Lucas 10
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ACF
1 Ọnwan e mẹgụụ, Di-nwọnni-ẹnyi nọ họrị ikẹnnyẹ mmẹbụọ-kwasị-ọgụn-ẹtọ ndị ọzọ. Ọ nọ zipụ wẹ mmadụ ẹbụọ-ẹbụọ, nị wẹ buru n'ẹ ụzọ jẹn obodo ile lẹ ebe ile 'ya lẹ enwẹn ẹ jẹnkọ d'e jẹn.
1 E depois disto designou o Senhor ainda outros setenta, e mandou-os adiante da sua face, de dois em dois, a todas as cidades e lugares aonde ele havia de ir.
2 Ọ nọ sị wẹ, “Ihiẹn-ugbo wẹ jẹnkọ d'a ghọ ebukẹ, kanị ndị jẹnkọ d'a ghọn'a ebuni ọda. Mẹ ni nwan ekpere rịọ onyẹ nwọn ugbo n'o zi ndị ọrụn d'a ghọn'a ihiẹn-ugbo ẹ.
2 E dizia-lhes: Grande é, em verdade, a seara, mas os obreiros são poucos; rogai, pois, ao Senhor da seara que envie obreiros para a sua seara.
3 Jẹnmẹ ni! Lee ẹ, m rị e zipụ ụnụ rịkẹ atụnrụn e ye imẹ igunrun ẹwọrọ. Atụnrụn rị ebe eje anụ e ri anụ rị|src="LB00011b.jpg" size="col" loc="LUK 10" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="10.3"
3 Ide; eis que vos mando como cordeiros ao meio de lobos.
4 Ewerilẹ ni ego; ebulẹ ni ẹkpa; ewerilẹ ni akp'ụkụ; akụsịlẹ ni ụzọ d'e kele onyẹ ọwụlẹ.
4 Não leveis bolsa, nem alforje, nem alparcas; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Ụlọ ọwụlẹ ụnụ banye, bu ni ụzọ kele, sị, ‘Udọn 'ya rị nị ụlọnị.’
5 E, em qualquer casa onde entrardes, dizei primeiro: Paz seja nesta casa.
6 Omẹni onyẹ udọn rị ụlọ hụ, udọn ụnụ a nọyen'ẹ; kanị, omẹni o nwọnni onyẹ udọn rịn'a, udọn ụnụ e kinhẹn ni ụnụ.
6 E, se ali houver algum filho de paz, repousará sobre ele a vossa paz; e, se não, voltará para vós.
7 Nọdị nị ụlọ ohu ahụn ndị rịn'a nabanhan ụnụ, e ri, a ra ihiẹn ọwụlẹ wẹ ye ụnụ, makẹni o furu nị wẹ kụ ndị ọrụn ụgwọ. Akwahunmẹlẹ ni.
7 E ficai na mesma casa, comendo e bebendo do que eles tiverem, pois digno é o obreiro de seu salário. Não andeis de casa em casa.
8 Obodo ọwụlẹ ụnụ banye, nị a nabanhan wẹ ụnụ, ri ni ihiẹn ọwụlẹ wẹ ye ụnụ;
8 E, em qualquer cidade em que entrardes, e vos receberem, comei do que vos for oferecido.
9 zụọ nị ndị emu rị a kụ imẹ obodo hụ; sị nị ndị rị n'a, ‘Alị-eze Osolobuẹ a rịgụọ nsue.’
9 E curai os enfermos que nela houver, e dizei-lhes: É chegado a vós o reino de Deus.
10 Kanị obodo ọwụlẹ ụnụ banhan nị anabanhannị wẹ ụnụ, shi ni ọgbara-ogbe, ụnụ a nọdị ebẹhụ sị,
10 Mas em qualquer cidade, em que entrardes e vos não receberem, saindo por suas ruas, dizei:
11 ‘Kẹ ẹjan obodo ụnụ hụn rị ẹnyi ụkụ, ẹnyi rị e tichanpụ a atọnị ụnụ n'ọ shịagbu ụnụ ẹri. Kanị, nyanhan nị nị Alị-eze Osolobuẹ a rịgụọ nsue!’
11 Até o pó, que da vossa cidade se nos pegou, sacudimos sobre vós. Sabei, contudo, isto, que já o reino de Deus é chegado a vós.
