Atos 15
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs VC
1 Ogẹn ahụn, o nwẹ ndị gha Judia bịa Antịọkụ, a kuzi ndị ụka, a sị, “Manị ọnụ kwa ugun gi mẹzu ọdịnalị Mozizi tumẹ, ụnụ a sakọ ẹka nwọn nzụọpụha.”
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Ogẹn Pọlụ lẹ Banabasị gi dugụụ wẹ kpe ọda-ọda, sọngụụ wẹ dọ oku hụ ọhụnma-ọhụnma, ya ndị ụka nọ han Pọlụ lẹ Banabasị lẹ ndị ọzọ imẹ ndị kwerini jẹn Jerusalẹm d'e kunrun ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi kẹni wẹ ku okuni.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Ya ndị ụka nọ zifụ wẹ. Ogẹn wẹ gi jẹnkọ, wẹ nọ banyesọnmẹ alị Finishịa lẹ alị Samerịa, gwasọnmẹ wẹ kẹ ndị anị ndị ọzọ rị ichẹn-ichẹn wụlẹni ndị Ju dọn rị e rogharị, e sọnmẹ Jesu; ozini nọ mẹ ndị kwerini ghọghọ ọda-ọda.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Ogẹn wẹ gi ru Jerusalẹm, ndị-ụka lẹ ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi nọ nabanhan wẹ, ya wẹ nọ gwa wẹ ihiẹn ile Osolobuẹ gi wẹ rụn.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Kanị ndị hụ imẹ ndị kwerini hụn rị itu ndị Farisi nọ lihi ọtọ, sị, “Wẹ ka gwarịrị ndị alị ọzọ wụlẹni ndị Ju nị wẹ k'a kwarịrị ugun, tizikwọnị wẹ iwu wẹ dọnmẹ Iwu Mozizi.”
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Ya ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi nọ zugbama nị wẹ leban okuni ẹnya.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Ogẹn wẹ gi dọbe okuni, Pita nọ lihi ọtọ, sị wẹ, “Umunẹ m, ụnụ a marịnghọ kẹ Osolobuẹ dọn họpụha m imẹ ụnụ mbụ-mbụ, gi m mẹ ndị alị ọzọ nụ oziọma, kweri.
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Osolobuẹ hụn marịn obi ịhịan ile nọ shịa nị wẹ ẹri ghahanị iye wẹ Mmọn-nsọ k'o dọn ye ẹnyi.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 O nwọnni ihiẹn ọ sị n'ọ rị ichẹn ẹgbata ẹnyi lẹ wẹ, makẹni ọ chanchanpụzịkwọ obi wẹ makẹni wẹ kweri ekweri.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Kị haịn nwan ụnụ gi a nwan Osolobuẹ ghahanị ibu okẹn ibu e che ndị kwerini olu; ibu hụn o mẹni kẹ ẹnyi kẹ ndị nẹdi ẹnyi kanị asanị ẹka bu?”
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Pita nọ sịzị, “Mba! Ẹnyi kweri nị kẹ ẹnyi dọn nwẹ nzụọfụha ghahanị ẹfọma Onyẹ-nwẹni-ẹnyi wụ Jesu kẹ wẹ dọnzịkwọ nwẹ.”
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Ndị hụ ile zu ebẹhụ nọ gba nkịntịn, e gọn ntịn kẹ Pọlụ lẹ Banabasị rị a gwa(zịkwọ) wẹ ihiẹn-ahịma lẹ ọrụn-atụmẹnya Osolobuẹ gi wẹ rụnsọnmẹ imẹ igunrun ndị anị ndị ọzọ wụlẹni ndị Ju.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Ogẹn wẹ gi kugụụ, Jemisi nọ sị, “Umunẹ m, gọn ni m ntịn.
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Simịọnụ e kugụọ kẹ Osolobuẹ dọn mẹni ndị alị ọzọ ẹfọma, kẹni ọ hụn ụzọ gha imẹ wẹ wepụha ndị k'a wụ nke ẹ.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Ihiẹnni lẹ ihiẹn ndị-amụma ku imẹ Ẹkụkwọ-nsọ dangbama. Makẹni, imẹ Ẹkụkwọ-nsọ, ndị-amụma de, sị,
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 ‘Ihiẹnni mẹgụụ,
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 kẹni ndị alị ndị ọzọ ile họdụnị
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 ketekete rị e ku ẹ.’
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 Ya wụ, ihiẹn m rị e ku wụ nị ẹnyi esọngbukọ ndị anị ọzọ ahụn wụlẹni ndị-Ju hụn rị e rogharị d'e kunrun Osolobuẹ.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Kama, ẹnyi k'e dejẹn ni wẹ ẹkụkwọ, sị wẹ hụ erilẹ ihiẹn ọwụlẹ wẹ gi rụa mmọn, makẹni ọ rụ a rụ; w'a ghẹrẹlẹ; w'e rilẹ anụ ọwụlẹ wẹ rụkwọn olu; w'e rilẹ ẹdeke.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Makẹni, kete elee-mgbe, ndị a kuzi Iwu Mozizi akọnị imẹ obodo ọwụlẹ—gha agbọ d'e ru agbọ; wẹ hụzịkwọ a gụn nị ịhịan ile ya imẹ ụlọ-ofufe ndị Ju rị obodo rị ichẹn-ichẹn Ụhụọhịn Izu-ikẹn ọwụlẹ.”
