Atos 4
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARC
1 Ogẹn Pita lẹ Jọnụ gi rị a gwa ndị hụ oku, ndị nchụ-ẹjan lẹ onyẹ hụn a kị ndị ụnakpa Ụlọ-nsọ lẹ ndị hụ imẹ ndị itu-Sadusi nọ bịa d'e kunrun wẹ.
1 E, estando eles falando ao povo, sobrevieram os sacerdotes, e o capitão do templo, e os saduceus,
2 Ize hụ e ze wẹ ọda-ọda makẹni ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn rị e gi ihiẹn wẹ rị a kuzi banyeni Jesu a gwa ndị ahụn nị ndị nwụnnị jẹnkọ d'a gha ọnwụn lihi.
2 doendo-se muito de que ensinassem o povo e anunciassem em Jesus a ressurreição dos mortos.
3 Wẹ nọ nwụnrụn Pita lẹ Jọnụ. Kanị, makẹni eki e gigụọ, wẹ nọ bu wẹ tọ imẹ ụnọ-ngan d'e ru mgbe eki fọn.
3 E lançaram mão deles e os encerraram na prisão até ao dia seguinte, pois era já tarde.
4 Kanị ndị bu ọda imẹ ndị nụ oku hụ kweri-ekweri; wẹ nọ mẹ ndị hụn kwerini ihiẹn nọkẹ ikẹnnyẹ ọgụn-iri kwasị nnụ mmẹbụọ, ya wụ nnụ uku isẹn.
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra creram, e chegou o número desses homens a quase cinco mil.
5 Eki e fọn, Ndị-isi Nkịkwama ile: kẹ ndị-isi nchụ-ẹjan rị a kịnị kẹ ndị-isi kẹ ndị nkuzi-Iwu nọ zu imẹ Jerusalẹm.
5 E aconteceu, no dia seguinte, reunirem-se em Jerusalém os seus principais, os anciãos, os escribas,
6 Anasị wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan lẹ Kayafasị lẹ Jọnụ lẹ Alẹzanda lẹ ndị ọzọ hụn wụ ndị ikpun-ụlọ onyẹ-isi nchụ-ẹjan—ndịnị ile rị ndị zuni.
6 e Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, e João, e Alexandre, e todos quantos havia da linhagem do sumo sacerdote.
7 Wẹ nọ wefụha Pita lẹ Jọnụ ihun wẹ, jụma wẹ, sị, “Elee ikẹn mọbụ ẹfan kẹ ụnụ gi mẹ ihiẹnni?”
7 E, pondo-os no meio, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes isto?
8 Ya Pita, hụn Mmọn-nsọ jun imẹ ẹ nọ za wẹ, sị, “Ndị-ndu lẹ Ndị-isi,
8 Então, Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Principais do povo e vós, anciãos de Israel,
9 omẹni ọrụn rị mma wẹ rụnnị onyẹ-ngụrọ kẹ wẹ rị a jụnị ẹnyi ụtaa tannị, a jụ kẹ nanị k'o dọn dịnhịn,
9 visto que hoje somos interrogados acerca do benefício feito a um homem enfermo e do modo como foi curado,
10 marịn nị nwan, ọnụ lẹ ndị Izrẹlụ ile, nị ẹfan Jesu Kristi onyẹ Nazarẹtị, hụn ụnụ kpọgbu enu-obe, hụn Osolobuẹ ghagụụ nwan ọnwụn weli, kẹ ẹhụ okẹnnyẹni wuzo ihun ọnụ gi kẹnrẹn.
10 seja conhecido de vós todos e de todo o povo de Israel, que em nome de Jesus Cristo, o Nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dos mortos, em nome desse é que este está são diante de vós.
11 Jesuni wụ
11 Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta por cabeça de esquina.
12 O nwọnni onyẹ ọzọ nzụọpụha rị imẹ ẹ, makẹni o nwọnni ẹfan ọzọ rị okpuru elu-igwee wẹ ye ịhịan hụn ẹnyi k'e gi nwọn nzụọpụha karị ẹfan Jesu.”
12 E em nenhum outro há salvação, porque também debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens, pelo qual devamos ser salvos.