12 M rị a gwa ụnụ ezioku, o jẹnkọ d'a rị nị eje-alị ahụn wụ Sodọm nfe Ụhụọhịn Okinkin-ikpe karị obodo hụ!”
12 E digo-vos que mais tolerância haverá naquele dia para Sodoma do que para aquela cidade.
13 “Okẹn nsọngbu jẹnkọ d'a rị nị ndị obodo Korazin! Okẹn nsọngbu jẹnkọ d'a rịzịkwọ nị ndị obodo Bẹsaịda! Makẹni, omẹni imẹ eje-alị wụ Taya-lẹ-Sidọnụ kẹ wẹ nọ rụn ọrụn-atụmẹnya ndị hụn wẹ rụn imẹ ụnụ, nkẹ o tekẹ ndị Taya-lẹ-Sidọnụ rogharịgụụ, yiri ẹkwa-ahịọ, bụọ ntụn kpu enwẹn wẹ, nọdị akpakalị—gi ghọsị n'e rogharịgụọ wẹ!
13 Ai de ti, Corazim, ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom se fizessem as maravilhas que em vós foram feitas, já há muito, assentadas em saco e cinza, se teriam arrependido.
14 Ụnụ jẹnkọ d'a takarị ndị Taya-lẹ-Sidọnụ afụnfụn Ụhụọhịn Okinkin-ikpe.”
14 Portanto, para Tiro e Sidom haverá menos rigor, no juízo, do que para vós.
15 “Nke ụnụ ndị obodo Kapanọm, ụnụ ro ni wẹ sikọ d'e busi ụnụ elu-igwee? Mba! Wẹ jẹnkọ d'a tụtu ụnụ ye alị-mmọn!”
15 E tu, Cafarnaum, que te levantaste até ao céu, até ao inferno serás abatida.
16 Ọ nọ sị ụmụ-azụụn a, “Onyẹ ọwụlẹ gọn ụnụ ntịn rị e gọn m ntịn; onyẹ ọwụlẹ jụ ụnụ rị a jụ m; onyẹ ọwụlẹ jụ nị m rị a jụ onyẹ hụn zihẹni m.”
16 Quem vos ouve a vós, a mim me ouve; e quem vos rejeita a vós, a mim me rejeita; e quem a mim me rejeita, rejeita aquele que me enviou.
17 Omẹgụụ, ikẹnnyẹ mmẹbụọ-kwasị-ọgụn-ẹtọ hụ nọ gi okẹn ịghọghọ lụa. Wẹ nọ sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, kẹ eje-mmọn rị ichẹn-ichẹn humẹni ẹnyi isi hụn ẹnyi gihụ gi ẹfan ị gwa wẹ oku!”
17 E voltaram os setenta com alegria, dizendo: Senhor, pelo teu nome, até os demônios se nos sujeitam.
18 Jesu nọ sị wẹ, “A hụnghọ m kẹ Ekwensụ gha elu-igwee dan ‘nwaịn!’, rịkẹ ebe amụma nọ be.
18 E disse-lhes: Eu via Satanás, como raio, cair do céu.
19 Lee ẹ! E yeọlẹ m ụnụ ikẹn hụn ụnụ e gi zọ agwọ lẹ akpị ọkụ ghafe, lẹzikwọ hụn ụnụ e gi mẹri ikẹn ile Eṅẹnrẹn hụ nwọn—o nwọnni ihiẹn sikọ d'a rụ ụnụ ẹhụ.
19 Eis que vos dou poder para pisar serpentes e escorpiões, e toda a força do inimigo, e nada vos fará dano algum.
20 K'osilẹrị, egilẹ ni ifiri ni eje-mmọn humẹ ni ụnụ isi ghọghọ, ka ghọghọ nị makẹni e deyegụọ wẹ ẹfan ụnụ imẹ elu-igwee.”
20 Mas, não vos alegreis porque se vos sujeitem os espíritos; alegrai-vos antes por estarem os vossos nomes escritos nos céus.
21 Ogẹn ohu hụ, Jesu nọ ghọghọ imẹ Mmọn-nsọ, sị, “Baba, Onyẹ nwọn elu-igwee lẹ ụwa! M rị e kele i makẹlẹ 'y'e zuemẹgụọ nị ndị marịn ihiẹn lẹ ndị nwẹ nghọta ihiẹn ndịnị, we wẹ ghọsị ụmụ-ndu. Ẹghẹẹ Baba, ẹnịna k'ị chọ n'ọ rị.”
