Atos 9

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Kanị Sọlụ hụkwọ a ban mban, e ku n'o k'e gbuchanrịn ndị ile e sọn Di-nwọnni-ẹnyi. Ya ọ nọ jẹnburu Onyẹ-isi nchụ-ẹjan,
1 Enquanto isso, Saulo ainda respirava ameaças de morte contra os discípulos do Senhor. Dirigindo-se ao sumo sacerdote,
2 sị a deye ẹ ẹkụkwọ-ozi jẹnni ndị ụlọ-ofufe ndị Ju ile rịsọnmẹ Damas'kọsị, kẹni, ọ hụn onyẹ ọwụlẹ hụn e sọn Ụzọ-Jesu ebẹhụ, o kẹnmẹhẹn wẹ Jerusalẹm—kẹ ikẹnnyẹ kẹ ikpoho.
2 pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, de maneira que, caso encontrasse ali homens ou mulheres que pertencessem ao Caminho, pudesse levá-los presos para Jerusalém.
3 Ogẹn o gi nwan jẹnkọ, nọchimẹmẹ Damas'kọsị, idẹnmizi, ukpẹ nọ gha elu-igwee nwunhunmẹ ẹ.
3 Em sua viagem, quando se aproximava de Damasco, de repente brilhou ao seu redor uma luz vinda do céu.
4 Ọ nọ dan; ọ nọ nụ olu hụn sị a, “Sọlụ, Sọlụ, kị haịn i gi e kpokpo m?”
4 Ele caiu por terra e ouviu uma voz que lhe dizia: "Saulo, Saulo, por que você me persegue? "
5 Ọ nọ sị, “Onyẹ k'ị wụ, Di-nwọnni-m?” Olu hụ nọ sị, “Mmẹ wụ Jizọsị hụn ị rị e kpokpo.
5 Saulo perguntou: "Quem és tu, Senhor? " Ele respondeu: "Eu sou Jesus, a quem você persegue.
6 Ka lihi nwan, n'ị banye imẹ obodo, ebẹhụ kẹ wẹ k'a nọ gwa ị ihiẹn i jẹnkọ d'e mẹ.”
6 Levante-se, entre na cidade; alguém lhe dirá o que você deve fazer".
7 Ikẹnnyẹ ndị 'ya lẹ wẹ wị turuhụ ebẹhụ—oku anịzịnị wẹ ku, makẹni wẹ nụ olu hụ bụ ahụnnị wẹ onyẹ ọwụlẹ.
7 Os homens que viajavam com Saulo pararam emudecidos; ouviam a voz mas não viam ninguém.
8 Ya Sọlụ nọ lihi ọtọ: ẹnya a hụkwọ e ti, kanị o leghazịnị ụzọ. Wẹ nọ kwọndọn ẹ ẹka, we ẹ ban obodo Damas'kọsị.
8 Saulo levantou-se do chão e, abrindo os olhos, não conseguia ver nada. E eles o levaram pela mão até Damasco.
9 O leghanị ụzọ, o rini, ọ ranị—ọrọgbọ akpụ-ụhụọhịn ẹtọ.
9 Por três dias ele esteve cego, não comeu nem bebeu.
10 Ogẹn hụ, onyẹ ohu w'a kpọ Ananayasị rị imẹ Damas'kọsị. Ananayasịnị rị ndị e sọn Ụzọ-Jesu. Ọ nọ hụn ọhụn ebe Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Ananayasị!” Ọ nọ za, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, lee m.”
10 Em Damasco havia um discípulo chamado Ananias. O Senhor o chamou numa visão: "Ananias! " "Eis-me aqui, Senhor", respondeu ele.
11 Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Lihi n'i jẹn ogele ahụn w'a kpọ Streti; i ru iwe Judasị, y'a jụ ukwere okẹnnyẹ ohu wụ onyẹ Tasọsị hụn w'a kpọ Sọlụ. Ọ rị e mẹ ekpere kikẹnni,
11 O Senhor lhe disse: "Vá à casa de Judas, na rua chamada Direita, e pergunte por um homem de Tarso chamado Saulo. Ele está orando;
12 ọ hụnọlẹ ọhụn ebe okẹnnyẹ ohu ẹfan a wụ Ananayasị banhan, bu ẹka kwasị a, kẹni ọ leghamazị ụzọ.”