13 Ogẹn wẹ gi hụn kẹ Pita lẹ Jọnụ gi rị e ku e kushi ikẹn, bụ a marịngụọ wẹ nị wẹ wụ ndị mmaka jẹnlẹni ọzụnzụn, ọ tụ wẹ ẹnya; ọ nọ ban wẹ ẹnya nị wẹ lẹ Jesu a wịọlẹ.
13 Então, eles, vendo a ousadia de Pedro e João e informados de que eram homens sem letras e indoutos, se maravilharam; e tinham conhecimento de que eles haviam estado com Jesus.
14 Kanị ebe o mẹ ni okẹnnyẹ hụ dịnhịnnị turuyeni wẹ ebẹhụ, asazịnị wẹ ẹka ku ihiẹn ọwụlẹ hụn w'e gi pa oku wẹ.
14 E, vendo estar com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Ya wẹ nọ sị Pita lẹ Jọnụ ye ni wẹ efe ẹkẹrẹ. Wẹ nọ tụgbama iroro, sị,
15 Todavia, mandando-os sair fora do conselho, conferenciaram entre si,
16 “Kịnị kẹ ẹnyi jẹnkọ d'e gi ndịnị mẹ? O wegụọ ịhịan ile bi Jerusalẹm ẹnya nị ndịnị rụn ọrụn a tụ ẹnya pụ-ichẹn. Ẹnyi a s'ẹka sị n'o mẹni.
16 dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? Porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar;
17 Kanị, amamgbe okuni a kpọkarị ẹnịna, nị ẹnyi dọ wẹ ẹka-ntịn, sị wẹ agwazịlẹ onyẹ ọwụlẹ oku ẹfannị.”
17 mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que não falem mais nesse nome a homem algum.
18 Ya wẹ nọ kpọbanhanzị wẹ, gbakẹnmẹ wẹ mkpịnsịn ẹka, sị wẹ ekuzilẹ oku ẹfan Jesu, w'e gizilẹ ẹfan a kuzi onyẹ ọwụlẹ!
18 E, chamando-os, disseram-lhes que absolutamente não falassem, nem ensinassem, no nome de Jesus.
19 Kanị Pita lẹ Jọnụ nọ shịarị wẹ, sị, “Omẹni ọ hụghọ mma ẹnya Osolobuẹ nị ẹnyi gọn ọnụ ntịn karị Osolobuẹ, ụnụ k'e ku;
19 Respondendo, porém, Pedro e João, lhes disseram: Julgai vós se é justo, diante de Deus, ouvir-vos antes a vós do que a Deus;
20 kanị, ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi e kubehikọ ihiẹn ẹnyi hụn lẹ ihiẹn ẹnyi nụ.”
20 porque não podemos deixar de falar do que temos visto e ouvido.
21 Ogẹn wẹ gi rọngụzị Pita lẹ Jọnụ egun, wẹ nọ hafụ wẹ nị wẹ lama. Ahụnzịnị wẹ kẹ w'a dọn ye wẹ afụnfụn, makẹni ịhịan ile rị a ja Osolobuẹ mma makẹ ihiẹn hụ mẹni—
21 Mas eles ainda os ameaçaram mais e, não achando motivo para os castigar, deixaram-nos ir por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera,
22 makẹni okẹnnyẹni wẹ gi ọrụn-atụmẹnyanị zụọ karị nwa ahụa ọgụnnaị.
22 pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara aquele milagre de saúde.
23 Ogẹn wẹ gi hatugụụ wẹ, wẹ nọ laburu ndị itu-Kraịstị ibe wẹ. Wẹ nọ gwa wẹ ihiẹn ile ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-isi gwa wẹ.
23 E, soltos eles, foram para os seus e contaram tudo o que lhes disseram os principais dos sacerdotes e os anciãos.
24 Ogẹn wẹ gi nụ ihiẹnni, wẹ ile nọ gi obi ohu wesi olu wẹ enu, mẹ ekpere, kpọku Osolobuẹ, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, Onyẹ ihiẹn ile rị ẹka a, Onyẹ hụn ke elu-igwee lẹ ụwa lẹ ohimin lẹ ihiẹn ile rị imẹ wẹ,
24 E, ouvindo eles isto, unânimes levantaram a voz a Deus e disseram: Senhor, tu és o que fizeste o céu, e a terra, e o mar, e tudo o que neles há;
25 ịyụ gi Mmọn-nsọ ku oku ghahanị ọnụ nẹdi ẹnyi kanị wụ Defidi, hụn wụ odibo i, sị,
25 que disseste pela boca de Davi, teu servo: Por que bramaram as gentes, e os povos pensaram coisas vãs?
