Atos 13
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVT
1 O nwẹ ndị-amụma lẹ ndị-nkuzi rị ụka rị Antịọkụ. Ndịnị wụ: Banabasị, Simiọnụ (w'a kpọ Onyẹ-ogi), Lushiọsị (onyẹ alị Saịrin'), Manẹnị (hụn ya lẹ Hẹrọdụ hụn rị a kịnị wụ ọwụ gha alị lala) lẹzi Sọlụ.
1 Entre os profetas e mestres da igreja de Antioquia da Síria estavam Barnabé e Simeão, chamado Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, que tinha sido criado com o rei Herodes Antipas, e Saulo.
2 Ogẹn wẹ gi rị e fe Di-nwọnni-ẹnyi, e bu ọnụ, Mmọn-nsọ nọ sị, “Wefụha nị nị m Banabasị lẹ Sọlụ, nị wẹ hụn ụzọ d'a rụn ọrụn m kpọ wẹ d'a rụn.”
2 Certo dia, enquanto adoravam o Senhor e jejuavam, o Espírito Santo disse: “Separem Barnabé e Saulo para realizarem o trabalho para o qual os chamei”.
3 Ogẹn wẹ gi bugụụ ọnụ, mẹgụụ ekpere, wẹ nọ bu ẹka kwasị Banabasị lẹ Pọlụ, zipụ wẹ.
3 Então, depois de mais jejuns e orações, impuseram as mãos sobre eles e os enviaram em sua missão.
4 Mmọn-nsọ e zipụgụụ Banabasị lẹ Sọlụ, ya wẹ nọ si Selusịa, gi ụgbọ-mirin gha ebẹhụ si anị Saịprọsị hụn mirin nọhunmẹ.
4 Enviados pelo Espírito Santo, eles desceram ao porto de Selêucia, de onde navegaram para a ilha de Chipre.
5 Ogẹn wẹ gi ru Salamisi hụn rị imẹ Saịprọsị, wẹ nọ ku oku Osolobuẹ imẹ ụlọ-ofufe ndị Ju rịsọnmẹ ebẹhụ. Wẹ lẹ Jọnụ wịzịkwọ, kẹni ọ hụn ụzọ e yeni wẹ ẹka.
5 Ali, na cidade de Salamina, foram às sinagogas judaicas e pregaram a palavra de Deus. João Marcos os acompanhava como assistente.
6 Ogẹn wẹ gi ghagbarịgụụ alị hụ mirin nọhunmẹ d'e rukwọrị Pafọsị, wẹ nọ kunrun onyẹ ohu gi eje-ikẹn a rụn. Onyẹ Ju k'ọ wụ, onyẹ amụma-ntụ; ẹfan a wụ Ba-Jizọsị.
6 Viajaram por toda a ilha até que, por fim, chegaram a Pafos, onde encontraram um feiticeiro judeu, um falso profeta chamado Barjesus.
7 'Ya lẹ Gọvanọ rị a kịnị wụ Sẹjọs' Pọlọsị rị. Sẹjọs' Pọlọsịnị wụ onyẹ nwẹ uche, ọ nọ zi wẹ kpọ Banabasị lẹ Sọlụ, makẹni ọ chọ n'ọ nụ oku Osolobuẹ.
7 Ele acompanhava o governador Sérgio Paulo, um homem inteligente que convidou Barnabé e Saulo para visitá-lo, pois desejava ouvir a palavra de Deus.
8 Kanị onyẹ hụ e gi eje-ikẹn a rụn wụ Ba-Jizọsị hụn w'a kpọzịkwọ Ẹlimasị (makẹni ẹfan a wụzịkwọ Ẹlimasị) hụ a papụ oku wẹ, a lịlịma n'o mẹ Gọvanọ hụ wefụ obi ẹ, amamgbe o kwerini Jizọsị.
8 Mas Elimas, o feiticeiro (esse é o significado de seu nome), opôs-se a eles, na tentativa de impedir que o governador viesse a crer.
