Gálatas 2
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVT
1 O mẹpụ ahụa mmẹnọ, m nọ shizi Jerusalẹm. Mmẹ lẹ Banabasị wị ogẹn ahụn, m nọzị weri Taitọsị.
1 Catorze anos depois, voltei a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, e Tito também nos acompanhou.
2 M jẹn ebẹhụ makẹni o nwọn ihiẹn Osolobuẹ ghọsị m; m nọ kọwa nị wẹ oziọma hụn m rị e zi ebe ndị wụlẹni ndị Ju rị. Kanị m mẹ ẹ ụsụọ—ẹgbata mmẹ lẹ ndị wẹ weri nị wẹ wụ ndị-isi sụọ—amamgbe ọ wụrụ nị m rị a gba ọsọ ọlal'iwi mọbụ nị hụn m gbafụ a lagụọ iwi, ọ wụrụ nị ọrụn m la iwi.
2 Fui para lá por causa de uma revelação. Reuni-me em particular com os líderes e compartilhei com eles as boas-novas que tenho anunciado aos gentios. Queria me certificar de que estávamos de acordo, pois temia que meus esforços, anteriores e presentes, fossem considerados inúteis.
3 Awadẹni wẹ ịkwa-ugun ye Taitọsị mmẹ lẹ ịya wị olu, ọsụọn'a nị ẹlẹ onyẹ Ju, nị onyẹ Griki rọ—
3 Mas eles me apoiaram e nem sequer exigiram que Tito, que me acompanhava, fosse circuncidado, embora fosse gentio.
4 kanị oku ịkwa a ugun e te pụhaghọ makẹ ndị hụn gi nzuzue rụbanhan, e mẹ kẹ sị wẹ wụ ndị kwerini. Wẹ bịa d'a hụndẹle ụdị inwọnrin-enwẹn hụ ẹnyi nwọn imẹ Kraịstị, kẹni wẹ wezi ẹnyi che imẹ igbọn.
4 Essa questão foi levantada apenas por causa de alguns falsos irmãos que se infiltraram em nosso meio para nos espionar e nos tirar a liberdade que temos em Cristo Jesus. Sua intenção era nos escravizar,
5 Kanị, ẹnyi ekweyeni ni wẹ kaka akpụ-ohu, makẹni ẹnyi chọkẹnmẹ nị ẹnyi chedọn ni ụnụ ezioku rị oziọma, kẹni ụnụ marịn a k'ọ rịchanrịn.
5 mas não cedemos a eles nem por um momento, a fim de preservar a verdade das boas-novas para vocês.
6 Nke ndị hụn nọ kẹ sị wẹ wụ ndị-ndu—o nwọnni ihiẹn ọhụn wẹ buche ni m. (Ihiẹn ọwụlẹ wẹ wụ enwọn ihiẹn ọ wụ ebe m rị, makẹni Osolobuẹ ara gbeyeni ịhịan.)
6 Quanto aos líderes — cuja reputação, a propósito, não fez diferença alguma para mim, pois Deus não age com favoritismo —, nada tiveram a acrescentar àquilo que eu pregava.
7 Mba. Kama, o wedẹ wẹ ẹnya nị Osolobuẹ e yegụọ m ọrụn ịgbashịa oziọma ebe ndị kwalẹni ugun rị, ya wụ ndị alị ndị ọzọ wụlẹni ndị Ju, k'o dọn ye Pita ọrụn ịgbashịa n'a ebe ndị kwa ugun rị, ya wụ ndị Ju.
7 Ao contrário, viram que me havia sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos gentios, assim como a Pedro tinha sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos judeus.
8 (Makẹni onyẹ ohu hụ gi Pita a rụn ọrụn onyẹ-ozi pụ-ichẹn imẹ igunrun ndị Ju, ndị kwa ugun, ịya gizikwọ mmẹ nwẹn a rụn ọrụn onyẹ-ozi pụ-ichẹn imẹ igunrun ndị wụlẹni ndị Ju, ya wụ ndị kwalẹni ugun.)
8 Pois o mesmo Deus que atuou por meio de Pedro como apóstolo aos judeus também atuou por meu intermédio como apóstolo aos gentios.
9 Ogẹn Jemisi lẹ Pita lẹ Jọnụ, ndị hụn wẹ weri nọkẹ ndị-isi, gi hụn nị ẹka Osolobuẹ rị imẹ m, wẹ nọ na mmẹ lẹ Banabasị ẹka, nabanhan ẹnyi, nị ẹnyi lẹ wẹ wụ ohu. Wẹ nọ kweri n'ọ hụghọ mma nị mmẹ lẹ Banabasị jẹnmẹ d'a rụnma imẹ ndị wụlẹni ndị Ju, ya wụ ndị kwalẹni ugun, uwẹ lẹ enwẹn wẹ a rụnma imẹ ndị Ju, ya wụ ndị kwa ugun.
9 De fato, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, reconheceram a graça que me foi dada e aceitaram Barnabé e a mim como seus colaboradores. Eles nos incentivaram a dar continuidade à pregação aos gentios, enquanto eles prosseguiriam no trabalho com os judeus.
