Mateus 13

Eta Táurinaquene máechajiriruvahi ema Viya eta viyehe, ticaijare puito Eta Nuevo Testamento (IGNNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Te jena sache, tiyana­varepa ema Jesús, macaijuhe te tachausi eta cáquiure. Téjaca­varepa eta ánaqui eta máimitu­re­si­ra­yarehi.
1 No mesmo dia, tendo Jesus saído de casa, sentou-se à beira do mar;
2 Tásiha, camuria­na­pa­hivare ena achaneana títeca­pau­chanahi éma. Eta navayu­chi­raripa ena achaneana, tiyanapa ema Jesús tiávacuhapa tayehe eta pacure. Ena achaneana nanasipa te tachausi tiájipahi.
2 e reuniram-se a ele grandes multidões, de modo que entrou num barco, e se sentou; e todo o povo estava em pé na praia.
3 Tásiha, camurihi eta máimicu­ti­cha­que­neanahi eta máimitu­si­ra­vacahi. Ánipa macahe:
3 E falou-lhes muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Eta mapaisi­rapahi, témiri­capaipa eta evaraqui te achene. Táimahapa eta cáyure, tanicapa.
4 e quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e comeram.
5 Eta mayeherepi éma eta máevasira, máevaja­japaica eta apaquehe. Tásiha, eta apamuri evaraqui témiricapa te váhirichu tamitu­tuhini eta máteji taicha máripahi eta apaquehe. Tímaru­ca­va­ne­paneni táicha.
5 E outra parte caiu em lugares pedregosos, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 Téhesera te tíjurepa eta sache, tacapa­jicapa; taicha váhirichu táupare­va­cahíni.
6 mas, saindo o sol, queimou-se e, por não ter raiz, secou-se.
7 Tacahe, eta apana evaraqui témiri­capaipa te tataracu eta itapepaire. Tiúrina­hinéni eta táimaru­sirahi, étasera eta itape tacachu­ricapa eta tajuru­sirahi. Táemuriachapa eta sucureca.
7 E outra caiu entre espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Tacahe, eta apamuri evaraqui témiri­capaipa te tiúrina máteji. Tiúrina­panahi eta tajurusira. Eta étana, ticahipa tétupi­ca­va­panapa. Eta apanavare, ticahipa ánimuríchu. Eta apanavare, ticahivare apaesa­sa­jiruichu.
8 Mas outra caiu em boa terra, e dava fruto, um a cem, outro a sessenta e outro a trinta por um.
9 Esama­ra­racanu emutu éti. Te evara­hapuca ecaicutiara, tavaraha eta epane­re­chi­na­vayare.
9 Quem tem ouvidos, ouça.
10 Tacahe, viti mayeheana apostóleana vémeña­havapa eta mayehe ema Jesús. Viyase­recapa tájahapuca tacayemahi eta máimicu­tia­ra­chi­ra­va­caichucha eta máimitu­si­ra­vacahi ena achaneana.
10 E chegando-se a ele os discípulos, perguntaram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Tásiha, ema Jesús tijica­pa­havipa:
11 Respondeu-lhes Jesus: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 Éti, te esuapa yátupihi eta nímitu­rapiana, ema Espíritu Santo tímitu­caheya tamutu eta tacaye­ma­que­neanahi. Énasera nácani vahi návara­hahini nasuapa, énaji­vayare tíchavana ticave­re­ji­ca­sianaya eta nasama­que­neanahi.
12 pois ao que tem, dar-se-lhe-á, e terá em abundância; mas ao que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 Eta tacahehi eta nímitu­si­ra­vacahi, nímicu­tia­ra­chi­na­va­caichucha. Te apaesarichu eta navarairahi náituca, vahi nacaicu­tia­rahini eta juca nímecha­que­neanahi. Nasamahi eta néchaji­ri­ruvana, váhisera nacaicu­tia­rahini eta nímitu­sirahi.
13 Por isso lhes falo por parábolas; porque eles, vendo, não vêem; e ouvindo, não ouvem nem entendem.
14 Puiti ena nani achaneana nacuti ena achaneana acane, vahi nasuapahini ema víyarahaini profeta Isaías. Ánipa macahe: “Nímatihe éti. Esama­ya­re­né­nipuca, váhisera ecaicu­tia­raimahi. Ímaha­ya­re­hi­né­nipuca, váhiva­resera ímatie­que­ne­haimahi.
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, e de maneira alguma entendereis; e, vendo, vereis, e de maneira alguma percebereis.