26 Ndị-nze ụwa e kọnrinsọnmẹgụọ agha;
26 Levantaram-se os reis da terra, e os príncipes se ajuntaram à uma contra o Senhor e contra o seu Ungido.
27 Ezioku-ezioku, Hẹrọdụ lẹ Pọntus' Paịleti lẹ ndị anị ndị ọzọ lẹ ndị Izrẹlụ zugbama imẹ obodoni, bulụmanị odibo-nsọ ị wụ Jizọsị hụn ị tumẹ.
27 Porque, verdadeiramente, contra o teu santo Filho Jesus, que tu ungiste, se ajuntaram, não só Herodes, mas Pôncio Pilatos, com os gentios e os povos de Israel,
28 Ihiẹn ile wẹ mẹ danye k'i dọn chọ lẹ k'i dọn kwademẹ ẹ.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho tinham anteriormente determinado que se havia de fazer.
29 Di-nwọnni-ẹnyi, lee nwan egun wẹ rị e rọn ndị idibo i; dodo wepụ ndị-idibo i egun ẹnya, y'e yeni wẹ ẹka ku oku i;
29 Agora, pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças e concede aos teus servos que falem com toda a ousadia a tua palavra,
30 y'a tịnfụ ẹka zụọ ndị emu rị a kụ, rụnsọnmẹ ọrụn ahịma lẹ ọrụn-atụmẹnya ghahanị ẹfan odibo-nsọ ị wụ Jesu.”
30 enquanto estendes a mão para curar, e para que se façam sinais e prodígios pelo nome do teu santo Filho Jesus.
31 Ogẹn wẹ gi mẹgụụ ekpere, ebẹhụ wẹ nọdị nọ mẹhunmẹ, Mmọn-nsọ nọ jun imẹ wẹ ile, egun nọ pụ wẹ ẹnya; wẹ nọ kumẹ oku Osolobuẹ, e kushi ẹ ikẹn.
31 E, tendo eles orado, moveu-se o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo e anunciavam com ousadia a palavra de Deus.
32 Ndị ile kwerini hụ e gi obi ohu e bi, e ro ihiẹn ohu; o nwọnni onyẹ weri ẹ nị ihiẹn o nwọn wụ nke 'ya sụọ, kama, w'e weri ẹ nị ihiẹn onyẹ nwẹ wụ nke wẹ ile.
32 E era um o coração e a alma da multidão dos que criam, e ninguém dizia que coisa alguma do que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
33 Ndị-ozi hụ pụ-ichẹn hụ a kpa okẹn ikẹn wẹ gi ghọsịchanrịn nị Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu a ghagụọ ọnwụn lihi nke-esi; Osolobuẹ hụ e yeni wẹ ẹka ọhụnma-ọhụnma.
33 E os apóstolos davam, com grande poder, testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 O nwọnni onyẹ ihiẹn a kọ imẹ wẹ. Makẹni, ndị nwọn alị mọbụ ụlọ hụ e re ẹ, e wẹhẹ egho wẹ re ẹ,
34 Não havia, pois, entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam herdades ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que fora vendido e o depositavam aos pés dos apóstolos.
35 e bu ẹ a tọ nị ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn. Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn e keyesọnmẹ onyẹ-onyẹ kẹ mkpa a han.
35 E repartia-se a cada um, segundo a necessidade que cada um tinha.
36 Ẹrịra kẹ Josẹfụ mẹ. Josẹfụ wụ onyẹ ebọn Livaị lẹ onyẹ alị Saịprọsị. Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn tu ẹ “Banabasị” (alị ẹfannị wụ, “Onyẹ akasị obi”). Ẹrịra
36 Então, José, cognominado, pelos apóstolos, Barnabé (que, traduzido, é Filho da Consolação), levita, natural de Chipre,
37 k'o dọn re anị a, wẹhẹ ni Ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn egho ẹ.
37 possuindo uma herdade, vendeu-a, e trouxe o preço, e o depositou aos pés dos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.