21 Naquela mesma hora se alegrou Jesus no Espírito Santo, e disse: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, que escondeste estas coisas aos sábios e inteligentes, e as revelaste às criancinhas; assim é, ó Pai, porque assim te aprouve.
22 “Nẹdi m e bugụọ ihiẹn ile che m ẹka. O nwọnni onyẹ marịn onyẹ Nwa Osolobuẹ wụ wezụka Chuku-Nẹdi; o nwọnzikwọnị onyẹ marịn Chuku-Nẹdi wezụka Nwa a—lẹzi onyẹ ọwụlẹ Nwa a chọ n'o mẹ ẹ marịn a.”
22 Tudo por meu Pai foi entregue; e ninguém conhece quem é o Filho senão o Pai, nem quem é o Pai senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Ya kẹ Jizọsị nọ gbehutọ, bu ihun zimẹ ụmụ-azụụn a, kagwa wẹ, sị, “Ụnụ wụ ndị wẹ gọzi agọzi nị ẹnya ụnụ rị a hụn ihiẹn ndịnị ụnụ rị a hụn!
23 E, voltando-se para os discípulos, disse-lhes em particular: Bem-aventurados os olhos que vêem o que vós vedes.
24 M rị a gwa ụnụ, ndị-amụma lẹ ndị nze bu ọda a chọgụọ nị wẹ hụn ihiẹn ụnụ rị a hụn, ahụnnị w'a; a chọzịkwọ wẹ nị wẹ nụ ihiẹn ụnụ rị a nụ, anụnị w'a.”
24 Pois vos digo que muitos profetas e reis desejaram ver o que vós vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
25 Ọkaa-Iwu ohu bịa d'e shini Jesu ọnyan. Ọ sị Jesu, “Onyẹ-nkuzi, kịnị kẹ m jẹnkọ d'e mẹ nị m nwọnhẹn ndụn-itẹbitẹ?”
25 E eis que se levantou um certo doutor da lei, tentando-o, e dizendo: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Jesu nọ sị a, “Kị Iwu Mozizi ku? Nanị ị ghọta a?”
26 E ele lhe disse: Que está escrito na lei? Como lês?
27 Okẹnnyẹ hụ nọ za, sị, “ ‘Gi obi i ile, enwẹn i ile, ikẹn i ile lẹzi uche i ile nwẹ ihiẹn-ọsụsụọ Di-nwọnni-ẹnyi wụ Osolobuẹ i’; lẹzikwọ ‘ihiẹn ibe i k'a sụọrịrị ị kẹ ihiẹn enwẹn i dọn a sụọ ị.’ ”
27 E, respondendo ele, disse: Amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todas as tuas forças, e de todo o teu entendimento, e ao teu próximo como a ti mesmo.
28 Jesu nọ sị a, “Y'a zagụọ ọhụnma; mẹ ọnwan kẹni i rị ndụn.”
28 E disse-lhe: Respondeste bem; faze isso, e viverás.
29 Kanị Ọkaa-Iwu hụ chọ n'o kuni enwẹn ẹ ọhụnma, ọ nọ jụ Jesu, sị, “Onyẹ wụ nwan ibe m?”
29 Ele, porém, querendo justificar-se a si mesmo, disse a Jesus: E quem é o meu próximo?
30 Jesu nọ za, sị, “Okẹnnyẹ ohu gha Jerusalẹm jẹnkọ Jẹriko. Ọ nọ danban ẹka ndị ohin, wẹ nọ napụchanrịn a ihiẹn ile o gi, gbama a ọtọ, gbu ẹ ili—nke wụ nị ọ họdụ ẹkẹrẹ n'ọ nwụn, wẹ nọ la a tọ ụzọ.
30 E, respondendo Jesus, disse: Descia um homem de Jerusalém para Jericó, e caiu nas mãos dos salteadores, os quais o despojaram, e espancando-o, se retiraram, deixando-o meio morto.
31 Ọ nọ nwan mẹ ni onyẹ nchụ-ẹjan ohu ghakọ ụzọ hụ; kanị, ogẹn o gi hụn okẹnnyẹ hụ, ọ nọ ghakpẹn ẹ.
31 E, ocasionalmente descia pelo mesmo caminho certo sacerdote; e, vendo-o, passou de largo.
32 Ẹrịra k'o gi mẹzikwọ nị onyẹ Livaị, onyẹ a rụn imẹ Ụlọ-nsọ, ghakọ ụzọ hụ; ọ hụn okẹnnyẹ ahụn, ọ nọzị ghakpẹn ẹ.
