Atos 17

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ogẹn Pọlụ lẹ Saịlasị gi ghagụụ imẹ Amfipolisi lẹ Apolonia, wẹ nọ ru obodo Tẹsalonika. Ụlọ-ofufe ndị Ju rị ebẹhụ.
1 Então Paulo e Silas passaram pelas cidades de Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga judaica.
2 Pọlụ nọ jẹnmẹ ụnọ-ofufe hụ k'o dọn e mẹ ebe ile. Ọ hụ e jẹn ẹ Ụhụọhịn Izu-ikẹn, Ụhụọhịn Izu-ikẹn. Ẹrịra k'o jẹn ẹ mgbe ẹtọ. Hụn ahụn ile ọ rị e jẹn, ọ hụ e gi usọnrọn-usọnrọn e gi ihiẹn rị imẹ Ẹhụhụọ-nsọ a gwa wẹ oku,
2 Como era seu costume, Paulo foi à sinagoga e, durante três sábados seguidos, discutiu as Escrituras com o povo.
3 a kọwa nị wẹ, a ghọsị wẹ nị Ẹhụhụọ-nsọ ku ẹ nị Kraịstị, Onyẹ hụ Osolobuẹ tumẹ, k'a ta afụnfụn, n'o k'a ghazịkwọ ọnwụn lihi. Ọ hụ a sị wẹ, “Jesuni m rị a gwa ọnụ oku ẹ wụ Kraịstị, Onyẹ hụ Osolobuẹ tumẹ.”
3 Explicou as profecias e provou que era necessário o Cristo sofrer e ressuscitar dos mortos. “Esse Jesus de que lhes falo é o Cristo”, disse ele.
4 Ndị hụ imẹ wẹ nọ kweri, wẹ nọ sọnmẹ Pọlụ lẹ Saịlasị. Ndị Griki bu ọda hụn e fe ofufe ndị Ju lẹ ikpoho ndị wẹ marịn amarịn bu ọda nọzị kweri.
4 Alguns dos judeus que o ouviam foram convencidos e se uniram a Paulo e Silas, bem como muitos gregos tementes a Deus e várias mulheres de alta posição.
5 Kanị ẹnya nọ fụma ndị Ju, wẹ nọ chọrị ndị isi-mgbaka rị imẹ afịa, wẹ nọ yeni wẹ ẹka kpọkikomẹ ndị bu ọda, bu isusu che imẹ obodo hụ. A zụnban wẹ imẹ ụlọ iwe Jasịn' d'a chọ Pọlụ lẹ Saịlasị, kẹni wẹ wepụha wẹ weye ndị alị.
5 Alguns judeus, porém, ficaram com inveja, reuniram alguns desordeiros e desocupados e, com a multidão, começaram um tumulto. Invadiram a casa de Jasom em busca de Paulo e Silas para entregá-los ao conselho da cidade,
6 Kanị ahụnnị wẹ wẹ; wẹ nọ dọkpụnrụn Jasịn' lẹ ndị hụ imẹ ndị kwerini jẹnni ndị-isi obodo hụ, e yi oro, a sị, “Ikẹnnyẹ ndịnị rị e bu ụwa isi a kpọma alị a bịazịọlẹ ebeni,
6 mas, como não os encontraram, arrastaram para fora Jasom e alguns outros irmãos e os levaram diante do conselho. Gritavam: “Aqueles que têm causado transtornos no mundo todo agora estão aqui, perturbando nossa cidade,
7 Jasịn' a na wẹ ye ụlọ! Wẹ ile rị a dan iwu eze-kanị wụ Siza, e ku n'o nwẹ eze ọzọ rịnị w'a kpọ Jesu.”
7 e Jasom os recebeu em sua casa! São todos culpados de traição contra César, pois afirmam que existe um outro rei, um tal de Jesus”.