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Ya ndị-ozi ahụn pụ-ichẹn lẹ ndị-isi lẹ ndị ụka ile rị imẹ Jerusalẹm nọ kwerigbama nị wẹ hanpụha ịhịan imẹ wẹ, nị wẹ sọn Pọlụ lẹ Banabasị jẹn Antịọkụ. Madụ ẹbụọnị kẹ wẹ hanpụha: Judasị hụn w'a kpọ Basabasị lẹ Saịlasị—wẹ ẹbụọ wụsọnmẹ ndị-isi ndị-isi imẹ ndị kwerini.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Wẹ nọ we ẹkụkwọ-ozi ye wẹ. Ihiẹn wẹ de imẹ ẹ wụ:
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Ebe o mẹ ni ẹnyi a nụgụọ n'o nwẹgụọ ndị gha ebe ẹnyi rị bịa d'e kunrun ụnụ, kusọnmẹ oku rị e ye ụnụ mmakp'ẹhụ, e mẹ obi erulẹ ọnụ alị, bụ ẹnyi ezini wẹ,
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 ẹnyi e kwerigbamagụọ nwan hanpụha ndị k'a nọkin ẹnya ẹnyi, nị wẹ sọnhẹn ezi umunẹ ẹnyi wụ Banabasị lẹ Pọlụ—
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 ndị hụn bu ndụn wẹ che ọb'ẹka makẹ ufiri Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu Kristi.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Ya kẹ ẹnyi zini nwan Judasị lẹ Saịlasị, kẹni wẹ gizi ọnụ wẹ gwa ụnụ ihiẹn ndị hụ ẹnyi de.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Makẹni ọ hụghọ Mmọn-nsọ lẹ ẹnyi lẹ enwẹn ẹnyi mma nị ẹnyi ebuyekọ ọnụ ibu ọzọ—wezụka ihiẹn ndịnị rị mkpa:
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 erilẹ ni ihiẹn-oriri wẹ gi rụa mmọn lẹ ẹdeke lẹ anụ wẹ rụkwọn olu; aghẹrẹlẹ ni. Ụnụ na ihiẹn ndịnị wẹ tọ, o k'a rịnị ụnụ mma. Nọdị nị ọhụnma.”
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Ya wẹ nọ zipụ wẹ; wẹ nọ si Antịọkụ. Ogẹn wẹ gi kpọgbamagụụ ndị ụka hụ ile, wẹ nọ we ẹkụkwọ-ozi hụ ye wẹ.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Ogẹn wẹ gi gụngụụ a, wẹ nọ ghọghọ makẹni ozi rịn'a gba wẹ umẹ.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Judasị lẹ Saịlasị, hụn wụzịkwọ ndị-amụma, nọ gizi oku bu ọda gba ndị kwerini umẹ, mẹ wẹ zekẹnmẹ.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Ogẹn wẹ gi nọbe ebẹhụ, ndị kwerini nọ gi udọn zi wẹ lanị ndị zihẹ ni wẹ.
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 [Kanị Saịlasị nọ sị n'o k'a nọdị ebẹhụ.]
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Pọlụ lẹ Banabasị esọnni ndị ahụn lama, kama, wẹ nọ nọdị imẹ Antịọkụ. Wẹ lẹ ndị ọzọ bu ọda nọ nọdị ebẹhụ a kuzi, e zi ozi Di-nwọnni-ẹnyi.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 A nọbe wẹ, Pọlụ nọ sị Banabasị, “Bịa nị ẹnyi kin-azụụn d'a hụn umunẹ ẹnyi imẹ Kraịstị ndị rịsọnmẹ obodo ile ẹnyi nọ zi ozi Di-nwọnni-ẹnyi, nị ẹnyi hụn kẹ wẹ rị.”
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Banabasị te chọ nị wẹ weri Jọnụ hụn w'a kpọ Makị.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Kanị Pọlụ achọnị nị wẹ weri onyẹ na wẹ tọ imẹ Pamfilịa, hụn sọnlẹni wẹ rụn ọrụn wẹ jẹn d'a rụn.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Wẹ nọ dọnkẹnmẹ okuni, nke wụ nị onyẹ ọwụlẹ nọ jẹnmẹ nke ẹ. Banabasị nọ weri Makị, wẹ nọ chọrị ụgbọ-mirin, buli, shi Saịprọsị.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Kanị Pọlụ nọ weri Saịlasị. Ndị ụka nọ ha a ye ẹka Di-nwọnni-ẹnyi kẹ n'o yen'ẹ ẹka.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Ọ nọ jẹnsọnmẹ imẹ Siria lẹ Silisịa, mẹkọ ndị ụka rịsọnmẹ ebẹhụ zekẹnmẹ.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.