9 Kanị Sọlụ hụn w'a kpọzịkwọ Pọlụ hụn Mmọn-nsọ jun imẹ ẹ, a kị a, nọ bu ẹnya zimẹ onyẹ hụ gi eje-ikẹn a rụn,
9 Cheio do Espírito Santo, Saulo, também conhecido como Paulo, encarou Elimas nos olhos
10 sị a, “Nwa Ekwensụ! Eṅẹnrẹn ihiẹn ile Chuku chọ k'ị wụ! Ẹro lẹ eje-ihiẹn ile rị ichẹn-ichẹn jun imẹ i! Y'a rụkpọbehikọ ezioku Di-nwọnni-ẹnyi, e mẹ ẹ n'ọ rị kẹ ntụ?
10 e disse: “Filho do diabo, cheio de toda espécie de engano e maldade e inimigo de tudo que é certo! Quando deixará de distorcer os caminhos retos do Senhor?
11 Gọn nwan ntịn: ẹka Di-nwọnni-ẹnyi jẹnkọ d'e bitụ ị kikẹnni—ẹnya k'e kpu i ishi, y'e leghakọzị ụzọ ẹkẹrẹ ogẹn!”
11 Preste atenção, pois o Senhor colocou a mão sobre você para castigá-lo, e você ficará cego, sem conseguir ver a luz do sol por algum tempo”. No mesmo instante, neblina e escuridão cobriram-lhe os olhos e ele começou a tatear, suplicando que alguém o tomasse pela mão e o guiasse.
12 Ogẹn Gọvanọ hụ gi hụn ihiẹn mẹni, ọ nọ kweri ni Di-nwọnni-ẹnyi; nkuzi banyeni Di-nwọnni-ẹnyi tụ a ẹnya ọda-ọda.
12 Quando o governador viu o que havia acontecido, creu, muito admirado com o ensino a respeito do Senhor.
13 Pọlụ lẹ ndị ya lẹ wẹ wị nọ gi ụgbọ-mirin gha Pafọsị jẹnmẹ Pẹga hụn rị Pamfilịa. Ebẹhụ kẹ Jọnụ hụn w'a kpọ Makị nọ la wẹ tọ, lakin Jerusalẹm.
13 Paulo e seus companheiros saíram de Pafos num navio e foram à Panfília, onde aportaram em Perge. Ali, João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Wẹ nọ jẹnshi ihun, gha Pẹga si Antịọkụ hụn rị Pisidịa. O ru Ụhụọhịn Izu-ikẹn, wẹ nọ banye imẹ ụlọ-ofufe ndị Ju, ya wẹ nọ nọdị alị.
14 Paulo e Barnabé prosseguiram para o interior, até Antioquia da Pisídia. No sábado, foram à sinagoga.
15 Ogẹn wẹ gi gụngụụ Iwu Mozizi lẹ ihiẹn ndị-amụma de, ndị-isi ụnọ-ofufe hụ nọ zi ozi jẹnni wẹ, sị, “Umunẹ, omẹni ụnụ nwẹ oku ụnụ k'e gi gba ndịnị rị ebeni umẹ, ku ni nwan.”
15 Depois da leitura dos livros da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram um recado: “Irmãos, se vocês têm uma palavra de encorajamento para o povo, podem falar”.
16 Ya Pọlụ nọ lihi ọtọ, gi ẹka gwa wẹ gba nkịntịn, ọ nọ kumẹ, sị,
16 Então Paulo ficou em pé, levantou a mão para pedir silêncio e começou a falar: “Homens de Israel e gentios tementes a Deus, ouçam-me!
17 Chuku ndị Izrẹlụ họrị ndị nẹdi ẹnyi kanị, mẹmẹ wẹ ndị uku ogẹn hụ wẹ gi bi anị Ijiptu, ya ọ nọzị gi ikẹn hi-ogbe gha alị Ijiptu wepụha wẹ.
17 “O Deus desta nação de Israel escolheu nossos antepassados e fez que se multiplicassem e se fortalecessem durante o tempo em que ficaram no Egito. Então, com braço poderoso, ele os tirou da escravidão.
18 Ọ nọ dinchanrịn ihiẹn ile wẹ rị e mẹ imẹ atụ ọrọgbọ ahụa ọgụnnaị.
