Atos 16
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs VC
1 Pọlụ e rugụụ Dẹbe, ọ nọ si Listra. Imẹ Listra, o nwẹ onyẹ ohu kwerini w'a kpọ Timoti; nnẹ ẹ wụ onyẹ Ju kweri ni Jesu; kanị nẹdi ẹ wụ onyẹ Griki.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Ndị kwerini rị Listra lẹ Ikoniọm e ku oku Timotini ọhụnma.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pọlụ chọ nị Timoti sọnmẹ ẹ; ya ọ nọ gi ifiri ndị Ju rị Listra lẹ Ikoniọm ebẹhụ weri ẹ d'a kwa a ugun—makẹni wẹ ile amarịngụọ nị nẹdi ẹ wụ onyẹ Griki, ẹlẹ onyẹ Ju.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Wẹ nọ nwan ghasọnmẹ obodo-obodo, gwakọ ndị ụka iwu ndị hụ ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi rị Jerusalẹm ye, a sị wẹ hụnkwọ a nị wẹ e dọnmẹchanrịn wẹ ile.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Ya ụka ndị hụ nọ zekẹnmẹ imẹ okukwe, e buwaye ọda ụhụọhịn-ụhụọhịn.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Wẹ nọ fetu Azụụn Frigia lẹ Galeshịa, ebe o mẹ ni Mmọn-nsọ a sịgụọ wẹ ekukwọlẹ oku-Chuku imẹ Azụụn Eshịa.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Ogẹn wẹ gi ru ebe wẹ gha a banye Mishịa, wẹ nọ mẹmẹ ni wẹ banye imẹ Azụụn Bitinia, kanị Mmọn nke Jizọs' anịnị wẹ.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ya wẹ nọ ghafe Mishịa jẹnmẹ Trasị.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Imẹ uhinhin ahụn, Pọlụ nọ hụn ọhụn: hụn kẹ okẹnnyẹ ohu, onyẹ Masẹdonia turuhụ, a rịọ a, sị, “Bịa Masẹdonia d'e yeni ẹnyi ẹka ndọ-o!”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Ogẹn o gi hụngụụ ọhụn hụ, ẹnyi nọ kwademẹ ozigbo-ozigbo nị ẹnyi fetu Ohimin banye Masẹdonia, makẹni ẹnyi gi ẹ dọn nị Osolobuẹ sị ẹnyi d'e zi ndị rị ebẹhụ oziọma.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Ya ẹnyi nọ banye ụgbọ-mirin ghaferi Trasị, shi Samotresi; eki e fọn, ẹnyi nọ ru Nịapolisi.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Ẹnyi nọ gha ebẹhụ si Filipi, obodo rị mkpa imẹ Azụụn Masẹdonia. Ndị Rom kẹti-kẹti uwẹ bi obodo Filipi. Ẹnyi nọ nọbie ebẹhụ.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 O ru Ụhụọhịn Izu-ikẹn, ẹnyi nọ gha imẹ obodo pụ, si mkpẹnrẹn iyi, ebe ẹnyi ro nị ịya wụ ebe w'a nọ e mẹ ekpere, ẹnyi nọ nọdị alị gwama ikpoho ndị gbakikomẹ ebẹhụ oku.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Okpoho ohu w'a kpọ Lidia hụn e sọn ndị Ju e fe Osolobuẹ, hụ e gọn ẹnyi ntịn. Onyẹ obodo Tịatira rọ; o re ẹkwa aṅanrannị hụn e nwun ufie-rọnị, ufie-rọnị. Di-nwọnni-ẹnyi nọ shịapụ obi ẹ n'o gi ihiẹn Pọlụ rị e ku dọn.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Ogẹn wẹ gi mẹgụụ 'ya lẹ ikpun-ụlọ a mirin-Chuku, ọ nọ rịọ ẹnyi, sị, “Omẹni ụnụ e kwerighọ nị m wụ onyẹ kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi, bịa nị iwe m d'a nọdị nwan.” Nke ẹ nọ bụn.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Ụhụọhịn ohu, ebe ẹnyi jẹnkọ ebe wẹ a nọdị e mẹ ekpere, ẹnyi nọ hụn nwa-agbọọ ohu wụ igbọn, hụn eje-mmọn o gi a hụn ụzọ rị imẹ ẹ. O gi ihiẹnni a kpahanị ndị nwọnn'ẹ egho ọda-ọda.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Nwa-agbọọnị hụ e sọnhunmẹ Pọlụ lẹ ẹnyi ndị uwẹ lẹ Pọlụ wị. Ọ nọbe, ọ dọbefụ oro, sị, “Ndịnị wụ ndị-idibo Osolobuẹ hụn kachanrịnnị! Wẹ rị a gwa ọnụ kẹ ụnụ k'a dọn nwọn nzụọfụha.”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 O mẹpụ ihiẹnni akp'ọhịn ole-lẹ-ole, ọ nịzịnị Pọlụ din; Pọlụ nọ gbehutọ, sị mmọn hụ, “M rị e gi ẹfan Jizọsị Kraịstị a sị ị gha imẹ ẹ pụha!” Ọ nọ pụha ozigbo.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Kanị ogẹn ndị nwọnn'ẹ gi hụn a nị ihiẹn wẹ gi a kpa egho a la, wẹ nọ kwọndọn Pọlụ lẹ Saịlasị, dọkpụn wẹ si imẹ afịa d'e kunrun ndị-isi ọkịkị.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Ogẹn wẹ gi wegụụ wẹ ru ẹka ndị-isi ọkịkị, wẹ nọ sị, “Ikẹnnyẹ ndịnị rị e ye obodo ẹnyi nsọngbu; ndị Ju kẹ wẹ wụ,
