Atos 27
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ACF
1 Ogẹn wẹ gi kubepụ a nị ẹnyi k'e jẹn Itali, wẹ nọ we Pọlụ lẹ ndị hụ imẹ ndị-ngan che ẹka onyẹ-isi-agha w'a kpọ Juliọsị, hụn a kị ndị-agha ọgụn-isẹn imẹ itu-agha-uku ndị Rom' ahụn w'a kpọ “Itu Eze-Ọgọstọsị.”
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Ẹnyi ile nọ banye ụgbọ-mirin gha Adramitum bịa, hụn rị a kwademẹ n'o jẹnsọnmẹ alị rị ichẹn-ichẹn rị Azụụn Eshịa rịsọnmẹ ẹhụ Ohimin hụn wẹ nọ a banye ụgbọ-mirin. Ụgbọ hụ nọ buru ẹnyi. Ẹnyi lẹ Arịstakọsị onyẹ Tẹsalonika hụn rị Azụụn Masẹdonia wị.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Eki e fọn, ẹnyi nọ ru Sidọn'. Juliọsị nọ gi ẹka rị mma sọn Pọlụ, nị a jẹn d'a hụn ndị ọwụ a nị wẹ ye ẹ ihiẹn rị a mkpa.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Ẹnyi nọ gha ebẹhụ buli si ohimin, a ghasọnmẹ ẹhụ alị Saịprọsị—makẹni ufere ẹnyi kunrun rị e bukin ẹnyi azụụn, ọ nịnị ẹnyi gbasọnmẹ ahanmahan ohimin.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ogẹn ẹnyi gi ghafegụụ ẹhụ alị Silisia lẹ Pamfilia, ẹnyi nọ fụha Mira hụn rị Azụụn Lisia.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ebẹhụ kẹ onyẹ-isi ndị agha hụ nọ hụn ụgbọ-mirin gha Alẹzandrịa jẹnkọ Itali, ya ọ nọ bu ẹnyi ile che imẹ ẹ.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Ẹnyi nọ gbama ẹkẹrẹ-ẹkẹrẹ akp'ọhịn ole-nẹ-ole—ọ fụkẹnmẹkẹ ẹnyi ọrụn nị ẹnyi d'e ru Nidọsị. Ogẹn ufere gilẹni nị ẹnyi jẹnshi ihun ib'ẹka ahụn, ẹnyi nọ ghasọnmẹ mkpẹnrẹn Samonu hụn rị alị Kriti. Mirin nọhunmẹ alị Kriti.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ẹnyi hụ a gha mkpẹnrẹn-mkpẹnrẹn, kanị ọ fụkẹnmẹ ẹnyi ọrụn ọda nị ẹnyi d'e ru ebe w'a kpọ “Ebẹ-Rịchanrịn-Ụgbọ-Mma”, hụn nọchimẹ Lasịa.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Makẹni ẹnyi e rigụọ ogẹn ọda-ọda, nke wụ nị ndị Ju e bugụọdẹ ọnụ ahụn w'e bu—ya wụ, ogẹn eje-ẹbi gi a kpọ ohimin hụ e rugụọlẹ, ẹnyi sị nị ẹnyi jẹnmẹzi, ijẹn jẹnkọ d'a jọ njọ, Pọlụ nọ dụn wẹ ọdụn, sị,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Ekele m ụnụ ile; a hụngụọ m'a nị ẹnyi jẹnkọ d'a banye eje-ọnọdị omẹni ẹnyi jẹnmẹzi, ihiẹn bu ọda jẹnkọ d'e huzịkwọ; ẹlẹdẹ ibu lẹ ụgbọ sụọ, kanị kẹzị ndụn ẹnyi.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Kanị onyẹ-isi-agha ahụn gi ihiẹn onyẹ-isi ụgbọ lẹ onyẹ nwọn ụgbọ ku dọn karị oku Pọlụ.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Ebe o mẹ ni ebeni ụgbọ-mirin a nọdị a rị mma hụn w'a nọdị ogẹn winta, udu mirin-oyi-ọchan hụn a kpụ ọkpụkpụ, ndị ka ọda nọ kweri n'ọ ka mma nị ẹnyi jẹnmẹ. Wẹ rị a tụ ẹnya nị, ikẹnkwọ, wẹ k'a saẹka ru Finik'si d'a nọdị ebẹhụ ogẹn mirin-oyi-ọchan hụ. Finik'si wụ ebe ụgbọ e ziẹntọ alị Kriti, o bu ihun zimẹ ib'ẹka ndịdan ẹnya-anwụn.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ogẹn ufere rẹbẹrẹbẹ hụn a gha azụụn ndịdan-mirin a bịa gi femẹ, wẹ nọ ro ni a hụn wẹ ihiẹn wẹ rị a chọ; wẹ nọ tọfụ ụgbọ hụ ebe wẹ limẹ ẹ, ghasọnmẹ ụsụọ-ụsụọ ẹhụ alị Kriti.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Kanị o ke mẹ-emẹ, okẹn ufere hụn a kpọkẹnmẹni nọ kpọma. “Nọt-ista” kẹ w'a kpọ ufere hụ, makẹni ọ gha azụụn ugu e feshi azụụn ọwụwa-ẹnya-anwụn. Ọ gha ib'ẹka Kriti fehẹ.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Ọ nọ kpọkẹnmẹ ụgbọ hụ, ọ nịzịnị wẹ gbehutọ ụgbọ hụ zimẹ ufere hụ. Ya ẹnyi nọ la ụgbọ tọnị ufere hụ, ọ nọ buru ẹnyi jẹnmẹ!