18 Ele suportou seu comportamento durante os quarenta anos em que andaram sem rumo pelo deserto.
19 Ogẹn o gi tikpọgụụ alị ẹsa rị Kenanị, ọ nọ we alị wẹ ye ndị Izrẹlụ n'o hẹnrin nke wẹ.
19 Destruiu sete nações em Canaã e deu seu território a Israel como herança.
20 Wẹ nọ bi ebẹhụ ọrọgbọ ahụa iri-kwasị-ọgụnnaị kwasị nnụ. Omẹgụụ, ọ nọ yesọnmẹ wẹ ndị ahụn hannị wẹ ẹṅẹn d'e ru ogẹn onyẹ-amụma wụ Samuẹlụ.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. “Depois, Deus lhes deu juízes para governá-los até o tempo do profeta Samuel.
21 Ogẹn wẹ gi sị nị wẹ chọ eze, Chuku nọ ye wẹ Sọlụ nwa Kishi, onyẹ ebọn Bẹnjamini. Sọlụ nọ kị wẹ ọrọgbọ ahụa ọgụnnaị.
21 Então o povo pediu um rei, e ele lhes deu Saul, filho de Quis, homem da tribo de Benjamim, e ele reinou por quarenta anos.
22 Ogẹn Chuku gi napụgụụ Sọlụ eze, Chuku nọ tumẹ eze wẹ wụ Defidi. Ihiẹnni kẹ Chuku ku banyeni Defidi, ‘A hụngụọ m'a nị Defidi nwa Jese wụ ụdị ịhịan hụn a sụọ nị m, onyẹ hụn k'e mẹ ihiẹn ile m chọ.’
22 Mas Deus removeu Saul e colocou em seu lugar Davi, a respeito de quem Deus disse: ‘Davi, filho de Jessé, é um homem segundo o meu coração; fará tudo que for da minha vontade’.
23 Osolobuẹ a ghagụọ ebọn okẹnnyẹni wụ Defidi wepụha nị ndị Izrẹlụ Onyẹ-nzụọpụha wụ Jizọsị nọkẹ k'o dọn kwe nkwa.
23 “E Jesus, um dos descendentes de Davi, é o salvador que Deus concedeu a Israel, conforme sua promessa!
24 Nị Jesu d'a pụha d'e bidọn ọrụn a, Jọnụ e zigụọlẹ ndị Izrẹlụ ile ozi wẹ gi mẹ mirin-Chuku wẹ gi ghọsị nị e rogharịgụọ wẹ.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou que todo o povo de Israel precisava se arrepender e ser batizado.
25 Ogẹn ọrụn Jọnụ gi gụma, Jọnụ nọ sị, ‘Onyẹ kẹ ụnụ ro nị 'ya kẹ m wụ? Ẹlẹ m Kraịstị. Mba. Kanị, o nwẹ onyẹ ohu lalanị m mẹmẹgụụ, erudẹni m hụn a tọpụ eriri akp'ụkụ rị a ụkụ.’
25 Quando João estava concluindo seu trabalho, perguntou: ‘Vocês pensam que eu sou o Cristo? Não sou! Mas ele vem em breve, e não sou digno sequer de desamarrar as correias de suas sandálias’.
26 Umunẹ m, ụmụ Ebraham lẹ ndị ọzọ hụn a tụ egun Osolobuẹ, e zihẹgụọ nị wẹ ẹnyi oziọma nzụọfụhanị.
26 “Irmãos, vocês que são filhos de Abraão e também vocês gentios tementes a Deus, esta mensagem de salvação foi enviada a nós.
27 Kanị, makẹni ndị bi imẹ Jerusalẹm lẹ ndị-ndu wẹ amarịn nị ya rọ, makẹni aghọhazịkwọnị wẹ oku ndị-amụma hụn w'a gụn Ụhụọhịn Izu-ikẹn ile, wẹ nọ gbu ẹ, gi ẹ mẹzu oku ndị hụ—bụ a marịn wẹ.
27 O povo de Jerusalém e seus líderes não reconheceram que Jesus era aquele a respeito de quem os profetas haviam falado. Em vez disso, eles o condenaram e, ao fazê-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Ọ sụọ n'a nị a hụnnị wẹ ihiẹn ọwụlẹ wẹ gi ma a ikpe ọnwụn, a sị wẹ Paịleti 'ya gbu ẹ.
28 Não encontraram motivo legal para executá-lo, mas, ainda assim, pediram a Pilatos que o matasse.
29 Ogẹn wẹ gi mẹzugụụ ihiẹn ile wẹ de banyen'ẹ imẹ Ẹkụkwọ-nsọ, wẹ nọ gha osisi ahụn (ya wụ elu obe) wetu ẹ, bu e che imẹ ili.
