Atos 4
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NTLH
1 Ogẹn Pita lẹ Jọnụ gi rị a gwa ndị hụ oku, ndị nchụ-ẹjan lẹ onyẹ hụn a kị ndị ụnakpa Ụlọ-nsọ lẹ ndị hụ imẹ ndị itu-Sadusi nọ bịa d'e kunrun wẹ.
1 Pedro e João ainda estavam falando ao povo quando chegaram alguns sacerdotes, o chefe da guarda do Templo e alguns saduceus .
2 Ize hụ e ze wẹ ọda-ọda makẹni ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn rị e gi ihiẹn wẹ rị a kuzi banyeni Jesu a gwa ndị ahụn nị ndị nwụnnị jẹnkọ d'a gha ọnwụn lihi.
2 Eles ficaram muito aborrecidos porque os dois apóstolos estavam ensinando ao povo que Jesus havia ressuscitado e que isso provava que os mortos vão ressuscitar.
3 Wẹ nọ nwụnrụn Pita lẹ Jọnụ. Kanị, makẹni eki e gigụọ, wẹ nọ bu wẹ tọ imẹ ụnọ-ngan d'e ru mgbe eki fọn.
3 Então prenderam os dois e os puseram na cadeia para ficarem lá até o dia seguinte, pois já era muito tarde.
4 Kanị ndị bu ọda imẹ ndị nụ oku hụ kweri-ekweri; wẹ nọ mẹ ndị hụn kwerini ihiẹn nọkẹ ikẹnnyẹ ọgụn-iri kwasị nnụ mmẹbụọ, ya wụ nnụ uku isẹn.
4 Porém muitas pessoas que ouviram a mensagem creram, e os homens que creram foram mais ou menos cinco mil.
5 Eki e fọn, Ndị-isi Nkịkwama ile: kẹ ndị-isi nchụ-ẹjan rị a kịnị kẹ ndị-isi kẹ ndị nkuzi-Iwu nọ zu imẹ Jerusalẹm.
5 No dia seguinte reuniram-se em Jerusalém as autoridades dos judeus, os líderes do povo e os mestres da Lei.
6 Anasị wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan lẹ Kayafasị lẹ Jọnụ lẹ Alẹzanda lẹ ndị ọzọ hụn wụ ndị ikpun-ụlọ onyẹ-isi nchụ-ẹjan—ndịnị ile rị ndị zuni.
6 Nessa reunião estavam também Anás, que era o Grande Sacerdote , Caifás, João, Alexandre e os outros que eram da família do Grande Sacerdote.
7 Wẹ nọ wefụha Pita lẹ Jọnụ ihun wẹ, jụma wẹ, sị, “Elee ikẹn mọbụ ẹfan kẹ ụnụ gi mẹ ihiẹnni?”
7 As autoridades puseram os apóstolos em frente deles e perguntaram: — Com que poder ou em nome de quem vocês fizeram isso?
8 Ya Pita, hụn Mmọn-nsọ jun imẹ ẹ nọ za wẹ, sị, “Ndị-ndu lẹ Ndị-isi,
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, respondeu: — Autoridades e líderes do povo!
9 omẹni ọrụn rị mma wẹ rụnnị onyẹ-ngụrọ kẹ wẹ rị a jụnị ẹnyi ụtaa tannị, a jụ kẹ nanị k'o dọn dịnhịn,
9 Os senhores estão nos perguntando hoje sobre o bem que foi feito a este homem e como ele foi curado.
10 marịn nị nwan, ọnụ lẹ ndị Izrẹlụ ile, nị ẹfan Jesu Kristi onyẹ Nazarẹtị, hụn ụnụ kpọgbu enu-obe, hụn Osolobuẹ ghagụụ nwan ọnwụn weli, kẹ ẹhụ okẹnnyẹni wuzo ihun ọnụ gi kẹnrẹn.
10 Pois então os senhores e todo o povo de Israel fiquem sabendo que este homem está aqui completamente curado pelo poder do nome de Jesus Cristo, de Nazaré — aquele que os senhores crucificaram e que Deus ressuscitou.
11 Jesuni wụ
11 Jesus é aquele de quem as Escrituras Sagradas dizem: “A pedra que vocês, os construtores, rejeitaram veio a ser a mais importante de todas.”
12 O nwọnni onyẹ ọzọ nzụọpụha rị imẹ ẹ, makẹni o nwọnni ẹfan ọzọ rị okpuru elu-igwee wẹ ye ịhịan hụn ẹnyi k'e gi nwọn nzụọpụha karị ẹfan Jesu.”
12 A salvação só pode ser conseguida por meio dele. Pois não há no mundo inteiro nenhum outro que Deus tenha dado aos seres humanos, por meio do qual possamos ser salvos.
