Atos 9

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kanị Sọlụ hụkwọ a ban mban, e ku n'o k'e gbuchanrịn ndị ile e sọn Di-nwọnni-ẹnyi. Ya ọ nọ jẹnburu Onyẹ-isi nchụ-ẹjan,
1 Enquanto isso, Saulo não parava de ameaçar de morte os seguidores do Senhor Jesus. Ele foi falar com o Grande Sacerdote
2 sị a deye ẹ ẹkụkwọ-ozi jẹnni ndị ụlọ-ofufe ndị Ju ile rịsọnmẹ Damas'kọsị, kẹni, ọ hụn onyẹ ọwụlẹ hụn e sọn Ụzọ-Jesu ebẹhụ, o kẹnmẹhẹn wẹ Jerusalẹm—kẹ ikẹnnyẹ kẹ ikpoho.
2 e pediu cartas de apresentação para as sinagogas da cidade de Damasco. Com esses documentos Saulo poderia prender e levar para Jerusalém os seguidores do Caminho do Senhor que moravam ali, tanto os homens como as mulheres.
3 Ogẹn o gi nwan jẹnkọ, nọchimẹmẹ Damas'kọsị, idẹnmizi, ukpẹ nọ gha elu-igwee nwunhunmẹ ẹ.
3 Mas na estrada de Damasco, quando Saulo já estava perto daquela cidade, de repente, uma luz que vinha do céu brilhou em volta dele.
4 Ọ nọ dan; ọ nọ nụ olu hụn sị a, “Sọlụ, Sọlụ, kị haịn i gi e kpokpo m?”
4 Ele caiu no chão e ouviu uma voz que dizia:
5 Ọ nọ sị, “Onyẹ k'ị wụ, Di-nwọnni-m?” Olu hụ nọ sị, “Mmẹ wụ Jizọsị hụn ị rị e kpokpo.
5 — Quem é o senhor? — perguntou ele. A voz respondeu:
6 Ka lihi nwan, n'ị banye imẹ obodo, ebẹhụ kẹ wẹ k'a nọ gwa ị ihiẹn i jẹnkọ d'e mẹ.”
6 Mas levante-se, entre na cidade, e ali dirão a você o que deve fazer.
7 Ikẹnnyẹ ndị 'ya lẹ wẹ wị turuhụ ebẹhụ—oku anịzịnị wẹ ku, makẹni wẹ nụ olu hụ bụ ahụnnị wẹ onyẹ ọwụlẹ.
7 Os homens que estavam viajando com Saulo ficaram parados sem poder dizer nada. Eles ouviram a voz, mas não viram ninguém.
8 Ya Sọlụ nọ lihi ọtọ: ẹnya a hụkwọ e ti, kanị o leghazịnị ụzọ. Wẹ nọ kwọndọn ẹ ẹka, we ẹ ban obodo Damas'kọsị.
8 Saulo se levantou do chão e abriu os olhos, mas não podia ver nada. Então eles o pegaram pela mão e o levaram para Damasco.
9 O leghanị ụzọ, o rini, ọ ranị—ọrọgbọ akpụ-ụhụọhịn ẹtọ.
9 Ele ficou três dias sem poder ver e durante esses dias não comeu nem bebeu nada.
10 Ogẹn hụ, onyẹ ohu w'a kpọ Ananayasị rị imẹ Damas'kọsị. Ananayasịnị rị ndị e sọn Ụzọ-Jesu. Ọ nọ hụn ọhụn ebe Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Ananayasị!” Ọ nọ za, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, lee m.”
10 Em Damasco morava um seguidor de Jesus chamado Ananias. Ele teve uma visão, e nela apareceu o Senhor, chamando: Ele respondeu: — Aqui estou, Senhor!
11 Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Lihi n'i jẹn ogele ahụn w'a kpọ Streti; i ru iwe Judasị, y'a jụ ukwere okẹnnyẹ ohu wụ onyẹ Tasọsị hụn w'a kpọ Sọlụ. Ọ rị e mẹ ekpere kikẹnni,
11 E o Senhor lhe disse:
12 ọ hụnọlẹ ọhụn ebe okẹnnyẹ ohu ẹfan a wụ Ananayasị banhan, bu ẹka kwasị a, kẹni ọ leghamazị ụzọ.”
12 e teve uma visão. Nela apareceu um homem chamado Ananias, que entrou e pôs as mãos sobre ele a fim de que ele pudesse ver de novo.
13 Kanị Ananayasị nọ za, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, ndị bu ọda a gwaọlẹ m oku okẹnnyẹni lẹ eje-ihiẹn ile o mẹ ndị-nsọ ị rị Jerusalẹm.