8 Ogẹn ndị obodo hụ lẹ ndị-isi wẹ gi nụ ihiẹnni, obi eruzini wẹ alị.
8 Ao ouvir isso, o povo da cidade e o conselho se agitaram.
9 Wẹ nọ be Jasịn' lẹ ndị ọzọ nhan; a nagụụ wẹ wẹ ẹka mbe, ya wẹ nọ hatu wẹ nị wẹ lama.
9 Então os oficiais obrigaram Jasom e os outros irmãos a pagarem fiança, e depois os soltaram.
10 Ozigbo ahụn, ndị kwerini nọ gi imẹ uhinhin ahụn zifụ Pọlụ lẹ Saịlasị si obodo Bẹrịa. E ru w'ẹ, ya wẹ nọ si imẹ ụlọ-ofufe ndị Ju.
10 Ao anoitecer, os irmãos enviaram Paulo e Silas a Bereia. Quando lá chegaram, foram à sinagoga judaica.
11 Ndị Ju rị Bẹrịa ka obi wẹ a shịapụ karị ndị rị Tẹsalonika. Makẹni, wẹ gichanrịn obi we ile nabanhan oku hụ, e leban ẹnya Ẹhụhụọ-nsọ ụhụọhịn ile kẹni wẹ marịn kẹ ihiẹn ndị hụ Pọlụ ku wụ ezioku.
11 Os judeus que moravam em Bereia tinham a mente mais aberta que os de Tessalônica e ouviram a mensagem de Paulo com grande interesse. Todos os dias, examinavam as Escrituras para ver se Paulo e Silas ensinavam a verdade.
12 Ufiri ẹ, ndị bu ọda imẹ wẹ nọ kweri—kẹ ikpoho bu ọda wẹ marin amarịn wụlẹni ndị Ju kẹ ikẹnnyẹ bu ọda wụlẹni ndị Ju.
12 Como resultado, muitos judeus creram, assim como vários gregos de alta posição, tanto homens como mulheres.
13 Kanị, ogẹn ndị Ju rị Tẹsalonika gi marịn nị Pọlụ e kuọlẹ oku Chuku imẹ Bẹrịa, wẹ nọ bịazị ebẹhụ d'a kpasu ndị rị ebẹhụ.
13 Mas, quando os judeus de Tessalônica souberam que Paulo estava pregando a palavra de Deus em Bereia, foram até lá e criaram um alvoroço.
14 Ya ndị kwerini rị ebẹhụ nọ zipụ Pọlụ si alị rị ẹhụ Ohimin; kanị Saịlasị lẹ Timoti nọ nọdịgụụ Bẹrịa ebẹhụ.
14 Os irmãos agiram de imediato e enviaram Paulo para o litoral, enquanto Silas e Timóteo permaneceram na cidade.
15 Ndị hụn dupụ Pọlụ nọ du ẹ rukwọrị obodo Atẹnsi; ọ nọ zi wẹ gwa Timoti lẹ Saịlasị bịakẹnrin d'e kunrun ẹ, ya wẹ nọ la a tọ.
15 Os que acompanharam Paulo o levaram até Atenas e, depois, voltaram a Bereia com instruções para Silas e Timóteo irem ao encontro dele o mais depressa possível.
16 Ogẹn Pọlụ gi rị e che Timoti lẹ Saịlasị imẹ Atẹnsi, izize hụ e ze ẹ makẹni ọ hụn nị alị hụ ile wụ mmọn-mmọn.
16 Enquanto Paulo esperava por eles em Atenas, ficou muito indignado ao ver ídolos por toda a cidade.
17 Ọ nọ gi ifiri ẹ, ọ nọ gwama ndị Ju lẹ ndị wụlẹni ndị Ju hụn e fe ofufe ndị Ju oku Jesu imẹ ụlọ-ofufe ndị Ju, e sọn wẹ a dọ a, a nọzịkwọ imẹ afịa a gwa ndị ọwụlẹ rị ebẹhụ oku ụhụọhịn ile.
17 Por isso, ia à sinagoga debater com os judeus e com os gentios tementes a Deus e falava diariamente na praça pública a todos que ali estavam.