12 numa visão viu um homem chamado Ananias chegar e impor-lhe as mãos para que voltasse a ver".
13 Kanị Ananayasị nọ za, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, ndị bu ọda a gwaọlẹ m oku okẹnnyẹni lẹ eje-ihiẹn ile o mẹ ndị-nsọ ị rị Jerusalẹm.
13 Respondeu Ananias: "Senhor, tenho ouvido muita coisa a respeito desse homem e de todo o mal que ele tem feito aos teus santos em Jerusalém.
14 Ọ rị nwan ebeni makẹni onyẹ-isi nchụ-ẹjan e yeọlẹ a ikẹn n'o gi nwụnrụn ndị ile a kpọku ẹfan ị.”
14 Ele chegou aqui com autorização dos chefes dos sacerdotes para prender todos os que invocam o teu nome".
15 Kanị Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Jẹnmẹ, makẹni okẹnnyẹni kẹ m họrị n'ọ wụrụ ihiẹn-ọrụn m hụn k'e we ẹfan m jẹnni ndị alị ndị ọzọ wụlẹni ndị Izrẹlụ lẹ ndị-nze lẹ ndị Izrẹlụ;
15 Mas o Senhor disse a Ananias: "Vá! Este homem é meu instrumento escolhido para levar o meu nome perante os gentios e seus reis, e perante o povo de Israel.
16 mmẹ lẹ enwẹn m jẹnkọ d'a ghọsị a okẹn afụnfụn o jẹnkọ d'e gi ufiri ẹfan m ta.”
16 Mostrarei a ele o quanto deve sofrer pelo meu nome".
17 Ananayasị nọ jẹnmẹ. O ru ebẹhụ, ọ nọ banye imẹ ụlọ ahụn, bụ ẹka kwasị Sọlụ, sị a, “Sọlụ nwẹnẹ m, Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu hụn ị hụn ụzọ ogẹn i gi lala zihẹ m—kẹni i leghamazị ụzọ lẹni Mmọn-nsọ jun imẹ i.”
17 Então Ananias foi, entrou na casa, impôs as mãos sobre Saulo e disse: "Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que lhe apareceu no caminho por onde você vinha, enviou-me para que você volte a ver e seja cheio do Espírito Santo".
18 Ozigbo hụ, ihiẹn nọkẹ okpukpu-azụn nọ gha Sọlụ ẹnya danfụha, ọ nọ leghamazị ụzọ. Ya ọ nọ lihi, wẹ nọ mẹ ẹ mirin-Chuku;
18 Imediatamente, algo como escamas caiu dos olhos de Saulo e ele passou a ver novamente. Levantando-se, foi batizado
19 o rigụụ ihiẹn-oriri, ndụn nọzị ban a.
19 e, depois de comer, recuperou as forças. Saulo passou vários dias com os discípulos em Damasco.
20 Ozigbo, ọ nọ kumẹ oku Jesu imẹ ụnọ-ofufe ndị Ju rịsọnmẹ ebẹhụ, a sị wẹ nị, “Okẹnnyẹni wụ Jesu wụ Nwa Osolobuẹ!”
20 Logo começou a pregar nas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Ọ tụ kẹ wẹ han nụn'a ẹnya, wẹ hụ a sị, “Ọnwan ẹlẹ okẹnnyẹni te rị e kpokpo ndị hụn a kpọku ẹfannị imẹ Jerusalẹm? Ẹlẹ ya k'ọ bịanị nwan ebeni, kẹni ọ kẹnmẹnrin wẹ jẹnni ndị-isi nchụ-ẹjan?”
21 Todos os que o ouviam ficavam perplexos e perguntavam: "Não é ele o homem que procurava destruir em Jerusalém aqueles que invocam este nome? E não veio para cá justamente para levá-los presos aos chefes dos sacerdotes? "
22 Kanị Sọlụ hụ e zewaye imẹ ozi ọ rị e zi—nkesịnị ndị Ju bi Damas'kọsị asanị ẹka e sọn ẹ dọ makẹni ọ hụ a ghọsịchanrịn nị Jizọsị wẹ rị e ku oku ẹ wụ Kraịstị, Onyẹ Hụ Osolobuẹ Tumẹ.
22 Todavia, Saulo se fortalecia cada vez mais e confundia os judeus que viviam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 O tebe, ndị Ju nọ rin'ẹ ngo nị wẹ gbu ẹ.