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ẹnyi nọ kụban azụụn ndịdan-mirin alị ohu mẹ ẹkẹrẹ w'a kpọ Kọda hụn rị etintinnaị Ohimin ahụn. Ọhụn e zuemẹ ụgbọ hụ ẹkẹrẹ. Ẹnyi nọ lịlịma wezụhan ụgbọ-nta rị ụgbọ hụ ebe w'a nọ saẹka dọbanhan a, kanị ọ fụ ẹnyi ọrụn ọda-ọda.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Wẹ nọ dọbanhan ụgbọ-nta hụ imẹ ụgbọ. Ebẹhụ kẹ wẹ nọ gi eriri kẹnhunmẹ ụgbọ, kẹnkẹnmẹ ẹ. Makẹni egun rị a tụ wẹ amamgbe w'a sụnkụnma ẹjan ubom-Ohimin rị mkpẹnrẹn Sẹtisi, wẹ nọ gbatọpụ eriri wẹ gi kẹnmẹ igwe hụ nyịnnị w'a kpọ drag'ankọ, nu igwe hụ ye imẹ mirin—makẹ ụgbọ hụ ghazị a gbakẹnrin. Ya ufere nọ buru wẹ lẹ ụgbọ jẹnmẹ.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ẹbi hụ a kpọkẹnmẹ ẹnyi, e buhunmẹ ẹnyi, nke wụ nị, ogẹn eki gi fọn, wẹ nọ tụma ibu e ye imẹ mirin.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Hụn m'ẹ akp'ọhịn ẹtọ, ọ nọ ru hụn wẹ gidẹ gi ẹka wẹ kpọn ihiẹn wẹ gi a rụn ọrụn imẹ ụgbọ-mirin ye imẹ mirin.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ogẹn o gi mẹ ni ẹnyi ahụnnị kẹ ẹnya-anwụn kẹ kokisẹ akp'ọhịn ole-nẹ-ole, bụ ẹbi rịkwọ a kpọkẹnmẹ ẹnyi, ẹnyi enwẹnzini olil'ẹnya nị ẹnyi jẹnkọ d'a hụn isi pụha.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Makẹni w'e ke ri ihiẹn-oriri kete-ele-mgbe, Pọlụ nọ turu ọtọ imẹ igunrun wẹ, sị, “Ikẹnnyẹ, nkẹ ọnụ e gọn m ntịn nọdị Kriti. Omẹni ụnụ te gọn m ntịn, iwini ile e ke ti nwan.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Kanị, m rị nwan a rịọ ụnụ, kwọndọn ni obi ụnụ makẹni o nwọnni onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ jẹnkọ d'a nwụnnị—ụgbọnị sụọ jẹnkọ d'a na iwi.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Makẹni mmọn-ozi Chuku bịa d'e kunrun m hụn uhinhin—Chuku ahụn m wụ nke ẹ, Chuku ahụn m rị e fe.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Ọ sị m, ‘Pọlụ! Atụlẹ egun, i k'e tururịrị ihun Siza. Ọzọzị, Osolobuẹ e mẹgụọn'ị ọhụnma dọnmẹn'i ndị 'yụ lẹ wẹ rị imẹ ụgbọ, anwụnkọ wẹ.’