10 Ihiẹn ohu sụọ kẹ wẹ sịhụ ẹnyi mẹ: ẹnyi a nyanhankwọ ndị-igbẹnnyẹ, hụn a dụzịkwọnị m.
10 Sua única sugestão foi que continuássemos a ajudar os pobres, o que sempre fiz com dedicação.
11 Kanị, ogẹn Kẹfasị wụ Pita gi bịa Antịọkụ, m jụgbọ a elee-m, elee-i, makẹni o mẹfie hụn wẹ hụn ẹnya ogẹn ahụn.
11 Mas, quando Pedro veio a Antioquia, tive de opor-me a ele abertamente, pois o que ele fez foi muito errado.
12 Makẹni, kẹ ndị ahụn Jemisi zihẹ kelẹni bịa ebẹhụ, Pita e sọn ndị wụlẹni ndị Ju e ri ihiẹn-oriri. Kanị, ogẹn ndịnị gi bịagụụ, Pita nọ nọye nkọ, o duzini ndị wụlẹni ndị Ju ri, makẹni ọ rị a tụ egun ndị rị itu ndị hụn a kwadọn ịkwa-ugun.
12 No começo, quando chegou, ele comia com os gentios. Mais tarde, porém, quando vieram alguns amigos de Tiago, começou a se afastar, com medo daqueles que insistiam na necessidade de circuncisão.
13 Ndị Ju ndị ọzọ rị ebẹhụ nọ sọn ẹ mẹmẹ ihunnaị ahụn, nke wụ nị e dufiedẹ wẹ Banabasị lẹ enwẹn ẹ.
13 Como resultado, outros judeus imitaram a hipocrisia de Pedro, e até mesmo Barnabé se deixou levar por ela.
14 Ogẹn m gi hụn a nị ihiẹn wẹ rị e mẹ lẹ ezioku rị oziọma a dangbamanị, m nọ nọ id'ẹnya wẹ ile sị Pita, “Onyẹ Ju kẹ ị wụ, kanị ị rị e bi kẹ ndị wụlẹni ndị Ju, y'a ra bi kẹ ndị Ju. Nanị kẹ i dọnzị nwan a chọ nị ị wa obibi ndị Ju ye ndị wụlẹni ndị Ju olu?”
14 Quando vi que não estavam seguindo a verdade das boas-novas, disse a Pedro diante de todos: “Se você, que é judeu de nascimento, vive como gentio, e não como judeu, por que agora obriga esses gentios a viverem como judeus?
15 M nọzị sị Pita, “Nke ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi, ndị Ju mụ ẹnyi, ẹnyi ẹlẹ ndị hụn w'a kpọ ‘ndị wụlẹni ndị Ju, ndị omẹ-njọ.’
15 Você e eu somos judeus de nascimento, e não pecadores, como os judeus consideram os gentios.
16 Bụ ẹnyi a marịnghọ nị ẹlẹ idọnmẹ Iwu kẹ Osolobuẹ gi e kuni ịhịan ọhụnma, kanị ikwerini Jesu Kristi, gi ẹ e dọn ẹnya. Ifiri ẹ, ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi e kwerigụọ nị Jesu Kristi, kẹni Osolobuẹ kuni ẹnyi ọhụnma, makẹni ẹnyi kwerini Kraịstị, gi Kraịstị e dọn ẹnya, ẹlẹ makẹni ẹnyi e dọnmẹ Iwu Mozizi. Makẹni, Osolobuẹ ekukọnị onyẹ ọwụlẹ ọhụnma makẹni onyẹ ahụn e dọnmẹ Iwu.
16 E, no entanto, sabemos que uma pessoa é declarada justa diante de Deus pela fé em Jesus Cristo, e não pela obediência à lei. E cremos em Cristo Jesus, para que fôssemos declarados justos pela fé em Cristo, e não porque obedecemos à lei. Pois ninguém é declarado justo diante de Deus pela obediência à lei”.
17 Kanị, o mẹ nwan nị, ebe ẹnyi nọ rị a chọ nị Osolobuẹ kuni ẹnyi ọhụnma makẹni ẹnyi rị imẹ Kraịstị, a hụn w'a nị ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi wụ ndị njọ, ya wụ Kraịstị a kwadọn njọ? Kaka!
17 Mas, se a busca da justiça por meio de Cristo nos torna culpados de abandonar a lei, isso torna Cristo responsável por nosso pecado? De maneira nenhuma!
18 O mẹ nwan nị a tụndọnzimẹ m ihiẹn m tikpọ, ya wụ m rị a ghọsị nị m dan Iwu ogẹn m gi tikpọ a.
18 Se, pois, reconstruo o antigo sistema da lei que já destruí, então faço de mim mesmo transgressor da lei.
19 Ẹghẹẹ, makẹni, e gigụọ m ihiẹn rị imẹ Iwu nwụnnahịn Iwu, kẹni m hụn ụzọ rịnị Osolobuẹ ndụn.
19 Pois, quando procurei viver por meio da lei, ela me condenou. Portanto, morri para a lei a fim de viver para Deus.
20 A kpọgbugụọ wẹ mmẹ lẹ Kraịstị enu obe Kraịstị. Ẹlẹzị mmẹ rị ndụn, Kraịstị ya rị ndụn imẹ m. Ndụnnị m rị nwan e bi imẹ ẹhụ, m rị e bi ẹ ghahanị okukwe m nwẹ imẹ Nwa Osolobuẹ, hụn nwẹ ihiẹn-ọsụsụọ m, we enwẹn ẹ ye makẹ ufiri m.
20 Fui crucificado com Cristo; assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. Portanto, vivo neste corpo terreno pela fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Emẹkọ m ẹfọma Osolobuẹ wụrụ ihiẹn na iwi—makẹni, omẹni eziẹ rọ nị ịhịan dọnmẹ Iwu, Osolobuẹ e gi ẹ kun'ẹ ọhụnma, ya wụ nị ọnwụn Kraịstị nwụn la iwi!”
21 Não considero a graça de Deus algo sem sentido. Pois, se a obediência à lei nos tornasse justos diante de Deus, não haveria necessidade alguma de Cristo morrer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.