Atos 16

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Pọlụ e rugụụ Dẹbe, ọ nọ si Listra. Imẹ Listra, o nwẹ onyẹ ohu kwerini w'a kpọ Timoti; nnẹ ẹ wụ onyẹ Ju kweri ni Jesu; kanị nẹdi ẹ wụ onyẹ Griki.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Ndị kwerini rị Listra lẹ Ikoniọm e ku oku Timotini ọhụnma.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pọlụ chọ nị Timoti sọnmẹ ẹ; ya ọ nọ gi ifiri ndị Ju rị Listra lẹ Ikoniọm ebẹhụ weri ẹ d'a kwa a ugun—makẹni wẹ ile amarịngụọ nị nẹdi ẹ wụ onyẹ Griki, ẹlẹ onyẹ Ju.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Wẹ nọ nwan ghasọnmẹ obodo-obodo, gwakọ ndị ụka iwu ndị hụ ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi rị Jerusalẹm ye, a sị wẹ hụnkwọ a nị wẹ e dọnmẹchanrịn wẹ ile.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Ya ụka ndị hụ nọ zekẹnmẹ imẹ okukwe, e buwaye ọda ụhụọhịn-ụhụọhịn.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Wẹ nọ fetu Azụụn Frigia lẹ Galeshịa, ebe o mẹ ni Mmọn-nsọ a sịgụọ wẹ ekukwọlẹ oku-Chuku imẹ Azụụn Eshịa.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Ogẹn wẹ gi ru ebe wẹ gha a banye Mishịa, wẹ nọ mẹmẹ ni wẹ banye imẹ Azụụn Bitinia, kanị Mmọn nke Jizọs' anịnị wẹ.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Ya wẹ nọ ghafe Mishịa jẹnmẹ Trasị.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Imẹ uhinhin ahụn, Pọlụ nọ hụn ọhụn: hụn kẹ okẹnnyẹ ohu, onyẹ Masẹdonia turuhụ, a rịọ a, sị, “Bịa Masẹdonia d'e yeni ẹnyi ẹka ndọ-o!”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Ogẹn o gi hụngụụ ọhụn hụ, ẹnyi nọ kwademẹ ozigbo-ozigbo nị ẹnyi fetu Ohimin banye Masẹdonia, makẹni ẹnyi gi ẹ dọn nị Osolobuẹ sị ẹnyi d'e zi ndị rị ebẹhụ oziọma.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Ya ẹnyi nọ banye ụgbọ-mirin ghaferi Trasị, shi Samotresi; eki e fọn, ẹnyi nọ ru Nịapolisi.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Ẹnyi nọ gha ebẹhụ si Filipi, obodo rị mkpa imẹ Azụụn Masẹdonia. Ndị Rom kẹti-kẹti uwẹ bi obodo Filipi. Ẹnyi nọ nọbie ebẹhụ.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 O ru Ụhụọhịn Izu-ikẹn, ẹnyi nọ gha imẹ obodo pụ, si mkpẹnrẹn iyi, ebe ẹnyi ro nị ịya wụ ebe w'a nọ e mẹ ekpere, ẹnyi nọ nọdị alị gwama ikpoho ndị gbakikomẹ ebẹhụ oku.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Okpoho ohu w'a kpọ Lidia hụn e sọn ndị Ju e fe Osolobuẹ, hụ e gọn ẹnyi ntịn. Onyẹ obodo Tịatira rọ; o re ẹkwa aṅanrannị hụn e nwun ufie-rọnị, ufie-rọnị. Di-nwọnni-ẹnyi nọ shịapụ obi ẹ n'o gi ihiẹn Pọlụ rị e ku dọn.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Ogẹn wẹ gi mẹgụụ 'ya lẹ ikpun-ụlọ a mirin-Chuku, ọ nọ rịọ ẹnyi, sị, “Omẹni ụnụ e kwerighọ nị m wụ onyẹ kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi, bịa nị iwe m d'a nọdị nwan.” Nke ẹ nọ bụn.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ụhụọhịn ohu, ebe ẹnyi jẹnkọ ebe wẹ a nọdị e mẹ ekpere, ẹnyi nọ hụn nwa-agbọọ ohu wụ igbọn, hụn eje-mmọn o gi a hụn ụzọ rị imẹ ẹ. O gi ihiẹnni a kpahanị ndị nwọnn'ẹ egho ọda-ọda.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Nwa-agbọọnị hụ e sọnhunmẹ Pọlụ lẹ ẹnyi ndị uwẹ lẹ Pọlụ wị. Ọ nọbe, ọ dọbefụ oro, sị, “Ndịnị wụ ndị-idibo Osolobuẹ hụn kachanrịnnị! Wẹ rị a gwa ọnụ kẹ ụnụ k'a dọn nwọn nzụọfụha.”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 O mẹpụ ihiẹnni akp'ọhịn ole-lẹ-ole, ọ nịzịnị Pọlụ din; Pọlụ nọ gbehutọ, sị mmọn hụ, “M rị e gi ẹfan Jizọsị Kraịstị a sị ị gha imẹ ẹ pụha!” Ọ nọ pụha ozigbo.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Kanị ogẹn ndị nwọnn'ẹ gi hụn a nị ihiẹn wẹ gi a kpa egho a la, wẹ nọ kwọndọn Pọlụ lẹ Saịlasị, dọkpụn wẹ si imẹ afịa d'e kunrun ndị-isi ọkịkị.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Ogẹn wẹ gi wegụụ wẹ ru ẹka ndị-isi ọkịkị, wẹ nọ sị, “Ikẹnnyẹ ndịnị rị e ye obodo ẹnyi nsọngbu; ndị Ju kẹ wẹ wụ,
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 wẹ rị a kuzisọnmẹ ọdịnalị hụn iwu ẹnyi ndị Rom sị ẹnyi anabanhanlẹ, ẹnyi emẹlẹ.”
