihiẹn ọwụlẹ.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Ogẹn uche ẹ gi kinhẹn, ọ nọ sị, ‘Kẹ ndị ile nẹdi m we ọrụn nwọn hụn w'e ri e rihọdụ, mmẹ nwẹn hụ ebeni a ka enwẹn m ẹgụn?’
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 ‘M jẹnkọ d'e lihi, buru nẹdi m; m jẹnkọ d'a sị a, “Baba, e mẹọlẹ m elu-igwee njọ, mẹzikwọ 'yụ lẹ enwẹn i njọ.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Efuruzini m onyẹ wẹ sikọ d'a kpọ nwa ị; weri m kẹ onyẹ ohu imẹ ndị hụn i we ọrụn.” ’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ya ọ nọ buli, buru nẹdi ẹ. Kanị, ebe ọ rị ebe teni, nẹdi ẹ nọ lechen'ẹ; omikẹn ẹ nọ mẹ nẹdi ẹ ọda-ọda, 'ya ọ nọ gbaburu nwa a, dide ẹ, su ẹ ọnụ.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ya nwa a nọ sị nẹdi ẹ, ‘Baba, e mẹọlẹ m elu-igwee njọ, mẹzikwọ 'yụ lẹ enwẹn i njọ, efuruzini m onyẹ w'a kpọ nwa ị!’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Kanị, nẹdi ẹ nọ kpọ ndị idibo ẹ, sị wẹ, ‘Ọgbahu-ọgbahu! Wẹhẹ ni ẹkwa hụn kachanrịn mma yimẹ ẹ! Yimẹ n'ẹ ọla mkpịnsịn-ẹka! Yimẹn'ẹ akp'ụkụ!
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Wepụha nị nwa-efin ahụn kachanrịn mma ẹnyi zụntọ nị ụnụ gbu ẹ! Nị ẹnyi ri ni oriri, nị ẹnyi ghọghọ—
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 makẹni nwa m nị te nwụnhụn anwụnhụn, kanị ọ rị nwan ndụn; o te tuhu etuhu, kanị a hụngụọ m'a nwan.’ Wẹ nọ rimẹ oriri, ghọghọma.”
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Ogẹn hụ, nwa a hụn kanị rị ugbo. Ogẹn o gi lala, o rumẹ ẹhụ ụlọ, ọ nọ nụ ukwere egu wẹ rị a kpọ, e tẹn.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 'Ya ọ nọ kpọ odibo ohu, jụ a, sị, ‘Kịnị rị e mẹ?’
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Odibo hụ nọ sị a, ‘Nwẹnẹ i bịa abịa; nẹdi i e gbugụọ nwa-efin ahụn kachanrịn mma wẹ zụntọ, makẹni o nwẹhẹnzi nwa a ebe ọ rị ndụn, o nwọnni ihiẹn mẹn'ẹ.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Iwe nọ wemẹ nwẹnẹ ẹ hụn kanị, nke wụ nị o kwerini banye imẹ ụlọ; 'ya nẹdi ẹ nọ pụha, rịọma a.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Kanị, ọ sị nẹdi ẹ, ‘Lee ẹ, kete ahụa ole-lẹ-ole m rị a rụn n'ị kẹ igbọn, enupụtuni ni m'i isi. Kanị, y'e yetudẹni m kẹ nwa-ewu mmaka nị mmẹ lẹ ndị ọwụ m gi ri oriri!
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Kanị, nwa ị nị gigụụ ihiẹn i ile bupụ ịgbaraja a lụa nwan, y'e gbun'ẹ nwa-efin hụ kachanrịn mma ẹnyi zụntọ!’
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Ya Nẹdi ẹ nọ sị a, ‘Nwa m, mmẹ lẹ yụ rịchanrịn ebeni, ihiẹn ile m nwọn wụ nke i.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Kanị, o furu nị ẹnyi ri oriri, ghọghọ, makẹlẹ nwẹnẹ i ni te nwụnhụn anwụnhụn, kalẹ ọ rị nwan ndụn; o te tuhu etuhu, kanị, a hụngụọ w'a nwan.’ ”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.