18 Ndị hụ imẹ ndị hụn a chọ anị oku hụn rị itu ndị Epikuria lẹ itu ndị Stọịkị nọ sọn ẹ dọma. Ndị hụ imẹ wẹ sị, “Kịnị kẹ onyẹ ịta-lẹ-okuni rị e ku?” Ndị ọzọ sị, “Ọ nọ kẹ sị ọ rị e ghoro mmọn ọhụn.” (Wẹ ku ẹrịra makẹni ọ rị e zi oziọma banyeni Jesu, e ku oku ịgha ọnwụn lihi.)
18 Paulo também debateu com alguns dos filósofos epicureus e estoicos. Quando lhes falou de Jesus e da ressurreição, eles perguntaram: “O que esse tagarela está querendo dizer?”. Outros disseram: “Parece estar falando de deuses estrangeiros”.
19 Ya wẹ nọ w'ẹ jẹn ọgwa hụ w'a kpọ Eropagọsị, sị a, “Kọwa nị nwan ẹnyi ihiẹn ọhụnnị ị rị a kuzi.
19 Então levaram Paulo ao conselho da cidade e disseram: “Pode nos dizer que novo ensino é esse?
20 Ẹnyi anụtuni ihiẹn ndịnị ị rị e ku; ẹnyi chọ nwan nị ẹnyi ghọta wẹ.”
20 Você diz coisas um tanto estranhas, e queremos saber o que significam”.
21 O nwẹni ihiẹn ndị obodo Atẹnsi ile lẹ ndị ọbịa bi ebẹhụ gi nwan ogẹn wẹ e mẹ karị iku ihiẹn ọhụn lẹ ịnụ ihiẹn ọhụn.
21 (Convém explicar que os atenienses, bem como os estrangeiros que viviam em Atenas, pareciam não fazer outra coisa senão discutir as últimas novidades.)
22 Ya Pọlụ nọ wuzo ihun ndị rị ọgwa Eropagọsị, sị, “Ndị Atẹnsi, a hụnọlẹ m'a nị ụnụ e fekẹ ihiẹn wẹ e fe efee—kẹ ihun kẹ azụụn.
22 Então Paulo se levantou diante do conselho e assim se dirigiu a seus membros: “Homens de Atenas, vejo que em todos os aspectos vocês são muito religiosos,
23 Makẹni, ogẹn m gi ghakọ imẹ obodo ụnụ, m hụ e lekpọ ihiẹn ndị ọnụ e fe; m nọ hụn ụlọ-mmọn wẹ deye ihiẹnni: ‘Ọnwan wụ nke mmọn hụ ẹnyi marịnlẹni.’ Ihiẹn hụ ọnụ rị e fe, hụn ụnụ marịnlẹni, ya kẹ m rị nwan a gwa ụnụ oku ẹ.
23 pois, enquanto andava pela cidade, reparei em seus diversos altares. Um deles trazia a seguinte inscrição: ‘Ao Deus Desconhecido’. Esse Deus que vocês adoram sem conhecer é exatamente aquele de que lhes falo.
24 Osolobuẹ hụn ke ụwa lẹ ihiẹn ile rị imẹ ẹ, Onyẹ hụn nwẹ elu-igwee lẹ ụwa, ara bi imẹ ụnọ-mmọn wẹ gi ẹka tụn;
24 “Ele é o Deus que fez o mundo e tudo que nele há. Uma vez que é Senhor dos céus e da terra, não habita em templos feitos por homens
25 w'a ra gi ihiẹn gha ẹka ịhịan bịa e fe ẹ, nọkẹ sị o nwẹ ihiẹn rị a kọn'a. Mba, makẹni 'ya lẹ enwẹn ẹ wụ hụn e ye ịhịan ndụn lẹ umẹrẹn lẹ ihiẹn ile.
25 e não é servido por mãos humanas, pois não necessita de coisa alguma. Ele mesmo dá vida e fôlego a tudo, e supre cada necessidade.