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Kwọnkẹnmẹ ni nwan obi ụnụ, ikẹnnyẹ, makẹni m nwọn okukwe imẹ Osolobuẹ n'o jẹnkọ d'a rị kẹ wẹ dọn gwa m.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Kanị ụgbọnị k'a zụnbanrịrị akpakalị, kụsị.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Imẹ uhinhin hụn m'ẹ akp'ọhịn mmẹnọ, ogẹn ebiri-mirin hụ gi bukọ ụgbọ ẹnyi elu Ohimin Adrịa, o ru ihiẹn nọkẹ etintinnaị abalị, ọ nọ rị ndị a rụn imẹ ụgbọ kẹ sị alị rị nsue.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Ya wẹ nọ gi eriri wẹ kẹnmẹye igwe lele kẹ mirin mihan, wẹ nọ hụn n'o k'e luepụ ogwe-nkụ ẹnọ; a gbaberi wẹ, wẹ nọ lelezi ẹ, wẹ nọ hụn a n'o minruzini ẹrịra, n'o k'e luepụ ogwe-nkụ ẹtọ sụọ.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Makẹni egun rị a tụ wẹ nị ẹnyi jẹnkọ d'a sụnkụnma ọmụma, wẹ nọ gbatọpụ eriri ankọ ẹnọ rị ibe azụụn hụn wẹ gi e limẹ ụgbọ hụ, nị, ikẹnkwọ ọ hụn ụzọ zudọn alị; wẹ hụ e mẹ ekpere nị eki fọn kẹni wẹ legha ụzọ. Wẹ nọ gbatọpụ eriri ankọ|src="lb00218c.jpg" size="col" loc="ACT 27" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="27.29"
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Kanị, ndị a rụn ọrụn imẹ ụgbọ hụ nọ wetu ụgbọ-nta ye imẹ mirin, chọma nị wẹ gi nzuzue gha imẹ ụgbọ pụ, gi ụgbọ-nta ahụn wanahịn; we hụ mẹ kẹ sị wẹ rị a gbatọpụ ankọ rị ihun ụgbọ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Ya kẹ Pọlụ nọ sị Kaptịn hụ lẹ ndị-agha a, “Manị ikẹnnyẹni nọdị imẹ ụgbọnị, ọnụ ile k'a nwụn.”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ya kẹ ndị-agha hụ nọ bepụ eriri wẹ gi kwọndọn ụgbọ-nta hụ, mirin nọ buru ụgbọ-nta hụ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Ụz'ụtụntụn biri-biri, Pọlụ nọ rịọ wẹ ri ihiẹn-oriri, sị, “Tannị mẹ ẹ akp'ọhịn mmẹnọ ụnụ rị ẹnịna, obi eruni ụnụ anị, ụnụ e rini ihiẹn-anaị.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Dodo ni nwan, ri ni ihiẹn-oriri, o k'e yeni ụnụ ẹka rị ndụn wanahịn, makẹni o nwọnni onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ jẹnkọ d'e tuhu kẹ akpụ ntutu ohu rị a isi.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Ogẹn o gi kugụụ ọnwan, ọ nọ weri brẹdi, ye Osolobuẹ ekele id'ẹnya wẹ ile, beri, rimẹ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Ya ndụn nọ ban wẹ ile, wẹ lẹ enwẹn wẹ nọ rimẹ ihiẹn-oriri.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 (Ẹnyi ile rị imẹ ụgbọ hụ rị madụ ẹnọ arịa ọgụn-mmẹnọ.)
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ogẹn wẹ ile gi rijunchanrịngụụ ẹfọ, wẹ nọ tụ ọka-witi họdụ imẹ ụgbọ ye imẹ mirin makẹ ụgbọ gha a nyịnzị.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Eki e fọn, wẹ nọ legha alị ihun—bụ ndị hụ a marịn alị ọ wụ, kanị wẹ nọ hụn ngugu-mirin—ebe mirin nọ tụ ọnụ hi ogbe. Ẹjan rị mkpẹnrẹn ngugu-mirin ahụn. Ya wẹ nọ bu obi nị wẹ k'a nyanban ụgbọ ebẹhụ, omẹni o k'a nị wẹ mẹ.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Wẹ nọ tọfụ ankọ ndị hụ ye imẹ mirin. Ebẹhụ kẹ wẹ nọzị tọlụlụa eriri ndị hụn kwọndọnsọnmẹ amala wẹ gi a nyan ụgbọ ahụn, wẹ nọ se eriri gi wesi ẹkwa rị ibe ihun hụn ufere gi e bu ụgbọ enu, zimẹ ni ufere kẹni ufere hụn ụzọ e bushi ụgbọ hụ ihun. Wẹ nọ nyanrịn ụgbọ hụ dọn ihun ngugu-mirin hụ kẹni ụgbọ wẹ kụsị mkpẹnrẹn ẹ.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kanị, ibe ihun ụgbọ hụ nọ zụnban ebe jọgbu enwẹn, sụnkụnma ẹjan, tọ ebẹhụ; ebiri-mirin nọ kpụkpọpụma ibe azụụn a. ebiri-mirin nọ kpụkpọpụma ụgbọ hụ kanị ndị hụ ile nọ wanahịn|src="lb00219b.jpg" size="col" loc="ACT 27" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="27.41-44"
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ndị-agha hụ te nọ chọ nị wẹ gbukwama ndị-ngan hụ, amamgbe w'e gu mirin pụ akpakalị, wanahịn.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Kanị, makẹni Kaptịn ndị-agha hụ chọ n'ọ zụọpụha Pọlụ, ọ nịnị wẹ mẹ ihiẹn wẹ ro. Kama, ọ sị ndị saẹka gu mirin wẹ buzọ tụban imẹ mirin gusi akpakalị;
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 sị ndị họdụnị wẹ sọnmẹ wẹ, ndị hụ imẹ wẹ e kwọndọn ibe-osisi, ndị ọzọ e kwọndọn ibe ihiẹn ndị ọzọ gha ụgbọ hụ kpagipụha. Ẹrịra kẹ onyẹ ọwụlẹ mẹ ru alị mmaka; o nwọnni onyẹ nwụnhụnnị.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.