23 Decorridos muitos dias, os judeus decidiram de comum acordo matá-lo,
24 Kanị Sọlụ nọ nụ ihiẹn wẹ romẹ. Wẹ hụ e che nche ọnụ-mgbọn rịsọnmẹ obodo hụ uhinhin lẹ efinnaị nị wẹ gbu ẹ.
24 mas Saulo ficou sabendo do plano deles. Dia e noite eles vigiavam as portas da cidade a fim de matá-lo.
25 Kanị ndị kweri oku ẹ rị e sọnn'ẹ nọ gi imẹ uhinhin bu ẹ che imẹ ụkpalị, gha oghere rị mgbọn obodo hụ dọ a ye azụụn hụn-ẹbọ. A gha wẹ oghe rị mgbọn obodo ahụn gi ụkpalị dọ Sọlụ ye alị, ọ nọ wanahịn|src="lb00333b.jpg" size="col" loc="ACT 9" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="9.25"
25 Mas os seus discípulos o levaram de noite e o fizeram descer num cesto, através de uma abertura na muralha.
26 Ogẹn o gi ru Jerusalẹm, ọ nọ chọ n'ọ banyeni ndị rị e sọn Ụzọ-Jesu, kanị egun ẹ rị a tụ wẹ ile makẹni ekwerini wẹ n'ọ hẹnringụọ onyẹ nke Jesu.
26 Quando chegou a Jerusalém, tentou reunir-se aos discípulos, mas todos estavam com medo dele, não acreditando que fosse realmente um discípulo.
27 Ya kẹ Banabasị nọ nwan we Sọlụ jẹnni ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn, kọwa nị wẹ kẹ Sọlụ dọn hụn Di-nwọnni-ẹnyi ụzọ, kọwazịnị wẹ nị Di-nwọnni-ẹnyi a gwagụọ Sọlụ oku; ọ gwazị wẹ kẹ Sọlụ dọn ku oku ẹfan Jizọsị imẹ Damas'kọsị, e ku ẹ e kusi ẹ ikẹn.
27 Então Barnabé o levou aos apóstolos e lhes contou como, no caminho, Saulo vira o Senhor, que lhe falara, e como em Damasco ele havia pregado corajosamente em nome de Jesus.
28 'Ya lẹ wẹ nọ wịma imẹ Jerusalẹm, nị wẹ ile wụ ohu. Ọ hụ e ku oku Di-nwọnni-ẹnyi, e kushi ẹ ikẹn.
28 Assim, Saulo ficou com eles, e andava com liberdade em Jerusalém, pregando corajosamente em nome do Senhor.
29 Ọ hụ a gwa ndị Ju te rị alị ndị ọzọ hụn a sụ Griki oku Jesu, e sọn wẹ a dọ—kanị, wẹ hụ a chọ nị wẹ gbu ẹ.
29 Falava e discutia com os judeus de fala grega, mas estes tentavam matá-lo.
30 Ogẹn ndị kweri ni Kraịstị gi marịn nị wẹ rị a chọ nị wẹ gbu ẹ, wẹ nọ we ẹ si Sizarịa, gha ebẹhụ zipụ a si Tasọsị.
30 Sabendo disso, os irmãos o levaram para Cesaréia e o enviaram para Tarso.
31 Ya udọn nọ rịnị ndị ụka rị Judia lẹ Galili lẹ Samerịa. Mmọn-nsọ hụ a gba wẹ umẹ, wẹ hụ e zekẹnmẹ, e buwaye ọda, e gi egun Di-nwọnni-ẹnyi e bi.
31 A igreja passava por um período de paz em toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Ela se edificava e, encorajada pelo Espírito Santo, crescia em número, vivendo no temor do Senhor.
