Lucas 15
hwo (HWO) vs ARA
1 Nanǝn ya fa thlǝ tsamngya tǝ fingya fa ɗimiya kanda heu a wumnda thlǝmad Yeeso ɓa ka a kang thlǝmanda fa.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Amma Farisaya tǝ Fasǝngya ngyakhrha na nda a huhurumnda, “Kǝlaman niifɗiya ƙǝl thlǝ fa ɗimiya fa tǝ ƙǝm nagha a hǝbrha tǝ kanda.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Tǝrgha Yeeso fǝrang karapu ɗanǝn kanda ya.
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Ndam na niifasǝ ahur nun tǝ chauraya haru tal, sahadgha tal ahur ndan. Mbǝ malang kumnggit wutarihe kap wutarihe ɗi a mbǝd lafrha, ɗǝgha ka kaɗa yanɗaɗǝ sahadgha ƙǝl ma walangɗaɓa wa?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 A walang ɗaɓa, tǝ wutsǝfayirha nǝn a tǝrang a fad uradghǝn sǝ
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 ɗǝgha wure ɗǝ. Tǝrgha aah pashiyighǝn ɓa tǝ tulaya heu, ndanggǝn kanda, ‘Ɗeemasǝ wutsǝfayirha, walangɗi chauradɗi kyana sahadgha.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Niya pǝranggǝn kun, nanda ǝna wutsǝfayirha fa kaan kee a talara aten tǝ ɗimiyirha tǝtali malangga ɗimiyidghǝn, ma fingyayini na kumnggit wutarihe kap wutarihe na tǝ ƙǝkafek fa.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Nduwa ƙǝm ndam nuneefasǝ tǝ wuɗǝɓǝl wurirha kum sahadgha tal. Mbǝnǝn njang patilla, ngwanggǝn mindǝɗaɗǝ djib kaɗadghǝnǝn wa?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 A walang ɗǝ, nǝn a aah wukwayighǝn ɓa tǝ tulaya, ndanggǝn kanda, ‘ɗeemasǝ wutsǝfayirha fa, walangɗi wuɗǝɓǝlɗi kyana sahadgha.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Niya pǝranggǝn kun, na wutsǝfayirha fa sǝ kee, a mbed fa thlǝngya Faara aten tǝ ɗimiyirha tǝtali malangga ɗimiyidghǝn.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yeeso ɗǝgha mbeeɗǝ tǝ pathla ndǝghǝn, “ˈWad niifa narhasǝ tǝ wundǝlayighǝn sǝri,
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 tǝ fewunda ndanggǝn chin, ‘Pǝpa fǝre yina langaarha ɓa.’ Tǝrgha chinɗi ndǝghang ƙǝnaghǝnǝn kanda.”
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Mǝngwa ha wa, tǝfewundǝɗi ngwanggǝn ǝnggighǝn na heu, ɗǝgha ahu chehwedɗǝ na inggun. A mbǝɗi ɓǝlanggǝn ƙǝnaghǝn ɗǝ hu ǝngya ƙǝlara tǝ pateyirha.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 A kwasamadɗi ngwalana ƙǝnaɗa hai keeghǝn, kyagha mirha hu chehwedɗa hai kaan, ƙǝsangga yamirha.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Kaɗa taara nǝn ahar wan tǝ chehwedɗi, ndǝghǝn nggi ƙǝm fǝrang laf ƙǝlengarya nǝn.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Nǝn naarha kaɗa nggushir ƙǝlengaryini a ǝnagha mii, amma mbǝ niifasǝ fǝrangga ndǝn wa.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ɓana hutenggǝn ɓa, ndǝghǝn, ‘Kai! Fa tarya pǝpa heu kanda a nggaala tǝ ǝnnarhami kaan kulo nggi a mǝra tǝ mirha!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Niya thliirha nanǝnya, wuɗi thlǝmad pǝpa ɗǝ, ndanggi; Pǝpa, ǝnangɗi ɗimiyirha Faara fa, ǝnoɗi fa ƙǝm.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Kamngwi a aah nggina wan wa ɓalwa, tsawe kee tal ahur fa tar yiwa.’”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Thlidghǝnni, ɗǝgha wal chin.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “Ndangga wanɗi, ‘Pǝpa, ǝnangɗi ɗimiyirha Faara fa, ǝnoɗi fa ƙǝm, kamngwi a aah nggi nda wanwa ɓalwa.’”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Amma chinɗi ndanggǝn mafayighǝn, ‘Ɗamaɗǝ ƙǝkar! Tǝrama kaɓarha ɓa na ngga kalanggunun fa. Paman wulenduwa a wan harghǝn tǝ pakhma a sarghǝn.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Kǝsama wan kwel ɓa, thlenggun uradghǝn, kim, ǝna wutsǝfayirha nǝm.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Ƙǝsǝr wanɗi kyana ya mǝrɗǝ, nggǝrɗǝ yibrha ƙǝfa; sahadɗǝ walang ɗǝm.’ Tǝrgha ɗǝnda mbeeɗǝ tǝ wutsǝfayirha fa.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Katǝrana ǝnggina hai ya wanggǝn tǝ pamǝnda nǝghǝn a hee, ndusang nǝn wure fa, sǝk ɗǝk kangkar nǝn, fiya a rǝbrha.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Tǝrgha aah mafad wuri ndan nǝn ɓa tal, tsahang mee nǝn ha, tǝma tsǝgha hai.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ndangga mafadɗi, ‘Wan muwa ɓagha ɓa, tsu thlengɗǝ urad wan kwel sǝ, ƙǝsǝr wudɗa ɓa kanglang hai.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “Tǝ pamǝndǝɗi sǝbgha hurghǝn ɗǝ kaan kar kyarha nǝn fa wure hai. Kyagha chinsǝ, lǝmggǝnǝn fa.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Amma ndanggǝn chin, ‘Kulo hai! Huraya hangga nggi a ǝno taara ƙǝla mafarha ˈwawi karo mee fa wa. Amma ˈwawa fǝre ko wan ˈwala ǝna wutsǝfayirha ni tǝ pashiyina wa.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Amma wunna wanɗaɓa kyawa ya, sǝbangga ƙǝnawa ɗǝ afad sǝsǝwaya thleng urad wan kwel na sǝ!’”
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Ndangga chin, “‘Waana, ka fad ɗathla mbǝrha fa hai ƙǝm kyab, ˈya na yina heu yiwa ni.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Amma ˈyani kamngga ǝna wutsǝfayirha nǝm, tǝk mbǝnda nǝm fa, ƙǝsǝr wan manɗi kyawa ya mǝrɗǝ, nggǝrɗǝ yibrha ƙǝfa. Sahadɗǝ walang ɗǝm.’ ”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.