29 “Depois de cumprirem tudo que as profecias diziam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o colocaram num túmulo,
30 Kanị Osolobuẹ nọ gha ọnwụn weli ẹ.
30 mas Deus o ressuscitou dos mortos.
31 Ọrọgbọ akp'ọhịn ole-lẹ-ole, ọ hụ e we enwẹn ẹ a ghọsị ndị sọn ẹ gha Galili bịa Jerusalẹm. Ndịnị wụ nwan ndị ọshẹri ẹ ebe ndị nke ẹnyi ndị Izrẹlụ rị.
31 E, por muitos dias, ele apareceu àqueles que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém. Agora eles são suas testemunhas diante do povo.
32 Ẹnyi wẹhẹ ni ọnụ oziọma, hụn wụ nị: nkwa hụ Osolobuẹ kwe ndị nẹdi ẹnyi kanị,
32 “Estamos aqui para trazer a vocês esta boa-nova. A promessa foi feita a nossos antepassados,
33 a wụrụgụọ nwan ihiẹn o mẹzuni ẹnyi wụ ụmụ wẹ ghahanị iweli Jesu—nọkẹ kẹ wẹ dọnzikwọ de ẹ imẹ Ẹbụ-ọma nke ẹbụọ, sị,
33 e agora Deus a cumpriu para nós, os descendentes deles, ao ressuscitar Jesus. É isto que o segundo salmo diz a respeito dele: ‘Você é meu Filho; hoje eu o gerei’.
34 O mẹ nke oweli o weli Kraịstị imẹ ọnwụn, nke wụ nị o nwọnni k'o k'a dọn rehi, Osolobuẹ ku oku ẹ imẹ Ẹkụkwọ-nsọ, sị,
34 Pois Deus havia prometido ressuscitá-lo dos mortos, para que jamais apodrecesse no túmulo. Ele disse: ‘Eu lhes darei as bênçãos sagradas que prometi a Davi’.
35 Ya haịn o gi kuzi ụzọ ọzọ imẹ ẹbụ-ọma, sị,
35 Em outro salmo, ele explicou de modo mais direto: ‘Não permitirás que o teu Santo apodreça no túmulo’.
36 O mẹ nke Defidi, ogẹn o gi mẹgụụ uche Osolobuẹ ogẹn nke ẹ, ọ nwụnhụn, e li w'ẹ ebe wẹ liye ndị nẹdi ẹ kanị, ọ nọ rehi.
36 Não se trata de uma referência a Davi, porque, depois que Davi fez a vontade de Deus em sua geração, morreu e foi sepultado com seus antepassados, e seu corpo apodreceu.
37 Kanị, onyẹ hụ Osolobuẹ weli e rehini.
37 É uma referência a outra pessoa, a alguém a quem Deus ressuscitou e cujo corpo não apodreceu.
38 Umunẹ m, marịn nị nwan nị wẹ gi ẹfan Jizọsịnị e zi ụnụ ozi mgbagharị njọ;
38 “Ouçam, irmãos! Estamos aqui para proclamar que, por meio de Jesus, há perdão para os pecados.
39 nị onyẹ ọwụlẹ kwerinin'ẹ k'a wanahịn ikpe-ọmụma ya lẹ ihiẹn ile onyẹ ahụn mẹ wị, bụ Iwu Mozizi asakọ ẹka mẹ ọnụ wanahịn.
39 Todo o que nele crê é declarado justo diante de Deus, algo que a lei de Moisés jamais pôde fazer.
40 Kpachanpụ nị nwan ẹnya amamgbe ihiẹn ndị-amụma ku gha e mẹ ụnụ. Ndị amụma sị,
40 Por isso, tomem cuidado para que não se apliquem a vocês as palavras dos profetas:
41 ‘Lee n'ẹ, ụnụ ndị ẹmụ!
41 ‘Olhem, zombadores; fiquem admirados e morram! Pois faço algo em seus dias, algo em que vocês não acreditariam mesmo que lhes contassem’”.
42 Ogẹn Pọlụ lẹ Banabasị gi pụkọ, ndị hụ nọ rịọ wẹ nị wẹ gwazị wẹ ihiẹn ndịnị Ụhụọhịn Izu-ikẹn lalanị.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo pediu que voltassem a falar dessas coisas na semana seguinte.