32 Ogẹn Pita gi rị e jẹnsọnmẹ ebe ile d'a hụn kẹ ndị ile kwerini nọ, ọ nọ jẹnzi d'e kunrun ndị kwerini bi obodo Lida.
32 Viajando por toda parte, Pedro foi visitar os santos que viviam em Lida.
33 Ebẹhụ k'ọ nọ hụn okẹnnyẹ ohu ẹfan a wụ Ẹnasị, hụn dinẹni kete ahụa ẹsatọ enwaịn, makẹni ọrọ kinmin ẹ.
33 Ali encontrou um paralítico chamado Enéias, que estava acamado fazia oito anos.
34 Pita nọ sị a, “Ẹnasị, Jesu Kristi a zụọ ị nwan; lihi n'ị gbama bẹdi i!” Ya ọ nọ lihi ọtọ ozigbo hụ.
34 Disse-lhe Pedro: "Enéias, Jesus Cristo vai curá-lo! Levante-se e arrume a sua cama". Ele se levantou imediatamente.
35 Ndị ile bi Lida lẹ Sharọnụ nọ hụn Ẹnasị n'o lihigụọ, wẹ nọ rogharị, sọnmẹ Di-nwọnnị-ẹnyi.
35 Todos os que viviam em Lida e Sarona o viram e se converteram ao Senhor.
36 Ogẹn hụ, o nwọn okpoho ohu rị obodo Jọpa hụn e sọn ụzọ Jesu; ẹfan a wụ Tabita. (Ọnụ Griki Tabita wụ Dọkasị—ya wụ “Ele.”) O mẹ ọghọ ọda-ọda, e yezikwọ nị ndị igbẹnnyẹ ẹka ọhụnma-ọhụnma.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita, que em grego é Dorcas, que se dedicava a praticar boas obras e dar esmolas.
37 Ogẹn hụ, emu nọ kụma a, ọ nọ nwụnhụn. Ogẹn wẹ gi wụgụụ a ẹhụ, wẹ nọ bu ẹ dinẹ imẹ mmughẹ rị ibe elu.
37 Naqueles dias ela ficou doente e morreu, e seu corpo foi lavado e colocado num quarto do andar superior.
38 Makẹni Lida nọkunmẹ Jọpa, ogẹn ndị hụn e sọn ụzọ Jesu gi nụ nị Pita rị Lida, wẹ nọ zi ikẹnnyẹ ẹbụọ d'a rịọ a, sị, “Dodo, bịakẹnrin d'e kunrun ẹnyi.”
38 Lida ficava perto de Jope, e quando os discípulos ouviram falar que Pedro estava em Lida, mandaram-lhe dois homens dizer-lhe: "Não se demore em vir até nós".
39 Ya Pita nọ lihi, sọnmẹ wẹ. Ogẹn o gi ru ebẹhụ, wẹ nọ w'ẹ si mmughẹ hụ rị ibe elu. Ndị ile di wẹ nwụn nọ fihunmẹ Pita, a kwan ẹkwan, a ghọsịsọnmẹ ẹ ẹwuru tueni lẹ ẹkwa ndị ọzọ Dọkasị kpa ogẹn o gi rị ndụn.
39 Pedro foi com eles e, quando chegou, foi levado para o quarto do andar superior. Todas as viúvas o rodearam, chorando e mostrando-lhe os vestidos e outras roupas que Dorcas tinha feito quando ainda estava com elas.
40 Pita nọ sị wẹ ile pụ; ọ nọ gbu osekpu, mẹ ekpere. Ya ọ nọ gbehutọ, bu ihun zimẹ ozun hụ, sị, “Tabita, lihi.” Ya Tabita nọ shịapụ ẹnya. Ogẹn o gi hụn Pita, ọ nọ nọdị alị elu bẹdi.
40 Pedro mandou que todos saíssem do quarto; depois, ajoelhou-se e orou. Voltando-se para a mulher morta, disse: "Tabita, levante-se". Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Pita nọ we ẹka a ye ẹ, yen'ẹ ẹka lihi ọtọ. Ya Pita nọ kpọ ndị-nsọ ile lẹ ikpoho ndị ahụn di wẹ nwụn, we Tabita ghọsị wẹ, wẹ nọ hụn a n'ọ rịzị nwan ndụn.
41 Tomando-a pela mão, ajudou-a a pôr-se de pé. Então, chamando os santos e as viúvas, apresentou-a viva.
42 Ihiẹnni nọ kpọgbarị Jọpa ile, ndị bu ọda nọ kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi.
42 Este fato se tornou conhecido em toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Pita nọ nọdị Jọpa ụhụọhịn ole-lẹ-ole, iwe onyẹ ohu w'a kpọ Saịmọnụ, hụn a kwa akpụkpọ.
43 Pedro ficou em Jope durante algum tempo, com um curtidor de couro chamado Simão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.