Atos 26
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ACF
1 Agịrịpa nọ sị Pọlụ, “I nwọn ikẹn kinrin ọnụ ị.” Ya Pọlụ nọ tịnpụ ẹka, kinmẹ ẹnịna:
1 Depois Agripa disse a Paulo: É permitido que te defendas. Então Paulo, estendendo a mão em sua defesa, respondeu:
2 “Eze wụ Agịrịpa, m weri ẹ nị m nwẹ isi-ọma ebe o mẹ ni ihun i kẹ m jẹnkọ d'a nọ kinrin ọnụ m tannị banyeni ihiẹn ile ndị Ju rị e ku nị ya kẹ m mẹ;
2 Tenho-me por feliz, ó rei Agripa, de que perante ti me haja hoje de defender de todas as coisas de que sou acusado pelos judeus;
3 makẹni y'a marịngụọ omẹnalị ndị Ju ile lẹ ihiẹn ndị hụn e se ni wẹ oku, marịn a ru alị. Dodo, nwẹ nwan ndidi gọn m ntịn.
3 Mormente sabendo eu que tens conhecimento de todos os costumes e questões que há entre os judeus; por isso te rogo que me ouças com paciência.
4 Ndị Ju ile a marịnghọ kẹ m dọn bi gha alị lala, kẹ imẹ alị m kẹ imẹ Jerusalẹm.
4 Quanto à minha vida, desde a mocidade, como decorreu desde o princípio entre os da minha nação, em Jerusalém, todos os judeus a conhecem,
5 Omẹni wẹ te k'e ku ezioku, a marịngụọ wẹ ketekete nị m te wụ onyẹ itu-Farisi, itu kachanrịn e ze imẹ ofufe ẹnyi lẹ ni m'e bi obibi ndị Itu-Farisi.
5 Sabendo de mim desde o princípio (se o quiserem testificar), que, conforme a mais severa seita da nossa religião, vivi fariseu.
6 Kanị wẹ rị nwan ebeni e kin m ikpe makẹni m rị e lee ẹnya ihiẹn hụn Osolobuẹ kwe ndị nẹdi ẹnyi wẹ kanị nkwa;
6 E agora pela esperança da promessa que por Deus foi feita a nossos pais estou aqui e sou julgado.
7 ihiẹn hụ ikpun-ụlọ mmẹbụọ ndị nke ẹnyi rị e lee ẹnya a, e gi ufiri ẹ e fekẹnmẹ Osolobuẹ ukinkin lẹ efinnaị. Eze, olil'ẹnyanị m nwọn wụ eje-ihiẹn hụ ndị Ju sịkwọ nị ya kẹ m mẹ!
7 À qual as nossas doze tribos esperam chegar, servindo a Deus continuamente, noite e dia. Por esta esperança, ó rei Agripa, eu sou acusado pelos judeus.
8 Kị haịn o gi a fụkẹnmẹ ụnụ ndị rị ebeni ọrụn ikweri nị Osolobuẹ e weli ndị nwụnnị?”
8 Pois quê? julga-se coisa incrível entre vós que Deus ressuscite os mortos?
9 “Ezioku-ezioku, mmẹ lẹ enwẹn m te ro n'o furu ni m mẹ ihiẹn ọwụlẹ m k'e gi gbọndọn ẹfan Jizọsị onyẹ Nazarẹtị.
9 Bem tinha eu imaginado que contra o nome de Jesus Nazareno devia eu praticar muitos atos;
10 Ọhụn kẹ m mẹ imẹ Jerusalẹm. Ogẹn hụ, m'a narịn ndị-isi nchụ-ẹjan ikẹn, a tụ ndị kwerini Jesu e ye imẹ ụlọ-ngan; ẹlẹdẹ ọhụn sụọ, wẹ chọ nị wẹ ma wẹ ikpe-ọnwụn, e biye m ẹka.
10 O que também fiz em Jerusalém. E, havendo recebido autorização dos principais dos sacerdotes, encerrei muitos dos santos nas prisões; e quando os matavam eu dava o meu voto contra eles.
11 Imẹrinmẹ ogẹn, m'a ghasọnmẹ ụnọ-ofufe ile, e ye wẹ afụnfụn, a lịlịma nị m mẹ wẹ ku arụ ghahanị ikuja oku Jesu. Olulu wẹ bu m ọda-ọda, nke wụ nị m'a chụ wẹ e rudẹ obodo ndị rị anị ọzọ d'e kpokpo wẹ.”
11 E, castigando-os muitas vezes por todas as sinagogas, os obriguei a blasfemar. E, enfurecido demasiadamente contra eles, até nas cidades estranhas os persegui.