43 Ogẹn wẹ gi gbashịagụụ, ndị Ju bu ọda lẹ ndị wụlẹni ndị Ju hụn e fe ofufe ndị Ju nọ sọnmẹ Pọlụ lẹ Banabasị. Pọlụ lẹ Banabasị nọ gba wẹ umẹ, sị wẹ turukẹnmẹ imẹ ẹfọma Osolobuẹ mẹni ẹnyi.
43 Muitos judeus e gentios devotos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé, que insistiam com eles para que continuassem a confiar na graça de Deus.
44 Ụhụọhịn Izu-ikẹn sọnn'ẹ, ebẹhụ ile nọ jun, makẹni ndị obodo hụ ile e te d'e zuchanrịn kẹni wẹ nụ oku Osolobuẹ.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade compareceu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Kanị, ogẹn ndị Ju gi hụn igunrun hụ, ẹnya nọ fụma wẹ. Wẹ nọ papụma oku Pọlụ, kumẹ eje-oku.
45 Quando alguns dos judeus viram as multidões, ficaram com inveja, de modo que difamaram Paulo e contestavam tudo que ele dizia.
46 Kanị Pọlụ lẹ Banabasị nọ ku ẹ, kushi ẹ ikẹn, sị, “O te rị mkpa nị wẹ bu'zọ gwagụụ ụnụ wụ ndị Ju oku Osolobuẹ. Kanị, ebe o mẹ ni ụnụ a jụgụọ a, ma enwẹn ọnụ ikpe nị ụnụ efuruni ndị e nwẹ ndụn itẹbitẹ, lee n'ẹ, ẹnyi k'e weri ẹ nwan jẹnni ndị wụlẹni ndị Ju.
46 Então Paulo e Barnabé se pronunciaram corajosamente, dizendo: “Era necessário que pregássemos a palavra de Deus primeiro a vocês, judeus. Mas, uma vez que vocês a rejeitaram e não se consideraram dignos da vida eterna, agora vamos oferecê-la aos gentios.
47 Makẹni ya kẹ Di-nwọnni-ẹnyi sị ẹnyi mẹ. Ọ sị ẹnyi,
47 Pois foi isso que o Senhor nos ordenou quando disse: ‘Fiz de você uma luz para os gentios, para levar a salvação até os lugares mais distantes da terra’”.
48 Ogẹn ndị wụlẹni ndị Ju gi nụ ihiẹnni, ẹfọ nọ sụọ wẹ ụsụọ, wẹ nọ ja oku Di-nwọnni-ẹnyi mma. Ndị ile hụn wẹ họtọ, nị uwẹ k'e nwẹ ndụn-itẹbitẹ nọ kweri.
48 Quando ouviram isso, os gentios se alegraram e agradeceram ao Senhor por essa mensagem, e todos que haviam sido escolhidos para a vida eterna creram.
49 Ẹrịra kẹ oku Di-nwọnni-ẹnyi dọn ghagbarịchanrịn ẹgbẹrẹ hụ ile.
49 Assim, a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Ndị-Ju nọ kpasu ikpoho wẹ marịn amarịn imẹ obodo hụ hụn e sọn ndị-Ju e fe Osolobuẹ bụ ẹlẹ wẹ ndị-Ju lẹ ikẹnnyẹ wẹ marịn a-marịn imẹ obodo hụ, wẹ ile nọ kpokpomẹ Pọlụ lẹ Banabasị, chụpụ wẹ ẹgbẹrẹ wẹ.
50 Então os judeus, instigando as mulheres religiosas influentes e as autoridades da cidade, provocaram uma multidão contra Paulo e Barnabé e os expulsaram dali.
51 Ya wẹ nọ tichanfụ ẹjan rị wẹ ụkụ tọ nị wẹ, gi gwa wẹ nị emẹni wẹ ọhụnma; ya wẹ nọ gha anị hụ pụ, shi Ikoniọm'.
51 Eles, porém, sacudiram o pó dos pés em sinal de reprovação e foram à cidade de Icônio.
52 Ịghọghọ lẹ Mmọn-nsọ e jun imẹ ndị hụn e sọn Jesu hụn rị Antịọkụ Pisidịa.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.