32 E de igual modo também um levita, chegando àquele lugar, e, vendo-o, passou de largo.
33 Kanị, ogẹn onyẹ Samerịa ohu hụn ghakọ ụzọ hụ jẹnkọ alị-ịhịan gi pụha ebe okẹnnyẹ hụ rị, hụn a, omikẹn ẹ nọ mẹ ẹ.
33 Mas um samaritano, que ia de viagem, chegou ao pé dele e, vendo-o, moveu-se de íntima compaixão;
34 Ọ nọ jẹn d'e kunrun ẹ, hu udẹn lẹ manya yesọnmẹ ebe ile ọ rụ ẹhịụ, kẹnmẹchanrịn a wẹ ile. Onyẹ Samerịa hụ gi anyịnnyan—ọ nọ bu okẹnnyẹ hụ che enu anyịnnyan hụ, we okẹnnyẹ ahụn si ụlọ ndị ijẹn a nọdị, nọ ebẹhụ lefụ a ẹnya.
34 E, aproximando-se, atou-lhe as feridas, deitando-lhes azeite e vinho; e, pondo-o sobre o seu animal, levou-o para uma estalagem, e cuidou dele;
35 Ogẹn eki gi fọn, ọ nọ wepụha egho ọrụn akpụ-ụhụọhịn ẹbụọ, ye onyẹ hụn e lepụ ụlọ ndị ijẹn hụ ẹnya, sị a, ‘Dodo, lepụ a ẹnya; m kinhẹn, a kụkin m'ị ihiẹn họdụnị hụn i gi lepụ a ẹnya.’ ”
35 E, partindo no outro dia, tirou dois dinheiros, e deu-os ao hospedeiro, e disse-lhe: Cuida dele; e tudo o que de mais gastares eu to pagarei quando voltar.
36 Ya Jesu nọ nwan sị onyẹ-nkuzi Iwu hụ, “K'i ro? Onyẹ imẹ mmadụ ẹtọnị hẹnrin ibe okẹnnyẹ hụ danban ẹka ndị ohin?”
36 Qual, pois, destes três te parece que foi o próximo daquele que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Onyẹ-nkuzi Iwu hụ nọ za, sị, “Onyẹ hụn mẹ n'ẹ ẹfọma.” Ya kẹ Jesu nọ sị a, “Jẹnmẹ nwan d'e mẹ ẹrịra.”
37 E ele disse: O que usou de misericórdia para com ele. Disse, pois, Jesus: Vai, e faze da mesma maneira.
38 Ogẹn Jesu lẹ ụmụ-azụụn a gi jẹnkọ, wẹ nọ banye obodo ohu mẹ ẹkẹrẹ. Okpoho ohu ẹfan a wụ Mata nọ nabanhan a iwe ẹ:
38 E aconteceu que, indo eles de caminho, entrou Jesus numa aldeia; e certa mulher, por nome Marta, o recebeu em sua casa;
39 Mata nwẹ nwẹnẹ-okpoho ẹfan a wụ Meri, hụn nọdị alị ẹhụ ụkụ Di-nwọnni-ẹnyi, e gọn ntịn ihiẹn ọ rị e ku.
39 E tinha esta uma irmã chamada Maria, a qual, assentando-se também aos pés de Jesus, ouvia a sua palavra.
40 Kanị, Mata asanị ẹka nọdị makẹ ọrụn bu ọda ọ rị a rụn mmụlọ; 'ya ọ nọ bịa d'e kunrun Jesu, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, o nwọnni ihiẹn i kpọ a nị nwẹnẹ m la ọrụn ile tọnị mmẹ sụọ? Gwa a nwan ya d'e yeni m ẹka.”
40 Marta, porém, andava distraída em muitos serviços; e, aproximando-se, disse: Senhor, não se te dá de que minha irmã me deixe servir só? Dize-lhe que me ajude.
41 Kanị Di-nwọnni-ẹnyi nọ za a, sị, “Mata, Mata! Ị rị e hue uhue, e sọngbu enwẹn i banyeni ihiẹn bu ọda —
41 E respondendo Jesus, disse-lhe: Marta, Marta, estás ansiosa e afadigada com muitas coisas, mas uma só é necessária;
42 bụ ihiẹn ohu sụọ rị mkpa; Meri a họrịgụọ hụn ka mma; anapụkọ w'a ya.”
42 E Maria escolheu a boa parte, a qual não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.