13 Ananias respondeu: — Senhor, muita gente tem me falado a respeito desse homem e de todas as maldades que ele fez em Jerusalém com os que creem no Senhor.
14 Ọ rị nwan ebeni makẹni onyẹ-isi nchụ-ẹjan e yeọlẹ a ikẹn n'o gi nwụnrụn ndị ile a kpọku ẹfan ị.”
14 E agora ele veio aqui a Damasco com autorização dos chefes dos sacerdotes para prender todos os que te adoram.
15 Kanị Di-nwọnni-ẹnyi nọ sị a, “Jẹnmẹ, makẹni okẹnnyẹni kẹ m họrị n'ọ wụrụ ihiẹn-ọrụn m hụn k'e we ẹfan m jẹnni ndị alị ndị ọzọ wụlẹni ndị Izrẹlụ lẹ ndị-nze lẹ ndị Izrẹlụ;
15 Mas o Senhor disse a Ananias:
16 mmẹ lẹ enwẹn m jẹnkọ d'a ghọsị a okẹn afụnfụn o jẹnkọ d'e gi ufiri ẹfan m ta.”
16 Eu mesmo vou mostrar a Saulo tudo o que ele terá de sofrer por minha causa.
17 Ananayasị nọ jẹnmẹ. O ru ebẹhụ, ọ nọ banye imẹ ụlọ ahụn, bụ ẹka kwasị Sọlụ, sị a, “Sọlụ nwẹnẹ m, Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu hụn ị hụn ụzọ ogẹn i gi lala zihẹ m—kẹni i leghamazị ụzọ lẹni Mmọn-nsọ jun imẹ i.”
17 Então Ananias foi, entrou na casa de Judas, pôs as mãos sobre Saulo e disse: — Saulo, meu irmão, o Senhor que me mandou aqui é o mesmo Jesus que você viu na estrada de Damasco. Ele me mandou para que você veja de novo e fique cheio do Espírito Santo.
18 Ozigbo hụ, ihiẹn nọkẹ okpukpu-azụn nọ gha Sọlụ ẹnya danfụha, ọ nọ leghamazị ụzọ. Ya ọ nọ lihi, wẹ nọ mẹ ẹ mirin-Chuku;
18 No mesmo instante umas coisas parecidas com escamas caíram dos olhos de Saulo, e ele pôde ver de novo. Ele se levantou e foi batizado;
19 o rigụụ ihiẹn-oriri, ndụn nọzị ban a.
19 depois ele comeu alguma coisa e ficou forte como antes. Saulo ficou alguns dias com os seguidores de Jesus em Damasco.
20 Ozigbo, ọ nọ kumẹ oku Jesu imẹ ụnọ-ofufe ndị Ju rịsọnmẹ ebẹhụ, a sị wẹ nị, “Okẹnnyẹni wụ Jesu wụ Nwa Osolobuẹ!”
20 E começou imediatamente a anunciar Jesus nas sinagogas , dizendo: — Jesus é o Filho de Deus.
21 Ọ tụ kẹ wẹ han nụn'a ẹnya, wẹ hụ a sị, “Ọnwan ẹlẹ okẹnnyẹni te rị e kpokpo ndị hụn a kpọku ẹfannị imẹ Jerusalẹm? Ẹlẹ ya k'ọ bịanị nwan ebeni, kẹni ọ kẹnmẹnrin wẹ jẹnni ndị-isi nchụ-ẹjan?”
21 Todos os que ouviam Saulo ficavam admirados e perguntavam: — Não é este o homem que em Jerusalém estava matando todos os seguidores de Jesus? Não foi ele que veio até aqui para prender e levar essa gente aos chefes dos sacerdotes?
22 Kanị Sọlụ hụ e zewaye imẹ ozi ọ rị e zi—nkesịnị ndị Ju bi Damas'kọsị asanị ẹka e sọn ẹ dọ makẹni ọ hụ a ghọsịchanrịn nị Jizọsị wẹ rị e ku oku ẹ wụ Kraịstị, Onyẹ Hụ Osolobuẹ Tumẹ.
22 Mas as mensagens de Saulo se tornavam cada vez mais poderosas. E as provas que ele apresentava de que Jesus era o Messias eram tão fortes, que os judeus que moravam em Damasco não sabiam o que dizer.
