Atos 27

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ogẹn wẹ gi kubepụ a nị ẹnyi k'e jẹn Itali, wẹ nọ we Pọlụ lẹ ndị hụ imẹ ndị-ngan che ẹka onyẹ-isi-agha w'a kpọ Juliọsị, hụn a kị ndị-agha ọgụn-isẹn imẹ itu-agha-uku ndị Rom' ahụn w'a kpọ “Itu Eze-Ọgọstọsị.”
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Ẹnyi ile nọ banye ụgbọ-mirin gha Adramitum bịa, hụn rị a kwademẹ n'o jẹnsọnmẹ alị rị ichẹn-ichẹn rị Azụụn Eshịa rịsọnmẹ ẹhụ Ohimin hụn wẹ nọ a banye ụgbọ-mirin. Ụgbọ hụ nọ buru ẹnyi. Ẹnyi lẹ Arịstakọsị onyẹ Tẹsalonika hụn rị Azụụn Masẹdonia wị.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Eki e fọn, ẹnyi nọ ru Sidọn'. Juliọsị nọ gi ẹka rị mma sọn Pọlụ, nị a jẹn d'a hụn ndị ọwụ a nị wẹ ye ẹ ihiẹn rị a mkpa.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Ẹnyi nọ gha ebẹhụ buli si ohimin, a ghasọnmẹ ẹhụ alị Saịprọsị—makẹni ufere ẹnyi kunrun rị e bukin ẹnyi azụụn, ọ nịnị ẹnyi gbasọnmẹ ahanmahan ohimin.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ogẹn ẹnyi gi ghafegụụ ẹhụ alị Silisia lẹ Pamfilia, ẹnyi nọ fụha Mira hụn rị Azụụn Lisia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ebẹhụ kẹ onyẹ-isi ndị agha hụ nọ hụn ụgbọ-mirin gha Alẹzandrịa jẹnkọ Itali, ya ọ nọ bu ẹnyi ile che imẹ ẹ.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ẹnyi nọ gbama ẹkẹrẹ-ẹkẹrẹ akp'ọhịn ole-nẹ-ole—ọ fụkẹnmẹkẹ ẹnyi ọrụn nị ẹnyi d'e ru Nidọsị. Ogẹn ufere gilẹni nị ẹnyi jẹnshi ihun ib'ẹka ahụn, ẹnyi nọ ghasọnmẹ mkpẹnrẹn Samonu hụn rị alị Kriti. Mirin nọhunmẹ alị Kriti.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Ẹnyi hụ a gha mkpẹnrẹn-mkpẹnrẹn, kanị ọ fụkẹnmẹ ẹnyi ọrụn ọda nị ẹnyi d'e ru ebe w'a kpọ “Ebẹ-Rịchanrịn-Ụgbọ-Mma”, hụn nọchimẹ Lasịa.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Makẹni ẹnyi e rigụọ ogẹn ọda-ọda, nke wụ nị ndị Ju e bugụọdẹ ọnụ ahụn w'e bu—ya wụ, ogẹn eje-ẹbi gi a kpọ ohimin hụ e rugụọlẹ, ẹnyi sị nị ẹnyi jẹnmẹzi, ijẹn jẹnkọ d'a jọ njọ, Pọlụ nọ dụn wẹ ọdụn, sị,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Ekele m ụnụ ile; a hụngụọ m'a nị ẹnyi jẹnkọ d'a banye eje-ọnọdị omẹni ẹnyi jẹnmẹzi, ihiẹn bu ọda jẹnkọ d'e huzịkwọ; ẹlẹdẹ ibu lẹ ụgbọ sụọ, kanị kẹzị ndụn ẹnyi.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Kanị onyẹ-isi-agha ahụn gi ihiẹn onyẹ-isi ụgbọ lẹ onyẹ nwọn ụgbọ ku dọn karị oku Pọlụ.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Ebe o mẹ ni ebeni ụgbọ-mirin a nọdị a rị mma hụn w'a nọdị ogẹn winta, udu mirin-oyi-ọchan hụn a kpụ ọkpụkpụ, ndị ka ọda nọ kweri n'ọ ka mma nị ẹnyi jẹnmẹ. Wẹ rị a tụ ẹnya nị, ikẹnkwọ, wẹ k'a saẹka ru Finik'si d'a nọdị ebẹhụ ogẹn mirin-oyi-ọchan hụ. Finik'si wụ ebe ụgbọ e ziẹntọ alị Kriti, o bu ihun zimẹ ib'ẹka ndịdan ẹnya-anwụn.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Ogẹn ufere rẹbẹrẹbẹ hụn a gha azụụn ndịdan-mirin a bịa gi femẹ, wẹ nọ ro ni a hụn wẹ ihiẹn wẹ rị a chọ; wẹ nọ tọfụ ụgbọ hụ ebe wẹ limẹ ẹ, ghasọnmẹ ụsụọ-ụsụọ ẹhụ alị Kriti.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Kanị o ke mẹ-emẹ, okẹn ufere hụn a kpọkẹnmẹni nọ kpọma. “Nọt-ista” kẹ w'a kpọ ufere hụ, makẹni ọ gha azụụn ugu e feshi azụụn ọwụwa-ẹnya-anwụn. Ọ gha ib'ẹka Kriti fehẹ.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Ọ nọ kpọkẹnmẹ ụgbọ hụ, ọ nịzịnị wẹ gbehutọ ụgbọ hụ zimẹ ufere hụ. Ya ẹnyi nọ la ụgbọ tọnị ufere hụ, ọ nọ buru ẹnyi jẹnmẹ!