13 Ogẹn wẹ gi hụn kẹ Pita lẹ Jọnụ gi rị e ku e kushi ikẹn, bụ a marịngụọ wẹ nị wẹ wụ ndị mmaka jẹnlẹni ọzụnzụn, ọ tụ wẹ ẹnya; ọ nọ ban wẹ ẹnya nị wẹ lẹ Jesu a wịọlẹ.
13 Os membros do Conselho Superior ficaram admirados com a coragem de Pedro e de João, pois sabiam que eram homens simples e sem instrução. E reconheceram que eles tinham sido companheiros de Jesus.
14 Kanị ebe o mẹ ni okẹnnyẹ hụ dịnhịnnị turuyeni wẹ ebẹhụ, asazịnị wẹ ẹka ku ihiẹn ọwụlẹ hụn w'e gi pa oku wẹ.
14 Mas não podiam dizer nada contra os dois, pois o homem que havia sido curado estava ali de pé, junto com eles.
15 Ya wẹ nọ sị Pita lẹ Jọnụ ye ni wẹ efe ẹkẹrẹ. Wẹ nọ tụgbama iroro, sị,
15 Em seguida mandaram que Pedro e João saíssem da sala do Conselho e começaram a discutir o assunto.
16 “Kịnị kẹ ẹnyi jẹnkọ d'e gi ndịnị mẹ? O wegụọ ịhịan ile bi Jerusalẹm ẹnya nị ndịnị rụn ọrụn a tụ ẹnya pụ-ichẹn. Ẹnyi a s'ẹka sị n'o mẹni.
16 Eles diziam: — O que vamos fazer com estes homens? Pois todos os moradores de Jerusalém sabem que eles fizeram um grande milagre, e nós não podemos negar isso.
17 Kanị, amamgbe okuni a kpọkarị ẹnịna, nị ẹnyi dọ wẹ ẹka-ntịn, sị wẹ agwazịlẹ onyẹ ọwụlẹ oku ẹfannị.”
17 Mas, para não deixar que a notícia se espalhe ainda mais entre o povo, vamos ameaçá-los, a fim de que nunca mais falem com ninguém a respeito de Jesus.
18 Ya wẹ nọ kpọbanhanzị wẹ, gbakẹnmẹ wẹ mkpịnsịn ẹka, sị wẹ ekuzilẹ oku ẹfan Jesu, w'e gizilẹ ẹfan a kuzi onyẹ ọwụlẹ!
18 Então os chamaram e ordenaram duramente que não falassem nem ensinassem nada a respeito de Jesus.
19 Kanị Pita lẹ Jọnụ nọ shịarị wẹ, sị, “Omẹni ọ hụghọ mma ẹnya Osolobuẹ nị ẹnyi gọn ọnụ ntịn karị Osolobuẹ, ụnụ k'e ku;
19 Mas Pedro e João responderam: — Os senhores mesmos julguem diante de Deus: devemos obedecer aos senhores ou a Deus?
20 kanị, ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi e kubehikọ ihiẹn ẹnyi hụn lẹ ihiẹn ẹnyi nụ.”
20 Pois não podemos deixar de falar daquilo que temos visto e ouvido.
21 Ogẹn wẹ gi rọngụzị Pita lẹ Jọnụ egun, wẹ nọ hafụ wẹ nị wẹ lama. Ahụnzịnị wẹ kẹ w'a dọn ye wẹ afụnfụn, makẹni ịhịan ile rị a ja Osolobuẹ mma makẹ ihiẹn hụ mẹni—
21 Aí o Conselho Superior os ameaçou com mais dureza ainda e depois os mandou embora. O Conselho não pôde castigá-los porque todo o povo louvava a Deus por causa do que havia acontecido.
22 makẹni okẹnnyẹni wẹ gi ọrụn-atụmẹnyanị zụọ karị nwa ahụa ọgụnnaị.
22 O homem que foi curado por esse milagre tinha mais de quarenta anos.
23 Ogẹn wẹ gi hatugụụ wẹ, wẹ nọ laburu ndị itu-Kraịstị ibe wẹ. Wẹ nọ gwa wẹ ihiẹn ile ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi gwa wẹ.
23 Quando Pedro e João foram soltos, voltaram para o seu grupo e contaram tudo o que os chefes dos sacerdotes e os líderes do povo haviam dito.
24 Ogẹn wẹ gi nụ ihiẹnni, wẹ ile nọ gi obi ohu wesi olu wẹ enu, mẹ ekpere, kpọku Osolobuẹ, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, Onyẹ ihiẹn ile rị ẹka a, Onyẹ hụn ke elu-igwee lẹ ụwa lẹ ohimin lẹ ihiẹn ile rị imẹ wẹ,
24 Assim que eles ouviram isso, adoraram todos juntos a Deus, dizendo: — Senhor, tu és o Criador do céu, da terra, do mar e de tudo o que existe neles!