12 “Ebe m nọ a chụ wẹ ẹrịra, m nọ narịn ndị-isi nchụ-ẹjan ikẹn lẹ ẹkụkwọ jẹnkọ Damas'kọsị.
12 Sobre o que, indo então a Damasco, com poder e comissão dos principais dos sacerdotes,
13 Eze, e ru m ụzọ, ogẹn anwụn gi a rị isi, ya m nọ hụn ukpẹ nwunnahịn ẹnya-anwụn k'o gha enu-igwee nwunhunmẹ mmẹ lẹ ndị 'mẹ lẹ wẹ wị.
13 Ao meio-dia, ó rei, vi no caminho uma luz do céu, que excedia o esplendor do sol, cuja claridade me envolveu a mim e aos que iam comigo.
14 Ẹnyi ile nọ dan. Ya m nọ nụ olu gi asụsụ Hibru sị m, ‘Sọlụ, Sọlụ, k'ị rị e kpokpo ni m? Ị rị a rụhụ enwẹn i ẹhụ nọkẹ okẹn-efin rị a gba ẹgbe di-nwọnn'ẹ ụkụ.’
14 E, caindo nós todos por terra, ouvi uma voz que me falava, e em língua hebraica dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura coisa te é recalcitrar contra os aguilhões.
15 M nọ sị, ‘Di-nwọnni-m, onyẹ k'ị wụ?’ Ya Di-nwọnni-ẹnyi nọ shịarị m, ‘Mmẹ wụ Jesu hụn ị rị e kpokpo.
15 E disse eu: Quem és, Senhor? E ele respondeu: Eu sou Jesus, a quem tu persegues;
16 Kanị, lihi n'i turu ọtọ. Ihiẹn haịn m gi mẹ i n'ị hụn m wụ kẹni m tumẹ i n'ị wụrụ odibo m lẹ ọshẹri hụn jẹnkọ d'a gwa ndị ọzọ ihiẹn ndị ị hụn lẹ ihiẹn ndị m jẹnkọ d'a ghọsị ị.
16 Mas levanta-te e põe-te sobre teus pés, porque te apareci por isto, para te pôr por ministro e testemunha tanto das coisas que tens visto como daquelas pelas quais te aparecerei ainda;
17 M k'a gbapụha ị ẹka ndị nke i—ya wụ ndị Izrẹlụ, gbapụha ị ẹka ndị alị ndị ọzọ hụn m zikọ ị d'e kunrun.
17 Livrando-te deste povo, e dos gentios, a quem agora te envio,
18 M zikọ ị d'a shịapụ wẹ ẹnya, kẹni wẹ hụn ụzọ gha imẹ ishi gbehutọ si imẹ ukpẹ; gha okpuru Ekwensụ pụha d'e kunrun Osolobuẹ; kẹni Osolobuẹ gbagharị wẹ njọ, ye wẹ ọnọdị imẹ ndị hụn wẹ dọn nsọ, ndị ahụn wẹ dọn nsọ makẹni wẹ kweri ni m.’ ”
18 Para lhes abrires os olhos, e das trevas os converteres à luz, e do poder de Satanás a Deus; a fim de que recebam a remissão de pecados, e herança entre os que são santificados pela fé em mim.
19 “Eze wụ Agịrịpa, ufiri ẹ, apanị m oku ihiẹn m hụn imẹ ọhụn hụ gha elu-igwee bịa.
19 Por isso, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial.
20 Kanị, m nọ zimẹ ozi hụ imẹ Damas'kọsị. E zigụụ m ndị rị Damas'kọsị ya, m nọzị zi ẹ imẹ Jerusalẹm lẹ ẹgbẹrẹ Judia ile, e zizi m ndị alị ndị ọzọ ya, a sị wẹ gha imẹ njọ wẹ gbehutọ, buruhẹ Osolobuẹ, mẹmẹ ihiẹn k'a ghọsị nị e gbehutọgụọ wẹ.
20 Antes anunciei primeiramente aos que estão em Damasco e em Jerusalém, e por toda a terra da Judéia, e aos gentios, que se emendassem e se convertessem a Deus, fazendo obras dignas de arrependimento.