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Ẹnyi nọ kụban azụụn ndịdan-mirin alị ohu mẹ ẹkẹrẹ w'a kpọ Kọda hụn rị etintinnaị Ohimin ahụn. Ọhụn e zuemẹ ụgbọ hụ ẹkẹrẹ. Ẹnyi nọ lịlịma wezụhan ụgbọ-nta rị ụgbọ hụ ebe w'a nọ saẹka dọbanhan a, kanị ọ fụ ẹnyi ọrụn ọda-ọda.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Wẹ nọ dọbanhan ụgbọ-nta hụ imẹ ụgbọ. Ebẹhụ kẹ wẹ nọ gi eriri kẹnhunmẹ ụgbọ, kẹnkẹnmẹ ẹ. Makẹni egun rị a tụ wẹ amamgbe w'a sụnkụnma ẹjan ubom-Ohimin rị mkpẹnrẹn Sẹtisi, wẹ nọ gbatọpụ eriri wẹ gi kẹnmẹ igwe hụ nyịnnị w'a kpọ drag'ankọ, nu igwe hụ ye imẹ mirin—makẹ ụgbọ hụ ghazị a gbakẹnrin. Ya ufere nọ buru wẹ lẹ ụgbọ jẹnmẹ.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Ẹbi hụ a kpọkẹnmẹ ẹnyi, e buhunmẹ ẹnyi, nke wụ nị, ogẹn eki gi fọn, wẹ nọ tụma ibu e ye imẹ mirin.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Hụn m'ẹ akp'ọhịn ẹtọ, ọ nọ ru hụn wẹ gidẹ gi ẹka wẹ kpọn ihiẹn wẹ gi a rụn ọrụn imẹ ụgbọ-mirin ye imẹ mirin.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Ogẹn o gi mẹ ni ẹnyi ahụnnị kẹ ẹnya-anwụn kẹ kokisẹ akp'ọhịn ole-nẹ-ole, bụ ẹbi rịkwọ a kpọkẹnmẹ ẹnyi, ẹnyi enwẹnzini olil'ẹnya nị ẹnyi jẹnkọ d'a hụn isi pụha.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Makẹni w'e ke ri ihiẹn-oriri kete-ele-mgbe, Pọlụ nọ turu ọtọ imẹ igunrun wẹ, sị, “Ikẹnnyẹ, nkẹ ọnụ e gọn m ntịn nọdị Kriti. Omẹni ụnụ te gọn m ntịn, iwini ile e ke ti nwan.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Kanị, m rị nwan a rịọ ụnụ, kwọndọn ni obi ụnụ makẹni o nwọnni onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ jẹnkọ d'a nwụnnị—ụgbọnị sụọ jẹnkọ d'a na iwi.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Makẹni mmọn-ozi Chuku bịa d'e kunrun m hụn uhinhin—Chuku ahụn m wụ nke ẹ, Chuku ahụn m rị e fe.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Ọ sị m, ‘Pọlụ! Atụlẹ egun, i k'e tururịrị ihun Siza. Ọzọzị, Osolobuẹ e mẹgụọn'ị ọhụnma dọnmẹn'i ndị 'yụ lẹ wẹ rị imẹ ụgbọ, anwụnkọ wẹ.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Kwọnkẹnmẹ ni nwan obi ụnụ, ikẹnnyẹ, makẹni m nwọn okukwe imẹ Osolobuẹ n'o jẹnkọ d'a rị kẹ wẹ dọn gwa m.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Kanị ụgbọnị k'a zụnbanrịrị akpakalị, kụsị.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Imẹ uhinhin hụn m'ẹ akp'ọhịn mmẹnọ, ogẹn ebiri-mirin hụ gi bukọ ụgbọ ẹnyi elu Ohimin Adrịa, o ru ihiẹn nọkẹ etintinnaị abalị, ọ nọ rị ndị a rụn imẹ ụgbọ kẹ sị alị rị nsue.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Ya wẹ nọ gi eriri wẹ kẹnmẹye igwe lele kẹ mirin mihan, wẹ nọ hụn n'o k'e luepụ ogwe-nkụ ẹnọ; a gbaberi wẹ, wẹ nọ lelezi ẹ, wẹ nọ hụn a n'o minruzini ẹrịra, n'o k'e luepụ ogwe-nkụ ẹtọ sụọ.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Makẹni egun rị a tụ wẹ nị ẹnyi jẹnkọ d'a sụnkụnma ọmụma, wẹ nọ gbatọpụ eriri ankọ ẹnọ rị ibe azụụn hụn wẹ gi e limẹ ụgbọ hụ, nị, ikẹnkwọ ọ hụn ụzọ zudọn alị; wẹ hụ e mẹ ekpere nị eki fọn kẹni wẹ legha ụzọ. Wẹ nọ gbatọpụ eriri ankọ|src="lb00218c.jpg" size="col" loc="ACT 27" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="27.29"