25 ịyụ gi Mmọn-nsọ ku oku ghahanị ọnụ nẹdi ẹnyi kanị wụ Defidi, hụn wụ odibo i, sị,
25 Tu falaste por meio do Espírito Santo e do nosso antepassado Davi, teu servo , quando ele disse: “Por que as nações pagãs ficaram furiosas? Por que os povos fizeram planos tão tolos?
26 Ndị-nze ụwa e kọnrinsọnmẹgụọ agha;
26 Os seus reis se prepararam, e os seus governantes se ajuntaram contra o Senhor Deus e contra o
27 Ezioku-ezioku, Hẹrọdụ lẹ Pọntus' Paịleti lẹ ndị anị ndị ọzọ lẹ ndị Izrẹlụ zugbama imẹ obodoni, bulụmanị odibo-nsọ ị wụ Jizọsị hụn ị tumẹ.
27 — De fato, Herodes e Pôncio Pilatos se juntaram aqui nesta cidade, com os não judeus e com o povo de Israel, contra Jesus, o teu dedicado Servo que escolheste para ser o Messias.
28 Ihiẹn ile wẹ mẹ danye k'i dọn chọ lẹ k'i dọn kwademẹ ẹ.
28 Eles se reuniram para fazer tudo o que, pelo teu poder e pela tua vontade, já havias resolvido que ia acontecer.
29 Di-nwọnni-ẹnyi, lee nwan egun wẹ rị e rọn ndị idibo i; dodo wepụ ndị-idibo i egun ẹnya, y'e yeni wẹ ẹka ku oku i;
29 Agora, Senhor, olha para a ameaça deles. Dá aos teus servos confiança para anunciarem corajosamente a tua palavra.
30 y'a tịnfụ ẹka zụọ ndị emu rị a kụ, rụnsọnmẹ ọrụn ahịma lẹ ọrụn-atụmẹnya ghahanị ẹfan odibo-nsọ ị wụ Jesu.”
30 Estende a mão para curar, a fim de que, por meio do poder do nome do teu dedicado Servo Jesus, milagres e maravilhas sejam feitos.
31 Ogẹn wẹ gi mẹgụụ ekpere, ebẹhụ wẹ nọdị nọ mẹhunmẹ, Mmọn-nsọ nọ jun imẹ wẹ ile, egun nọ pụ wẹ ẹnya; wẹ nọ kumẹ oku Osolobuẹ, e kushi ẹ ikẹn.
31 Quando terminaram de fazer essa oração, o lugar onde estavam reunidos tremeu. Então todos ficaram cheios do Espírito Santo e começaram a anunciar corajosamente a palavra de Deus.
32 Ndị ile kwerini hụ e gi obi ohu e bi, e ro ihiẹn ohu; o nwọnni onyẹ weri ẹ nị ihiẹn o nwọn wụ nke 'ya sụọ, kama, w'e weri ẹ nị ihiẹn onyẹ nwẹ wụ nke wẹ ile.
32 Todos os que creram pensavam e sentiam do mesmo modo. Ninguém dizia que as coisas que possuía eram somente suas, mas todos repartiam uns com os outros tudo o que tinham.
33 Ndị-ozi hụ pụ-ichẹn hụ a kpa okẹn ikẹn wẹ gi ghọsịchanrịn nị Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu a ghagụọ ọnwụn lihi nke-esi; Osolobuẹ hụ e yeni wẹ ẹka ọhụnma-ọhụnma.
33 Com grande poder os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e Deus derramava muitas bênçãos sobre todos.
34 O nwọnni onyẹ ihiẹn a kọ imẹ wẹ. Makẹni, ndị nwọn alị mọbụ ụlọ hụ e re ẹ, e wẹhẹ egho wẹ re ẹ,
34 Não havia entre eles nenhum necessitado, pois todos os que tinham terras ou casas as vendiam, traziam o dinheiro
35 e bu ẹ a tọ nị ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn. Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn e keyesọnmẹ onyẹ-onyẹ kẹ mkpa a han.
35 e o entregavam aos apóstolos. E cada pessoa recebia uma parte, de acordo com a sua necessidade.
36 Ẹrịra kẹ Josẹfụ mẹ. Josẹfụ wụ onyẹ ebọn Livaị lẹ onyẹ alị Saịprọsị. Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn tu ẹ “Banabasị” (alị ẹfannị wụ, “Onyẹ akasị obi”). Ẹrịra
36 — ausente —
37 k'o dọn re anị a, wẹhẹ ni Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn egho ẹ.
37 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.