21 Ufiri ihiẹnni kẹ ndị Ju gi kwọndọn m imẹ Ụlọ-nsọ, a chọ nị wẹ gbu m.
21 Por causa disto os judeus lançaram mão de mim no templo, e procuraram matar-me.
22 Kanị d'e rukwọ nwan tannị, Osolobuẹ hụ e yeni m ẹka; ya kẹ m gi wuzo ebeni a shịa ẹri, a gwa kẹ onyẹ uku kẹ onyẹ nta okuni; ihiẹn ohu hụ ndị-amụma lẹ Mozizi ku n'o jẹnkọ d'e mẹ kẹ m rị e ku oku ẹ, o nwọnni ihiẹn ọzọ:
22 Mas, alcançando socorro de Deus, ainda até ao dia de hoje permaneço dando testemunho tanto a pequenos como a grandes, não dizendo nada mais do que o que os profetas e Moisés disseram que devia acontecer,
23 nị Kraịstị k'a tarịrị afụnfụn; n'o k'a wụrụ onyẹ ibuzọ k'a gha ọnwụn lihi; nị, nọkẹ onyẹ ibuzọ gha ọnwụn lihi, o jẹnkọ d'e wẹhẹ ni kẹ ndị alị ẹnyi kẹ ndị anị ndị ọzọ ozi ukpẹ.”
23 Isto é, que o Cristo devia padecer, e sendo o primeiro da ressurreição dentre os mortos, devia anunciar a luz a este povo e aos gentios.
24 Hụn Pọlụ gi ri e kin ọnụ a ẹnịna, Fẹstọsị nọ weshi olu elu, yi, “Ẹra rị a pụ ị, Pọlụ! Okẹn-ẹkụkwọ ị marịn rị a pụ ị ẹra!”
24 E, dizendo ele isto em sua defesa, disse Festo em alta voz: Estás louco, Paulo; as muitas letras te fazem delirar.
25 Kanị Pọlụ nọ sị, “Fẹstọs' ikpẹn ile rịnị, ẹra arị a pụ m! Onyẹ ọwụlẹ ẹnya dọn k'a marịn nị m rị e ku ezioku.
25 Mas ele disse: Não deliro, ó potentíssimo Festo; antes digo palavras de verdade e de um são juízo.
26 Eze wụ Agịrịpa lẹ enwẹn ẹ a marịngụọ ihiẹn ndịnị! Obi ru m alị ịgwapụ a oku, e gighọ m'a dọn n'o nwọnni ihiẹn w'a kọn'a imẹ ihiẹn ndịnị, makẹni ọnwan e mẹni nzuzue.
26 Porque o rei, diante de quem também falo com ousadia, sabe estas coisas, pois não creio que nada disto lhe é oculto; porque isto não se fez em qualquer canto.
27 Eze wụ Agịrịpa, y'e kwerighọ ihiẹn ndị-amụma ku? A marịnghọ m nị y'e kwerighọ.”
27 Crês tu nos profetas, ó rei Agripa? Bem sei que crês.
28 Agịrịpa nọ sị Pọlụ, “Ị chọ n'i mẹ m wụrụ onyẹ nke Kraịstị ozigbo-ozigbo?”
28 E disse Agripa a Paulo: Por pouco me queres persuadir a que me faça cristão!
29 Pọlụ nọ shịarị, sị, “Ihiẹn m rị a rịọ Osolobuẹ wụ ọnwan: k'o mẹ ẹgwa-o, k'o mẹni ẹgwa-o, nị ẹlẹdẹ yụ sụọ, kanị, kẹ ịyụ kẹ ndị ọzọ ile rị e gọn m ntịn tannị hụn ụzọ rị kẹ mmẹ—wezụka ẹgan ndịnị wẹ kpọma m!”
29 E disse Paulo: Prouvera a Deus que, ou por pouco ou por muito, não somente tu, mas também todos quantos hoje me estão ouvindo, se tornassem tais qual eu sou, exceto estas cadeias.
30 Ebẹhụ kẹ eze lẹ Gọvanọ wụ Fẹstọsị lẹ Bẹnisi lẹ ndị ọzọ wẹ lẹ wẹ gba rị oche nọ lihi ọtọ.
30 E, dizendo ele isto, levantou-se o rei, o presidente, e Berenice, e os que com eles estavam assentados.
31 Ogẹn wẹ gi pụkọ, wẹ hụ a sị ibe wẹ, “O nwọnni ihiẹn okẹnnyẹni rị e mẹ hụn w'e gi gbu ẹ mọbụ bu e che imẹ ụlọ-ngan.”
31 E, apartando-se dali falavam uns com os outros, dizendo: Este homem nada fez digno de morte ou de prisões.
32 Agịrịpa nọ sị Fẹstọsị, “Nkẹ w'a hatu okẹnnyẹni ye omẹni ẹlẹ hụn ọ sị wẹ we oku ẹ jẹnni eze-kanị wụ Siza.”
32 E Agripa disse a Festo: Bem podia soltar-se este homem, se não houvera apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.