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Kanị, ndị a rụn ọrụn imẹ ụgbọ hụ nọ wetu ụgbọ-nta ye imẹ mirin, chọma nị wẹ gi nzuzue gha imẹ ụgbọ pụ, gi ụgbọ-nta ahụn wanahịn; we hụ mẹ kẹ sị wẹ rị a gbatọpụ ankọ rị ihun ụgbọ.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Ya kẹ Pọlụ nọ sị Kaptịn hụ lẹ ndị-agha a, “Manị ikẹnnyẹni nọdị imẹ ụgbọnị, ọnụ ile k'a nwụn.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ya kẹ ndị-agha hụ nọ bepụ eriri wẹ gi kwọndọn ụgbọ-nta hụ, mirin nọ buru ụgbọ-nta hụ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ụz'ụtụntụn biri-biri, Pọlụ nọ rịọ wẹ ri ihiẹn-oriri, sị, “Tannị mẹ ẹ akp'ọhịn mmẹnọ ụnụ rị ẹnịna, obi eruni ụnụ anị, ụnụ e rini ihiẹn-anaị.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Dodo ni nwan, ri ni ihiẹn-oriri, o k'e yeni ụnụ ẹka rị ndụn wanahịn, makẹni o nwọnni onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ jẹnkọ d'e tuhu kẹ akpụ ntutu ohu rị a isi.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Ogẹn o gi kugụụ ọnwan, ọ nọ weri brẹdi, ye Osolobuẹ ekele id'ẹnya wẹ ile, beri, rimẹ.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Ya ndụn nọ ban wẹ ile, wẹ lẹ enwẹn wẹ nọ rimẹ ihiẹn-oriri.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 (Ẹnyi ile rị imẹ ụgbọ hụ rị madụ ẹnọ arịa ọgụn-mmẹnọ.)
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Ogẹn wẹ ile gi rijunchanrịngụụ ẹfọ, wẹ nọ tụ ọka-witi họdụ imẹ ụgbọ ye imẹ mirin makẹ ụgbọ gha a nyịnzị.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Eki e fọn, wẹ nọ legha alị ihun—bụ ndị hụ a marịn alị ọ wụ, kanị wẹ nọ hụn ngugu-mirin—ebe mirin nọ tụ ọnụ hi ogbe. Ẹjan rị mkpẹnrẹn ngugu-mirin ahụn. Ya wẹ nọ bu obi nị wẹ k'a nyanban ụgbọ ebẹhụ, omẹni o k'a nị wẹ mẹ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Wẹ nọ tọfụ ankọ ndị hụ ye imẹ mirin. Ebẹhụ kẹ wẹ nọzị tọlụlụa eriri ndị hụn kwọndọnsọnmẹ amala wẹ gi a nyan ụgbọ ahụn, wẹ nọ se eriri gi wesi ẹkwa rị ibe ihun hụn ufere gi e bu ụgbọ enu, zimẹ ni ufere kẹni ufere hụn ụzọ e bushi ụgbọ hụ ihun. Wẹ nọ nyanrịn ụgbọ hụ dọn ihun ngugu-mirin hụ kẹni ụgbọ wẹ kụsị mkpẹnrẹn ẹ.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Kanị, ibe ihun ụgbọ hụ nọ zụnban ebe jọgbu enwẹn, sụnkụnma ẹjan, tọ ebẹhụ; ebiri-mirin nọ kpụkpọpụma ibe azụụn a. ebiri-mirin nọ kpụkpọpụma ụgbọ hụ kanị ndị hụ ile nọ wanahịn|src="lb00219b.jpg" size="col" loc="ACT 27" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="27.41-44"
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Ndị-agha hụ te nọ chọ nị wẹ gbukwama ndị-ngan hụ, amamgbe w'e gu mirin pụ akpakalị, wanahịn.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Kanị, makẹni Kaptịn ndị-agha hụ chọ n'ọ zụọpụha Pọlụ, ọ nịnị wẹ mẹ ihiẹn wẹ ro. Kama, ọ sị ndị saẹka gu mirin wẹ buzọ tụban imẹ mirin gusi akpakalị;
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 sị ndị họdụnị wẹ sọnmẹ wẹ, ndị hụ imẹ wẹ e kwọndọn ibe-osisi, ndị ọzọ e kwọndọn ibe ihiẹn ndị ọzọ gha ụgbọ hụ kpagipụha. Ẹrịra kẹ onyẹ ọwụlẹ mẹ ru alị mmaka; o nwọnni onyẹ nwụnhụnnị.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.