15 Taicha eta esamureana eti achaneana, tétavi­cavahi eta tamuracava. Vahi evaraha esama. Épiya­ca­va­hivare púchuquihe, emava­rairahi esuapahini te esamureana. Tájinapa táichahíni vicucha­pahini eta éneuchi­ra­vai­nahíni, evarai­ra­pucaini ecasi­ña­vahini me Viya, apaesa macana­ra­ca­hehini” macahepa ema víyarahaini Isaías.
15 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardiamente, e fecharam os olhos, para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração, nem se convertam, e eu os cure.
16 Étisera eti nímitureana, tétavi­cavahi eta iúrica­ca­revahi, taicha esuapahi eta juca ímaha­que­neanahi étapa eta esama­que­neanahi.
16 Mas bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Nutupiruva numetacahe: Acane ichape­muriana ena achaneana tiúriana énapa ena víyara­hanaini profetana, tétavi­cavahi eta navarairahi tímatinuana, náimahavare eta juca níchaque­neanahi ímaha­que­neanahi. Navara­ha­varepa nasama eta nímitu­re­sirahi. Váipasera nacapa­ya­cahini.
17 Pois, em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
18 Ácaicu­tiaraicha eta juca nímicu­tia­ra­cha­quenehi mayehe ema tévacarahi.
18 Ouvi, pois, vós a parábola do semeador.
19 Núti níchuhavaca ena achaneana, machane­ra­nayare ema Viya ena téhica­nua­nayare. Tásiha, natiarihi ena achaneana nasama­ri­pa­hinéni eta nímitu­ra­pianahi, émasera ema Váinaraji vahi máisapahini tánasihini te nasamureana. Enevanehi macami­ti­si­cavaca eta náimitu­ca­si­va­nainihi. Éna nacutihi eta máteji muraca­pa­hi­quenehi te achene.
19 A todo o que ouve a palavra do reino e não a entende, vem o Maligno e arrebata o que lhe foi semeado no coração; este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Natiari­hivare ena apamuriana achaneana, nacutihi eta máteji máripahi. Te nasama­raraca eta nímitu­rapiana, natupi­ru­vanehi nasuapa, tiúrisa­mu­rea­nainehi.
20 E o que foi semeado nos lugares pedregosos, este é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 Váhisera nárata­hahini nacara­va­huhini yátupi­nahíni. Vahi nácutihíni eta evaraqui tiúparehi. Ánipirichu eta náehisirahi, taicha vahi nacami­chahini jácani nacata­ji­vai­ranahi. Váhivare túmesa­mu­rea­nai­nahíni te tatiarihipa eta jácani nacatichaira ena achaneana táichavenehi eta náehisi­ranuhi.
21 mas não tem raiz em si mesmo, antes é de pouca duração; e sobrevindo a angústia e a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Natiari­hivare ena apamuriana achaneana nacuti eta máteji te távihahi eta itape­quijiana. Éneri­chuvare nasama­ra­ra­ca­hinéni eta nímitu­rapiana. Napane­ré­que­ne­ha­hinéni, tahapa­pi­ri­ca­va­ca­hisera eta jácani táichara­ra­ca­va­yarehi eta náitaresira. Tavayua­ca­va­cavare eta tájipa­racana, étapa eta navarairahi tirrico­chavana. Tamutu eta juca táemeta­vícahi eta navarairahi téhicanuana. Tamapu­ru­ji­yarehi eta najaca­pirahi eta nímitu­rapiana.
22 E o que foi semeado entre os espinhos, este é o que ouve a palavra; mas os cuidados deste mundo e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Natiari­hisera ena apamuriana achaneana nacutihi eta tiúrina máteji. Éna, tisama­nuanahi. Náunacahi yátupi eta nímitu­rapiana, náimatie­que­ne­hairahi. Tájinavare náichira­vai­nahíni eta náehisi­ranuhi. Ichape eta nacaema­ta­nea­sirahi ema Viya. Nararihi ena apaesarichu eta nacaema­ta­nea­sirahi. Narari­hivare ena apamuriana, nativa­re­re­ha­panapa eta nacaema­ta­nea­sirahi. Tásiha, ena apamuriana, ichape­mu­ri­panapa eta nacaema­ta­nea­sirahi ema Viya —macahepa ema Jesús.
23 Mas o que foi semeado em boa terra, este é o que ouve a palavra, e a entende; e dá fruto, e um produz cem, outro sessenta, e outro trinta.
24 Ema Jesús máimicu­tia­ra­chavare ena achaneana eta máimitu­si­ra­vacahi:
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao homem que semeou boa semente no seu campo;
25 Étasera te tímacapa ema ticayehe eta sucureca, macahepaipa ema macatianaru. Máimisi­ri­qui­chinapa eta táiñema­hi­queneana ejare. Tásiha, tiyanapa.
