Atos 24

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Hụn mẹ ẹ akp'ọhịn isẹn, Ananayasị wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị hụ imẹ Ndị-isi lẹzi ọka-iwu w'a kpọ Tetulọsị nọ bịa ọgwa Gọvanọ. Wẹ nọ kpe Pọlụ ẹka Gọvanọ.
1 Cinco dias depois o sumo sacerdote Ananias desceu com alguns anciãos e um certo Tertulo, orador, os quais fizeram, perante o governador, queixa contra Paulo.
2 Ya wẹ nọ kpọpụha Pọlụ. Tetulọsị nọ kinmẹ ihiẹn wẹ rị e kpe n'ẹ, sị,
2 Sendo este chamado, Tertulo começou a acusá-lo, dizendo:
3 Ogẹn ile lẹ ụzọ ile kẹ ẹfọ gi a sụọkẹnmẹ ẹnyi ụsụọ makẹ ihiẹn ndịnị.
3 Visto que por ti gozamos de muita paz e por tua providência são continuamente feitas reformas nesta nação, em tudo e em todo lugar reconhecemo-lo com toda a gratidão, ó excelentíssimo Félix.
4 Kanị achọnị m nị m rikẹ i ogẹn, m rị a rịọ nwan n'i mẹ ọhụnma gọnzi ẹnyi ntịn kẹ i dọn e mẹ mbụ, ni m be oku nke-nke.
4 Mas, para que não te detenha muito rogo-te que, conforme a tua eqüidade, nos ouças por um momento.
5 Ẹnyi a hụngụọ a nị okẹnnyẹni e yesọnmẹ nsọngbu ọda-ọda. Ọ ghasọnmẹ, e se isusu ebe ọwụlẹ ndị Ju rị enu ụwa ile. Ọ wụzịkwọ onyẹ ohu imẹ ndị-ndu itu Onyẹ-Nazarẹtị ahụn.
5 Temos achado que este homem é uma peste, e promotor de sedições entre todos os judeus, por todo o mundo, e chefe da seita dos nazarenos;
6 O te rịzị a chọdẹ n'o mẹrụ Ụlọ-nsọ, ya ẹnyi nọ nwụndọn ẹ. [Nkẹ ẹnyi e te gi Iwu ẹnyi kin ẹ ikpe,
6 o qual tentou profanar o templo; e nós o prendemos, e conforme a nossa lei o quisemos julgar.
7 kanị onyẹ-isi-agha kanị wụ Laịsịasị nọ gi ikẹn bịa d'a napụ ẹnyi 'ya, sị ndị ikpe ẹ bịa d'e kunrun i.]
7 Mas sobrevindo o comandante Lísias no-lo tirou dentre as mãos com grande violência,
8 Ị jụ a ajụjụ, 'yụ lẹ enwẹn i k'a saẹka marịnkwama ihiẹn ile ẹnyi rị e ku nị ya k'o mẹ.”
8 mandando aos acusadores que viessem a ti; e dele tu mesmo, examinando-o, poderás certificar-te de tudo aquilo de que o acusamos.
9 Ndị Ju nọ kwadọn Tẹtulọsị, sị nị ihiẹn ndịnị ile wụ ezioku.
9 Os judeus também concordam na acusação, afirmando que estas coisas eram assim.
10 Ogẹn Gọvanọ gi fe ẹka gi sị Pọlụ ya ku nwan, ya Pọlụ nọ sị, “A marịngụọ m n'o mẹọlẹ ahụa ole-lẹ-ole ị wụ ọka-ikpe alịnị; ya wụ, ẹfọ rị a sụọ m ụsụọ ikinrin ọnụ m ebe ị rị.
10 Paulo, tendo-lhe o governador feito sinal que falasse, respondeu: Porquanto sei que há muitos anos és juiz sobre esta nação, com bom ânimo faço a minha defesa,
11 Ị k'a saẹka chọpụha n'ọ karịnị akp'ọhịn mmẹbụọ kete m'e jẹnlẹ Jerusalẹm d'e fe ofufe.
11 pois bem podes verificar que não há mais de doze dias subi a Jerusalém para adorar,
12 O nwọnni onyẹ ọwụlẹ wẹ hụn mmẹ lẹ ịya rị a dọ ndọndọ imẹ Ụlọ-nsọ; o nwọnni ndị wẹ hụn m rị a kpasu—kẹ imẹ ụnọ-ofufe kẹ imẹ obodo hụ ile.
12 e que não me acharam no templo discutindo com alguém nem amotinando o povo, quer nas sinagogas quer na cidade.
13 Asakọ wẹ ẹka ghọsị nị ihiẹn wẹ rị nwan e ku nị 'ya kẹ m mẹ wụ ezioku.
13 Nem te podem provar as coisas de que agora me acusam.
14 Kanị m k'a saẹka gwa ị nị ihiẹn ohuni wụ ezioku: Ụzọ hụ wẹ rị e ye eje-ẹfan kẹ m gha e fe Osolobuẹ ndị nẹdi ẹnyi kanị; m kweyeni ihiẹn ile wẹ de imẹ Iwu Mozizi lẹ hụn wẹ de imẹ ẹkụkwọ ndị-amụma.
14 Mas confesso-te isto: que, seguindo o caminho a que eles chamam seita, assim sirvo ao Deus de nossos pais, crendo tudo quanto está escrito na lei e nos profetas.
15 M nwọn olil'ẹnya imẹ Osolobuẹ—olil'ẹnya ohu hụ hụn ndịnị lẹ enwẹn wẹ nwọn imẹ Osolobuẹ: nị kẹ ndị ezi-omumẹ kẹ ndị njọ jẹnkọ d'a gha ọnwụn lihi.