26 Ọ gha onyẹ ohu wepụha ndị alị ile nị wẹ bigbarị elu ụwa ile, ọ nọ tumẹsọnmẹ ni wẹ ogẹn nke wẹ lẹ alị wẹ k'e bi.
26 De um só homem ele criou todas as nações da terra, tendo decidido de antemão onde se estabeleceriam e por quanto tempo.
27 O mẹ ihiẹnni kẹni wẹ hụn ụzọ chọ Osolobuẹ—ikẹnkwọ a hụn w'a ebe wẹ rị e bisọnmẹ ẹka a chọ a—kanị, ọ nọkunmẹ onyẹ-onyẹ imẹ ẹnyi anọkunmẹ.
27 “Seu propósito era que as nações buscassem a Deus e, tateando, talvez viessem a encontrá-lo, embora ele não esteja longe de nenhum de nós.
28 Makẹni ‘Imẹ ẹ kẹ ẹnyi nọ a rị ndụn; imẹ ẹ kẹ ẹnyi nọ e jẹnhunmẹ; imẹ ẹ kẹ ẹnyi nọ a rị.’ O nwẹghọdẹ ndị nke ụnụ e deni hụn de ẹ, sị, ‘Eziẹ, ẹnyi nwẹn wụzikwọ ụmụ a.’
28 Pois nele vivemos, nos movemos e existimos. Como disseram alguns de seus próprios poetas: ‘Somos descendência dele’.
29 Ebe o mẹ ni ẹnyi wụ ụmụ Osolobuẹ, ẹlẹ hụn ẹnyi e gi e ro ni Osolobuẹ ẹnyi nọ kẹ goru mọbụ ọna (siva) mọbụ ọmụma—ihiẹn ndị hụ wẹ gi akọ-lẹ-uche lẹ iroro ịhịan kpụ.
29 E, por ser isso verdade, não devemos imaginar Deus como um ídolo de ouro, prata ou pedra, projetado por artesãos.
30 Osolobuẹ fepụ ẹnya ogẹn ịhịan gilẹni marịn a. Kanị, ọ sịgụọ nwan ịhịan ile rị ebe ile wẹ rogharị.
30 “No passado, Deus não levou em conta a ignorância das pessoas acerca dessas coisas, mas agora ele ordena que todos, em todo lugar, se arrependam.
31 Makẹni, ọ kayegụọ ụhụọhịn o jẹnkọ d'e gi kin ụwa ikpe zinrinni ghahanị okẹnnyẹ ohu o tumẹ. O mẹgụọ ịhịan ile marịn onyẹ okẹnnyẹ hụ wụ ghahanị iweli ẹ ogẹn o gi nwụnhụngụụ.”
31 Pois ele estabeleceu um dia para julgar o mundo com justiça, por meio do homem que ele designou, e mostrou a todos quem é esse homem ao ressuscitá-lo dos mortos”.
32 Ogẹn wẹ gi nụ banyeni ịgha ọnwụn weli ịhịan, ndị hụ imẹ wẹ nọ kpa a ye ẹmụ; kanị ndị ọzọ sị, “Ẹnyi chọ n'ị gwazị ẹnyi oku ihiẹnni.”
32 Quando ouviram Paulo falar da ressurreição dos mortos, alguns riram com desprezo. Outros, porém, disseram: “Queremos ouvir mais sobre isso em outra ocasião”.
33 Ya Pọlụ nọ gha iko hụ pụ.
33 Então Paulo se retirou do conselho,
34 Kanị ikẹnnyẹ ndị hụ imẹ wẹ nọ ban n'a, kweri ni Jesu. Onyẹ ohu imẹ wẹ wụ Diyonishusu onyẹ ohu imẹ ndị e zu ọgwa Eropagọsị, ya lẹ okpoho ohu w'a kpọ Damarisi, lẹzi ndị ọzọ wẹ ile wị.
34 mas alguns se juntaram a ele e creram. Entre eles estavam Dionísio, membro do conselho, uma mulher chamada Dâmaris, e alguns outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.