25 mas, enquanto os homens dormiam, veio o inimigo dele, semeou joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 Tacahe, te tímaru­cainipa eta evaraqui trigo, tiúchuca­varepa eta ejare, tacacha­nepaipa eta evaraqui.
26 Quando, porém, a erva cresceu e começou a espigar, então apareceu também o joio.
27 Náraminehi ena machane­ranahi ema achane tévacarahi. Tiyananapa nametapana ema náejaháruhi. Ánipa náicha: “Tata, eta jena pévaraquihi, tájina tacasi­ri­quihini eta táiñema­hi­queneana ejare. Puítisera tiúchucapa tacacha­ne­paipahi eta pévaraquihi” náichapa.
27 Chegaram, pois, os servos do proprietário, e disseram-lhe: Senhor, não semeaste no teu campo boa semente? Donde, pois, vem o joio?
28 Ema náejaháruhi majicapapa: “Matiarihi mácani ticatia­na­canuhi. Éma tíchahi eta juca, tímisi­ri­qui­chi­nanuhi”. Tásiha, ema machanerana náichapa: “¿Pivara­hapuca, tata, viyana víti vivepuriha eta jena ejareana?”
28 Respondeu-lhes: Algum inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, pois, que vamos arrancá-lo?
29 Éma majicapapa: “Vahi tiúririne, taicha machu táimive­purica eta névaraqui trigo.
29 Ele, porém, disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis com ele também o trigo.
30 Tácuti­ca­ca­richaha eta tajuru­si­rayare. Tiámainucava te tacaecha­tijipa, nuvane­ca­hénapa éti nuchanerana tativayare evepurica eta ejarejiana, ítiji­cainapa eta tacaijui­rayare. Tásiha, evehai­na­sarepa eta trigo, ticaunainapa te tacaunairare”.
30 Deixai crescer ambos juntos até a ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: Ajuntai primeiro o joio, e atai-o em molhos para o queimar; o trigo, porém, recolhei-o no meu celeiro.
31 — ausente —
31 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda que um homem tomou, e semeou no seu campo;
32 — ausente —
32 o qual é realmente a menor de todas as sementes; mas, depois de ter crescido, é a maior das hortaliças, e faz-se árvore, de sorte que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 Éneri­chuvare máimicu­tichina eta juca apana máimitu­re­sirahi. Ánipa macahe:
33 Outra parábola lhes disse: O reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher tomou e misturou com três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 Ema Jesús tamutu máimicu­tia­ra­chi­napahi eta máimitu­re­sirahi. Tájina étahena te tímitureca, vahi macuna­cahini eta máimicu­ti­chi­na­queneana.
34 Todas estas coisas falou Jesus às multidões por parábolas, e sem parábolas nada lhes falava;
35 Títauchavahi eta juca máechaji­ri­ru­vanahi ema émana profeta. Ani macahehi: “Tamutu eta nímitu­ra­pia­nayare nímicu­ti­chi­na­ya­repahi. Nímicae­che­ra­chainapa eta táeñaure­va­quenehi te tépana­vainapa máepiya­cainapa ema Viya eta apaquehe” macahepa.
35 para que se cumprisse o que foi dito pelo profeta: Abrirei em parábolas a minha boca; publicarei coisas ocultas desde a fundação do mundo.
36 Tacahe, ema Jesús mavane­ca­vacapa ena achaneana nayanapa te napenana. Éma apanava tiyana­varepa tichava te mapena, vítipa viti mayeheanahi apóstoleana. Tacahe, te véjacapa vimutu, viyase­recapa máimicae­che­ra­chahini eta máimitu­rapihi máimicu­ti­cha­quenehi eta ejare tacacha­ne­quenehi eta trigo.
36 Então Jesus, deixando as multidões, entrou em casa. E chegaram-se a ele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Tacahe, ema Jesús máichahavipa:
37 E ele, respondendo, disse: O que semeia a boa semente é o Filho do homem;
38 Eta apaquehe tacaevaiyahi eta trigo, énahi ena achaneana te juca apaquehe. Eta tiúrina evaraqui, étihi eti nuchane­ranahi núti. Tásiha, eta ejare énahi ena machane­ranahi ema Váinaraji.
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; o joio são os filhos do maligno;
39 Taicha ema ticatia­na­canuhi, manacahi eta ejare, mavarairahi máepacu­cha­yarehi eta névaruhi núti. Eta tacaecha­ti­jirapa eta trigo, étahi eta táitavi­rayare eta apaquehe. Náraja­pa­yarepa ena ángeleana, ticuru­ji­ri­ca­na­yarehi.
