Atos 12
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NAA
1 Ogẹn hụ, Hẹrọdụ wụ eze nọ nwụnrụn ndị hụ imẹ ndị ụka, kẹn'o mẹ wẹ eje-ihiẹn.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 O gigụụ ọpịa-agha gbu Jemisi nwẹnẹ Jọnụ,
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 ọ nọ hụn nị ihiẹnni sụọ ndị Ju ụsụọ, ọ nọ nwan nwụnrụn Pita. (Ihiẹnni mẹ ogẹn Mmẹmmẹ Brẹdi nwọnlẹni yisti o gi a fụ.)
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Ogẹn o gi nwụnrụngụụ Pita, ọ nọ bu ẹ che ụlọ-ngan, we ẹ che ẹka itu-agha ẹnọ ndị-agha ẹnọ-ẹnọ rịsọnmẹ. Hẹrọdụ bu obi n'o k'e kin ẹ ikpe id'ẹnya ịhịan ile wẹ mẹgụụ Mmẹmmẹ-Nghafe hụn ya lẹ Mmẹmmẹ Brẹdi nwọnlẹni yisti o gi a fụ wị.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ya wẹ nọ bu Pita tọ ụlọ-ngan; kanị ndị-ụka nọ wepụha obi wẹ mẹmẹn'ẹ ekpere, a kpọku Osolobuẹ banyen'ẹ.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 W'a kpọ a eki kẹ wẹ k'e wepụha Pita, o ru imẹ uhinhin, Pita rị ụran ẹgbata ndị-agha ẹbụọ. Wẹ gi ẹgan ẹbụọ kpọma a; o nwẹzi ndị-agha rị ezi ẹhụ ọnụmụzọ ụnọ-ngan ahụn e che nche.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Idẹnmizi, mmọn-ozi Di-nwọnni-ẹnyi nọ fopụha ebẹhụ; ukpẹ nọ nwun imẹ mmughẹ hụ wẹ kpọkin ẹ ye imẹ ụlọ-ngan. Mmọn-ozi hụ nọ kpa Pita ẹka ẹkụnkụn, kpọtiẹn ẹ, sị, “Lihi ọtọ ozigbo!” Ya ẹgan ndị hụ nọ gha a olu-ẹka danfụ.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Mmọn-ozi hụ nọ sị Pita, “Kẹnmẹ akpụkpọ-ukun i, y'e yiri akp'ụkụ ị.” Pita nọ mẹ ihiẹn o ku. Ọ nọzị sị Pita, “Yiri ẹkwa y'e yiye ẹ elu ẹ, y'e sọnmẹ m.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Pita nọ sọn ẹ gha imẹ ụlọ-ngan pụ. Pita amarịn nị ihiẹn wẹ rị e gi mmọn-ozi ahụn e mẹ wụ ẹnya-uke, o ro n'ọ rị a hụn ọhụn.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 A ghafegụụ wẹ itu ibuzọ lẹ nke ẹbụọ rị e che nche, wẹ nọ fụha ọnụ-mgbọn igwe hụn wẹ gha a pụha imẹ ngan hụ, banye imẹ obodo. Ya kẹ ọnụ-mgbọn hụ nọ gi ẹka a gụnpụnị wẹ, wẹ nọ pụ, pụha ogele ohu. E jẹnzụkazị wẹ, idẹnmizi mmọn-ozi hụ nọ na Pita tọ.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Ya ẹnya nọ fọn Pita, ọ nọ sị, “O wegụọ m nwan ẹnya nị Di-nwọnni-ẹnyi zi mmọn-ozi ẹ d'a zụọpụha m ẹka Hẹrọdụ lẹ ihiẹn ile ndị Ju te rị a tụ ẹnya a.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Hụn o gihụ ghọta ihiẹn mẹni, ọ nọ si iwe Meri, nnẹ Jọnụ, ebe ndị bu ọda gbakikomẹ e mẹ ekpere. Ẹfan Jọnụ wụzị Makị.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Ogẹn o gi dụ ẹka ọnụ-mgbọn rị ezi, odibo ohu wụ okpoho hụn w'a kpọ Roda nọ pụha d'a za.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Ogẹn o gi ghọta nị olu Pita rọ, okẹn ịghọghọ nọ jun ẹ obi, nke wụnị hụn o k'e gi gụnpụ ọnụ-mgbọn hụ, ọ gbabanzị imẹ ụlọ d'a gwa wẹ nị Pita turu ọnụ-mgbọn.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Wẹ nọ sị a, “Ẹra rị a pụ ị!” Kanị ọ hụkwọ e ku ẹ nị ezioku rọ. Wẹ nọ sị, “Mmọn-ozi ẹ rọ.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Kanị Pita hụkwọ a dụ ẹka. Ogẹn wẹ gi nwan gụnpụ ọnụ-mgbọn, a hụn w'a, ọ nọ tụ wẹ ẹnya.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Ọ nọ gi ẹka sị wẹ gba nkịntịn, ọ nọ kọwa nị wẹ kẹ Di-nwọnni-ẹnyi dọn wepụha a imẹ ụlọ-ngan. Ọ nọzị sị, “Gwa nị Jemisi lẹ ndị ụka họdụnị ihiẹnni.” Ya kẹ ọ nọ pụ, si ụzọ ọzọ.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Ogẹn eki gi fọn, okẹn isusu nọ rị imẹ igunrun ndị-agha te rị e che Pita nche makẹ ihiẹn mẹni, wẹ gilẹni marịn k'o jẹn.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Ogẹn Hẹrọdụ gi chọgụụ a, ọ hụnn'a; ọ nọ jụkẹnmẹ ndị nche hụ ọnụ—ọ nọ sị wẹ gbu wẹ. Ya ọ nọ gha Judia pụ, si Sizarịa d'a nọdị.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Ogẹn hụ, Hẹrọdụ rị e bu ni ndị Taya lẹ Sidọnụ olulu. Ya wẹ nọ zugbama d'a hụn a. E bugụụ wẹ ụzọ jẹn d'a hụn Blastọsị hụn e lefụ ọgwa Hẹrọdụ ẹnya, kẹni o kweri yeni wẹ ẹka. Ya wẹ nọ nwan jẹn d'e kunrun Hẹrọdụ d'a rịọ a nị ya lẹ wẹ dọn—makẹni anị Hẹrọdụ rị a kị kẹ alị wẹ gha e nwẹhẹn ihiẹn-oriri.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Ụhụọhịn wẹ kaye e ru, Hẹrọdụ nọ yiri ẹwuru-nze ẹ, nọdị alị ukpo ẹ, gwama ndị hụ oku.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ndị ahụn hụ e yi oro, a sị, “Oluni wụ olu mmọn, ẹlẹ olu ịhịan-mmaka!”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Ozigbo, mmọn-ozi Osolobuẹ nọ titu Hẹrọdụ, makẹni ọ narịn ọjịja-mma hụ hụn nkẹ o gi we ẹ ye Osolobuẹ. Ọhọrị nọ bu ẹ ri, ọ nọ nwụnhụn.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Kanị oku Osolobuẹ hụ a gha ihun, ndị bu-ọda hụ e kweri.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Ogẹn Banabasị lẹ Sọlụ gi rụngụụ ihiẹn ahụn wẹ bịa Jerusalẹm d'a rụn, wẹ nọ gha Jerusalẹm kinhẹn Antịọkụ. Ogẹn hụ wẹ gi kinkọ, wẹ nọ weri Jọnụ hụn w'a kpọzị Makị.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.