15 Tendo esperança em Deus, como estes mesmos também esperam, de que há de haver ressurreição tanto dos justos como dos injustos.
16 Ufiri ẹ kẹ m gi a nwan ikẹn m ogẹn ile, igi hụn a nị obi m rị ọchan ebe Osolobuẹ lẹ ịhịan rị.”
16 Por isso procuro sempre ter uma consciência sem ofensas diante de Deus e dos homens.
17 “O tegụọ m bịademẹ Jerusalẹm; ya m nọzị nwan bịa nị m ye ndị nke m ihiẹn ndị w'e gi yeni ndị igbẹnnyẹ ẹka, lẹni m hụn ụzọ chụ-ẹjan.
17 Vários anos depois vim trazer à minha nação esmolas e ofertas.
18 Ịya kẹ m rị nwan kẹ wẹ hụn m imẹ Ụlọ-nsọ: o mẹ nke omẹnalị idọn-nsọ, a rịgụọlẹ m ụchan ogẹn wẹ gi hụn m; o nwọnni igunrun mmẹ lẹ wẹ wị; o nwọnzikwọnị isusu rịnị.
18 Ocupado nestas coisas, me acharam já santificado no templo não em ajuntamento, nem com tumulto, alguns judeus da Ásia,
19 Kanị o te nwọnghọ ndị Ju gha Azụụn Eshịa bịa rị ebẹhụ, k'o furu nwan wẹ lẹ enwẹn wẹ bịa ebeni d'e ku ọnụ wẹ id'ẹnya ị, omẹni o nwọn ihiẹn wẹ sị nị 'ya kẹ m mẹ!
19 os quais deviam comparecer diante de ti e acusar-me se tivessem alguma coisa contra mim;
20 Mọbụ ya jụdẹle ndịnị rị ebeni kẹ elee eje-ihiẹn kẹ wẹ hụn nị ya kẹ m mẹ ogẹn m wuzo ihun Ọgwa Ndị-isi Nkịkwama,
20 ou estes mesmos digam que iniqüidade acharam, quando compareci perante o sinédrio,
21 mmanị ihiẹn ohuni m yi oro ku kẹ m wuzo ihun wẹ: ‘Ụnụ rị e kinkwọ m ikpe tannị makẹni m kweri nị ndị nwụnnị jẹnkọ d'e lihi!’ ”
21 a não ser acerca desta única palavra que, estando no meio deles, bradei: Por causa da ressurreição dos mortos é que hoje estou sendo julgado por vós.
22 Kanị Gọvanọ wụ Fẹlisi, hụn marịnchanrịngụụ banyeni Ụzọ-Jesu, nọ bu ikpe hụ si ihun, sị wẹ, “Ụnụ jẹnkọ d'e cheri nị onyẹ-isi-agha kanị wụ Laịsịasị bịa m kebe han nị ụnụ eṅẹn.”
22 Félix, porém, que era bem informado a respeito do Caminho, adiou a questão, dizendo: Quando o comandante Lísias tiver descido, então tomarei inteiro conhecimento da vossa causa.
23 Ọ nọ sị onyẹ-isi agha hụn a kị ndị agha ọgụn-isẹn ya hụn a nị wẹ kwọndọn Pọlụ, ka wẹ e yen'ẹ efe ẹkẹrẹ, a nị ndị ọwụ a a bịa d'a hụn a, e ye ẹ ihiẹn rị a mkpa.
23 E ordenou ao centurião que Paulo ficasse detido, mas fosse tratado com brandura e que a nenhum dos seus proibisse servi-lo.
24 O mẹpụ akp'ọhịn ole, Fẹlisi lẹ nwunyẹ ẹ wụ Drusila nọ bịa. Drusila wụ onyẹ Ju.
24 Alguns dias depois, vindo Félix com sua mulher Drusila, que era judia, mandou chamar a Paulo, e ouviu-o acerca da fé em Cristo Jesus.
25 K'o dọn rị e ku oku ezigbo obibi Chuku chọ lẹ ikwọndọn-enwẹn-ịhịan lẹ Okinkin-ikpe lalanị, egun nọ tụma Fẹlisi. Ọ nọ sị, “Ị k'e jẹnmẹgụụ, m nwọn efe a kpọzị m'ị.”
25 E discorrendo ele sobre a justiça, o domínio próprio e o juízo vindouro, Félix ficou atemorizado e respondeu: Por ora vai-te, e quando tiver ocasião favorável, eu te chamarei.
26 Ọ hụzị a tụ ẹnya nị Pọlụ jẹnkọ d'e ye ẹ egho; ọ hụ e gi ufiri ẹ e zisọnmẹ wẹ d'a kpọ Pọlụ mbụ-lẹ-ẹbụọ, e sọn ẹ e ku oku.
26 Esperava ao mesmo tempo que Paulo lhe desse dinheiro, pelo que o mandava chamar mais freqüentemente e conversava com ele.
27 Ahụa ẹbụọ a ghafegụụ, Pọshịọsị wụ Fẹstọsị nọ hẹnrin Gọvanọ, nọkin ẹnya Fẹlisi. Makẹni Fẹlisi chọkọ nị ndị Ju ku n'ẹ ọhụnma, ya ọ nọ la Pọlụ tọ imẹ ngan.
27 Mas passados dois anos, teve Félix por sucessor a Pórcio Festo; e querendo Félix agradar aos judeus, deixou a Paulo preso.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.