23 O tebe, ndị Ju nọ rin'ẹ ngo nị wẹ gbu ẹ.
23 Muitos dias depois, os judeus de Damasco se reuniram e resolveram matá-lo,
24 Kanị Sọlụ nọ nụ ihiẹn wẹ romẹ. Wẹ hụ e che nche ọnụ-mgbọn rịsọnmẹ obodo hụ uhinhin lẹ efinnaị nị wẹ gbu ẹ.
24 mas Saulo ficou sabendo do plano deles. Eles vigiavam os portões da cidade dia e noite para o matar.
25 Kanị ndị kweri oku ẹ rị e sọnn'ẹ nọ gi imẹ uhinhin bu ẹ che imẹ ụkpalị, gha oghere rị mgbọn obodo hụ dọ a ye azụụn hụn-ẹbọ. A gha wẹ oghe rị mgbọn obodo ahụn gi ụkpalị dọ Sọlụ ye alị, ọ nọ wanahịn|src="lb00333b.jpg" size="col" loc="ACT 9" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="9.25"
25 Mas certa noite os seguidores de Saulo o puseram dentro de um cesto e o desceram por uma abertura que havia na muralha da cidade.
26 Ogẹn o gi ru Jerusalẹm, ọ nọ chọ n'ọ banyeni ndị rị e sọn Ụzọ-Jesu, kanị egun ẹ rị a tụ wẹ ile makẹni ekwerini wẹ n'ọ hẹnringụọ onyẹ nke Jesu.
26 Saulo foi para Jerusalém e tentou juntar-se aos seguidores de Jesus. Porém todos tinham medo dele porque não acreditavam que ele também era seguidor de Jesus.
27 Ya kẹ Banabasị nọ nwan we Sọlụ jẹnni ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn, kọwa nị wẹ kẹ Sọlụ dọn hụn Di-nwọnni-ẹnyi ụzọ, kọwazịnị wẹ nị Di-nwọnni-ẹnyi a gwagụọ Sọlụ oku; ọ gwazị wẹ kẹ Sọlụ dọn ku oku ẹfan Jizọsị imẹ Damas'kọsị, e ku ẹ e kusi ẹ ikẹn.
27 Então Barnabé veio ajudá-lo e o apresentou aos apóstolos . E lhes contou como Saulo tinha visto o Senhor no caminho e como o Senhor havia falado com ele. Barnabé também contou como, em Damasco, Saulo, pelo poder do nome de Jesus, havia anunciado corajosamente o evangelho .
28 'Ya lẹ wẹ nọ wịma imẹ Jerusalẹm, nị wẹ ile wụ ohu. Ọ hụ e ku oku Di-nwọnni-ẹnyi, e kushi ẹ ikẹn.
28 Depois disso Saulo ficou com eles, andando por toda parte em Jerusalém; e, pelo poder do nome do Senhor, ele anunciava corajosamente o evangelho.
29 Ọ hụ a gwa ndị Ju te rị alị ndị ọzọ hụn a sụ Griki oku Jesu, e sọn wẹ a dọ—kanị, wẹ hụ a chọ nị wẹ gbu ẹ.
29 Ele também conversava e discutia com os judeus que tinham sido criados fora da terra de Israel, mas eles procuravam um jeito de matá-lo.
30 Ogẹn ndị kweri ni Kraịstị gi marịn nị wẹ rị a chọ nị wẹ gbu ẹ, wẹ nọ we ẹ si Sizarịa, gha ebẹhụ zipụ a si Tasọsị.
30 Quando os irmãos souberam disso, levaram Saulo até a cidade de Cesareia e depois o mandaram para a cidade de Tarso.
31 Ya udọn nọ rịnị ndị ụka rị Judia lẹ Galili lẹ Samerịa. Mmọn-nsọ hụ a gba wẹ umẹ, wẹ hụ e zekẹnmẹ, e buwaye ọda, e gi egun Di-nwọnni-ẹnyi e bi.
31 Em toda a região da Judeia, Galileia e Samaria, a Igreja estava em paz. Ela ficava cada vez mais forte, crescia em número de pessoas com a ajuda do Espírito Santo e mostrava grande respeito pelo Senhor Jesus.
32 Ogẹn Pita gi rị e jẹnsọnmẹ ebe ile d'a hụn kẹ ndị ile kwerini nọ, ọ nọ jẹnzi d'e kunrun ndị kwerini bi obodo Lida.
32 Pedro viajava por toda parte. Um dia foi visitar o povo de Deus que morava na cidade de Lida.
33 Ebẹhụ k'ọ nọ hụn okẹnnyẹ ohu ẹfan a wụ Ẹnasị, hụn dinẹni kete ahụa ẹsatọ enwaịn, makẹni ọrọ kinmin ẹ.
33 Encontrou ali um homem chamado Eneias, que era paralítico e fazia oito anos que não saía da cama.
34 Pita nọ sị a, “Ẹnasị, Jesu Kristi a zụọ ị nwan; lihi n'ị gbama bẹdi i!” Ya ọ nọ lihi ọtọ ozigbo hụ.
34 Pedro lhe disse: — Eneias, Jesus Cristo já curou você. Levante-se e arrume a sua cama. Na mesma hora Eneias se levantou.