39 o inimigo que o semeou é o Diabo; a ceifa é o fim do mundo, e os celeiros são os anjos.
40 — ausente —
40 Pois assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será no fim do mundo.
41 — ausente —
41 Mandará o Filho do homem os seus anjos, e eles ajuntarão do seu reino todos os que servem de tropeço, e os que praticam a iniqüidade,
42 — ausente —
42 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Tásiha, nácani títauchanahi eta mavanai­ri­pianahi ema Viya, tétavi­ca­vayare eta najarai­vayare tacutiyare eta tajaraiva eta sache. Téjaca­nainapa tayehe eta macatu­pa­ra­haiyahi ema Vicaiyaquene. Te evara­hapuca ecaicutiara, tavaraha eta epane­re­chi­navaya.
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos, ouça.
44 Eta nímitu­rapiana nuti násiha­quenehi te anuma tacuti eta tayumu­ru­re­va­quenehi entierro. Te máichimavahi mácani achane eta entierro, tiúrisa­mu­re­yarehi. Tásiha, máimicha­va­yarehi mayumuruca tayehe eta apaquehe távihahi. Mavacha­re­ca­yarepa eta apaquehe, mavarai­ra­yarehi eta entierro. Tayanapane táimija­ra­re­ca­yarepa tamutu eta macaye­he­que­nea­nainihi.
44 O reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem, ao descobri-lo, esconde; então, movido de gozo, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 Éneri­chuvare eta najaca­pirahi ena achaneana eta nímitu­rapiana nuti násiha­quenehi te anuma tacuti eta macaema­ta­nerahi mácani achane comercia­ntepahi. Matanu­capahi eta tasiva­cha­que­neanahi perla.
45 Outrossim, o reino dos céus é semelhante a um negociante que buscava boas pérolas;
46 Te máichimavapa eta perla matanu­repahi, tétavi­cavahi eta tasiva­chavahi. Mavara­hasera mavachareca eta perla, tayanapane táimija­ra­re­ca­yarehi tamutu eta macaye­he­que­nea­nainihi.
46 e encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha, e a comprou.
47 Éneri­chuvare nuvaraha nímitucahe tayehe eta sácheyare eta táiteca­pi­ra­yarehi eta ecuñaraqui. Tacutihi eta ichape nayutahe. Te náechipaecapa te cáquiure, tamutu taveha­yarehi eta tasimu­tu­queneana jímana.
47 Igualmente, o reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar, e que apanhou toda espécie de peixes.
48 Te náimahapa tínica eta nayutahe, naveha­yarepa nachuru­paicapa te tiájipahi tachausi. Nanere­ji­ca­yarepa eta jímana tiúrinana. Nanaca­cu­ha­yarepa te ichape maha. Tásiha, náquiji­ca­yarepa eta apamuri máurira­hanahi.
48 E, quando cheia, puxaram-na para a praia; e, sentando-se, puseram os bons em cestos; os ruins, porém, lançaram fora.
49 Ene tacaheyare eta táitavi­rayare eta apaquehe. Náraja­payare ena ángeleana, nanere­ji­cainapa ena achaneana tíchanahi eta tamauri­que­neanahi.
49 Assim será no fim do mundo: sairão os anjos, e separarão os maus dentre os justos,
50 Náijuchainapa te yucu, táetaviuchahi eta táijureva. Ticapi­ti­quia­he­cha­va­nainapa eta tacati­vayare nasama. Tíyaha­nainapa —macahepa ema Jesús.
50 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Tacahe, ema Jesús tiyase­re­ca­havipa. Ánipa macahe:
51 Entendestes todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Entendemos.
52 Tácahe, máichahavipa:
52 E disse-lhes: Por isso, todo escriba que se fez discípulo do reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Te tamutupa eta máimicu­ti­chirahi ema Jesús eta juca máimitu­rapiana, viyanapa.
53 E Jesus, tendo concluído estas parábolas, se retirou dali.
54 — ausente —
54 E, chegando à sua terra, ensinava o povo na sinagoga, de modo que este se maravilhava e dizia: Donde lhe vem esta sabedoria, e estes poderes milagrosos?
55 — ausente —
55 Não é este o filho do carpinteiro? e não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, José, Simão, e Judas?
56 — ausente —
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe vem, pois, tudo isto?
57 — ausente —
57 E escandalizavam-se dele. Jesus, porém, lhes disse: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra e na sua própria casa.
58 Tásiha, tájina máimere­ca­hichaini eta tiárami­careana táichavenehi eta namasua­pa­ji­rai­vanahi, váhivare nacasi­ña­vahini eta mayehe.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.