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 wẹ rị a kuzisọnmẹ ọdịnalị hụn iwu ẹnyi ndị Rom sị ẹnyi anabanhanlẹ, ẹnyi emẹlẹ.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Igunrun hụ nọ sọn wẹ bulụmanị wẹ. Ndị-isi ọkịkị nọ sị wẹ gbụpụ wẹ ẹkwa, gbu wẹ mkpịnsịn.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ogẹn wẹ gi gbugụụ wẹ mkpịnsịn ọda-ọda, wẹ nọ tụ wẹ ye ụlọ-ngan, sị onyẹ e du ndị-ngan chedọn wẹ ọhụnma-ọhụnma.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ọ nọ mẹ ihiẹn ndị-isi sị a mẹ, bu wẹ che mmughẹ hụn rịchanrịn imẹ-imẹ ụnọ-ngan. Ọ nọ kpọdọn wẹ ụkụ che aba. Ọ nọ kpọdọn wẹ ụkụ che aba|src="WA03976b.jpg" size="col" loc="ACT 16" copy="Graham Wade; United Bible Societies" ref="16.24"
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 O ru imẹ abalị, Pọlụ lẹ Saịlasị hụ e mẹ ekpere, a bụ ẹbụ, a ja Osolobuẹ mma; ndị-ngan hụ e gọn wẹ ntịn.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Idẹnmizi, okẹn alị-ọmahihie nọ bidọn, mahihie ọda-ọda—nke wụ nị iyetọ ụlọ-ngan nọ mẹhunmẹ; ozigbo ahụn, ụzọ ile nọ gụnpụ, ẹgan wẹ gi kpọdọn onyẹ ọwụlẹ a ganpụchanrịn.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Ogẹn onyẹ hụ e du ndị ngan gi tẹnhin, hụn a nị ụzọ ngan rị oghe, ọ nọ sepụha ọpịa-agha a n'o gbu enwẹn ẹ, makẹni o ro ni ndị ngan a gbapụgụọ.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Kanị Pọlụ nọ yi okẹn-oro, sị, “Egbukwọlẹ enwẹn i! Ẹnyi ile hụ ebeni!”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Ya okẹnnyẹ hụ nọ sị wẹ buhẹ ukpẹ; ọ zụnbanhan, gbu ni Pọlụ lẹ Saịlasị osekpu, ẹhụ hụ a ma a nni.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ya ọ nọ wepụha wẹ ezi, sị, “Ndị nwọnni m, k'i m'e mẹ nị m nwọn nzụọfụha?”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Wẹ nọ sị a, “Kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu, i k'e nwọn nzụọpụha—kẹ 'yụ kẹ ezi-lẹ-ụlọ ị!”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Wẹ nọ gwa 'ya lẹ ndị ile rị iwe ẹ oku nke Di-nwọnni-ẹnyi.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ọ nọ weri wẹ imẹ abalị hụ d'a chanchan wẹ ebe wẹ rụsọnmẹ ẹhụ, wẹ nọ mẹ 'ya lẹ ikpun-ụlọ a ile mirin-Chuku ozigbo-ozigbo.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ebẹhụ k'ọ nọ we wẹ si imẹ ụlọ iwe ẹ, bupụha nị wẹ ihiẹn-oriri; ọ hụ a ghọghọ n'o kwerigụọ nị Osolobuẹ—'ya lẹ ikpun-ụlọ a ile.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Eki e fọn, ndị-isi ọkịkị nọ zi ndị ẹwuru-ogi d'a sị onyẹ hụ e du ndị ngan, “Hapụ ikẹnnyẹ ndị hụ nị wẹ lama.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Onyẹ-ndu ndị-ngan hụ nọ we ozi hụ jẹnni Pọlụ, sị a, “Ndị-isi ọkịkị zihẹ ozi, sị wẹ hatu ọnụ nị ọnụ lama. Pụha nị nwan nị ụnụ gi udọn lama.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Kanị Pọlụ nọ sị, “E gbugụọ wẹ ẹnyi ili id'ẹnya ịhịan ile bụ e lebannị wẹ oku ẹnya; a tụgụọ wẹ ẹnyi ụmụ-di-alị Rom ye ụlọ-ngan; wẹ chọ nwan nị wẹ gi nzuzue hatu ẹnyi? Mba! Wẹ gi ẹka wẹ bịa d'e wepụha ẹnyi.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ndị ẹwuru-ogi nọ bu okuni jẹnni ndị-isi ọkịkị. Ogẹn ndị-isi ọkịkị gi nụ nị wẹ wụ ụmụ-di-alị Rom, egun nọ tụma wẹ.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Ya wẹ nọ bịa d'a rịọ wẹ. Wẹ nọ wepụha wẹ, sị wẹ gha obodo hụ pụ—a gwa wẹ, a gwadọnzi.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ogẹn wẹ gi ghagụọ ụlọ-ngan fụha, wẹ nọ si iwe Lidia. A hụngụụ wẹ ndị kwerini, gbagụụ wẹ umẹ, wẹ nọ gha ebẹhụ pụ.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.