35 Ndị ile bi Lida lẹ Sharọnụ nọ hụn Ẹnasị n'o lihigụọ, wẹ nọ rogharị, sọnmẹ Di-nwọnnị-ẹnyi.
35 Então todos os moradores da cidade de Lida e da região de Sarom viram isso e se converteram ao Senhor.
36 Ogẹn hụ, o nwọn okpoho ohu rị obodo Jọpa hụn e sọn ụzọ Jesu; ẹfan a wụ Tabita. (Ọnụ Griki Tabita wụ Dọkasị—ya wụ “Ele.”) O mẹ ọghọ ọda-ọda, e yezikwọ nị ndị igbẹnnyẹ ẹka ọhụnma-ọhụnma.
36 Na cidade de Jope havia uma seguidora de Jesus chamada Tabita. (Este nome em grego é Dorcas .) Ela usava todo o seu tempo fazendo o bem e ajudando os pobres.
37 Ogẹn hụ, emu nọ kụma a, ọ nọ nwụnhụn. Ogẹn wẹ gi wụgụụ a ẹhụ, wẹ nọ bu ẹ dinẹ imẹ mmughẹ rị ibe elu.
37 Naqueles dias Dorcas ficou doente e morreu. Lavaram o corpo dela e depois o puseram num quarto do andar de cima.
38 Makẹni Lida nọkunmẹ Jọpa, ogẹn ndị hụn e sọn ụzọ Jesu gi nụ nị Pita rị Lida, wẹ nọ zi ikẹnnyẹ ẹbụọ d'a rịọ a, sị, “Dodo, bịakẹnrin d'e kunrun ẹnyi.”
38 Jope ficava perto de Lida. Quando os seguidores de Jesus em Jope souberam que Pedro estava em Lida, enviaram dois homens para levar-lhe o seguinte recado: — Por favor, venha depressa até Jope!
39 Ya Pita nọ lihi, sọnmẹ wẹ. Ogẹn o gi ru ebẹhụ, wẹ nọ w'ẹ si mmughẹ hụ rị ibe elu. Ndị ile di wẹ nwụn nọ fihunmẹ Pita, a kwan ẹkwan, a ghọsịsọnmẹ ẹ ẹwuru tueni lẹ ẹkwa ndị ọzọ Dọkasị kpa ogẹn o gi rị ndụn.
39 Então Pedro se aprontou e foi com eles. Quando chegou lá, eles o levaram para o quarto de cima. Todas as viúvas ficaram em volta dele, chorando e mostrando os vestidos e as outras roupas que Dorcas havia feito quando ainda vivia.
40 Pita nọ sị wẹ ile pụ; ọ nọ gbu osekpu, mẹ ekpere. Ya ọ nọ gbehutọ, bu ihun zimẹ ozun hụ, sị, “Tabita, lihi.” Ya Tabita nọ shịapụ ẹnya. Ogẹn o gi hụn Pita, ọ nọ nọdị alị elu bẹdi.
40 Então Pedro mandou que todos saíssem do quarto e em seguida se ajoelhou e orou. Depois virou-se para o corpo de Dorcas e disse: — Tabita, levante-se! Ela abriu os olhos e, quando viu Pedro, sentou-se.
41 Pita nọ we ẹka a ye ẹ, yen'ẹ ẹka lihi ọtọ. Ya Pita nọ kpọ ndị-nsọ ile lẹ ikpoho ndị ahụn di wẹ nwụn, we Tabita ghọsị wẹ, wẹ nọ hụn a n'ọ rịzị nwan ndụn.
41 Pedro pegou-a pela mão e ajudou-a a ficar de pé. Em seguida chamou toda a gente da igreja, inclusive as viúvas, e a entregou a eles viva.
42 Ihiẹnni nọ kpọgbarị Jọpa ile, ndị bu ọda nọ kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi.
42 As notícias a respeito disso se espalharam por toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Pita nọ nọdị Jọpa ụhụọhịn ole-lẹ-ole, iwe onyẹ ohu w'a kpọ Saịmọnụ, hụn a kwa akpụkpọ.
43 E Pedro ficou lá muitos dias, na casa de um curtidor de couros chamado Simão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.