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Igunrun hụ nọ sọn wẹ bulụmanị wẹ. Ndị-isi ọkịkị nọ sị wẹ gbụpụ wẹ ẹkwa, gbu wẹ mkpịnsịn.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Ogẹn wẹ gi gbugụụ wẹ mkpịnsịn ọda-ọda, wẹ nọ tụ wẹ ye ụlọ-ngan, sị onyẹ e du ndị-ngan chedọn wẹ ọhụnma-ọhụnma.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Ọ nọ mẹ ihiẹn ndị-isi sị a mẹ, bu wẹ che mmughẹ hụn rịchanrịn imẹ-imẹ ụnọ-ngan. Ọ nọ kpọdọn wẹ ụkụ che aba. Ọ nọ kpọdọn wẹ ụkụ che aba|src="WA03976b.jpg" size="col" loc="ACT 16" copy="Graham Wade; United Bible Societies" ref="16.24"
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 O ru imẹ abalị, Pọlụ lẹ Saịlasị hụ e mẹ ekpere, a bụ ẹbụ, a ja Osolobuẹ mma; ndị-ngan hụ e gọn wẹ ntịn.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Idẹnmizi, okẹn alị-ọmahihie nọ bidọn, mahihie ọda-ọda—nke wụ nị iyetọ ụlọ-ngan nọ mẹhunmẹ; ozigbo ahụn, ụzọ ile nọ gụnpụ, ẹgan wẹ gi kpọdọn onyẹ ọwụlẹ a ganpụchanrịn.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Ogẹn onyẹ hụ e du ndị ngan gi tẹnhin, hụn a nị ụzọ ngan rị oghe, ọ nọ sepụha ọpịa-agha a n'o gbu enwẹn ẹ, makẹni o ro ni ndị ngan a gbapụgụọ.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Kanị Pọlụ nọ yi okẹn-oro, sị, “Egbukwọlẹ enwẹn i! Ẹnyi ile hụ ebeni!”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Ya okẹnnyẹ hụ nọ sị wẹ buhẹ ukpẹ; ọ zụnbanhan, gbu ni Pọlụ lẹ Saịlasị osekpu, ẹhụ hụ a ma a nni.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Ya ọ nọ wepụha wẹ ezi, sị, “Ndị nwọnni m, k'i m'e mẹ nị m nwọn nzụọfụha?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Wẹ nọ sị a, “Kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu, i k'e nwọn nzụọpụha—kẹ 'yụ kẹ ezi-lẹ-ụlọ ị!”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Wẹ nọ gwa 'ya lẹ ndị ile rị iwe ẹ oku nke Di-nwọnni-ẹnyi.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Ọ nọ weri wẹ imẹ abalị hụ d'a chanchan wẹ ebe wẹ rụsọnmẹ ẹhụ, wẹ nọ mẹ 'ya lẹ ikpun-ụlọ a ile mirin-Chuku ozigbo-ozigbo.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Ebẹhụ k'ọ nọ we wẹ si imẹ ụlọ iwe ẹ, bupụha nị wẹ ihiẹn-oriri; ọ hụ a ghọghọ n'o kwerigụọ nị Osolobuẹ—'ya lẹ ikpun-ụlọ a ile.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Eki e fọn, ndị-isi ọkịkị nọ zi ndị ẹwuru-ogi d'a sị onyẹ hụ e du ndị ngan, “Hapụ ikẹnnyẹ ndị hụ nị wẹ lama.”
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Onyẹ-ndu ndị-ngan hụ nọ we ozi hụ jẹnni Pọlụ, sị a, “Ndị-isi ọkịkị zihẹ ozi, sị wẹ hatu ọnụ nị ọnụ lama. Pụha nị nwan nị ụnụ gi udọn lama.”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Kanị Pọlụ nọ sị, “E gbugụọ wẹ ẹnyi ili id'ẹnya ịhịan ile bụ e lebannị wẹ oku ẹnya; a tụgụọ wẹ ẹnyi ụmụ-di-alị Rom ye ụlọ-ngan; wẹ chọ nwan nị wẹ gi nzuzue hatu ẹnyi? Mba! Wẹ gi ẹka wẹ bịa d'e wepụha ẹnyi.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Ndị ẹwuru-ogi nọ bu okuni jẹnni ndị-isi ọkịkị. Ogẹn ndị-isi ọkịkị gi nụ nị wẹ wụ ụmụ-di-alị Rom, egun nọ tụma wẹ.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Ya wẹ nọ bịa d'a rịọ wẹ. Wẹ nọ wepụha wẹ, sị wẹ gha obodo hụ pụ—a gwa wẹ, a gwadọnzi.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Ogẹn wẹ gi ghagụọ ụlọ-ngan fụha, wẹ nọ si iwe Lidia. A hụngụụ wẹ ndị kwerini, gbagụụ wẹ umẹ, wẹ nọ gha ebẹhụ pụ.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.