Lucas 15

hwo (HWO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nanǝn ya fa thlǝ tsamngya tǝ fingya fa ɗimiya kanda heu a wumnda thlǝmad Yeeso ɓa ka a kang thlǝmanda fa.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Amma Farisaya tǝ Fasǝngya ngyakhrha na nda a huhurumnda, “Kǝlaman niifɗiya ƙǝl thlǝ fa ɗimiya fa tǝ ƙǝm nagha a hǝbrha tǝ kanda.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Tǝrgha Yeeso fǝrang karapu ɗanǝn kanda ya.
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Ndam na niifasǝ ahur nun tǝ chauraya haru tal, sahadgha tal ahur ndan. Mbǝ malang kumnggit wutarihe kap wutarihe ɗi a mbǝd lafrha, ɗǝgha ka kaɗa yanɗaɗǝ sahadgha ƙǝl ma walangɗaɓa wa?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 A walang ɗaɓa, tǝ wutsǝfayirha nǝn a tǝrang a fad uradghǝn sǝ
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 ɗǝgha wure ɗǝ. Tǝrgha aah pashiyighǝn ɓa tǝ tulaya heu, ndanggǝn kanda, ‘Ɗeemasǝ wutsǝfayirha, walangɗi chauradɗi kyana sahadgha.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Niya pǝranggǝn kun, nanda ǝna wutsǝfayirha fa kaan kee a talara aten tǝ ɗimiyirha tǝtali malangga ɗimiyidghǝn, ma fingyayini na kumnggit wutarihe kap wutarihe na tǝ ƙǝkafek fa.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Nduwa ƙǝm ndam nuneefasǝ tǝ wuɗǝɓǝl wurirha kum sahadgha tal. Mbǝnǝn njang patilla, ngwanggǝn mindǝɗaɗǝ djib kaɗadghǝnǝn wa?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 A walang ɗǝ, nǝn a aah wukwayighǝn ɓa tǝ tulaya, ndanggǝn kanda, ‘ɗeemasǝ wutsǝfayirha fa, walangɗi wuɗǝɓǝlɗi kyana sahadgha.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Niya pǝranggǝn kun, na wutsǝfayirha fa sǝ kee, a mbed fa thlǝngya Faara aten tǝ ɗimiyirha tǝtali malangga ɗimiyidghǝn.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yeeso ɗǝgha mbeeɗǝ tǝ pathla ndǝghǝn, “ˈWad niifa narhasǝ tǝ wundǝlayighǝn sǝri,
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 tǝ fewunda ndanggǝn chin, ‘Pǝpa fǝre yina langaarha ɓa.’ Tǝrgha chinɗi ndǝghang ƙǝnaghǝnǝn kanda.”
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Mǝngwa ha wa, tǝfewundǝɗi ngwanggǝn ǝnggighǝn na heu, ɗǝgha ahu chehwedɗǝ na inggun. A mbǝɗi ɓǝlanggǝn ƙǝnaghǝn ɗǝ hu ǝngya ƙǝlara tǝ pateyirha.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 A kwasamadɗi ngwalana ƙǝnaɗa hai keeghǝn, kyagha mirha hu chehwedɗa hai kaan, ƙǝsangga yamirha.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Kaɗa taara nǝn ahar wan tǝ chehwedɗi, ndǝghǝn nggi ƙǝm fǝrang laf ƙǝlengarya nǝn.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Nǝn naarha kaɗa nggushir ƙǝlengaryini a ǝnagha mii, amma mbǝ niifasǝ fǝrangga ndǝn wa.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Ɓana hutenggǝn ɓa, ndǝghǝn, ‘Kai! Fa tarya pǝpa heu kanda a nggaala tǝ ǝnnarhami kaan kulo nggi a mǝra tǝ mirha!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Niya thliirha nanǝnya, wuɗi thlǝmad pǝpa ɗǝ, ndanggi; Pǝpa, ǝnangɗi ɗimiyirha Faara fa, ǝnoɗi fa ƙǝm.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Kamngwi a aah nggina wan wa ɓalwa, tsawe kee tal ahur fa tar yiwa.’”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Thlidghǝnni, ɗǝgha wal chin.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Ndangga wanɗi, ‘Pǝpa, ǝnangɗi ɗimiyirha Faara fa, ǝnoɗi fa ƙǝm, kamngwi a aah nggi nda wanwa ɓalwa.’”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Amma chinɗi ndanggǝn mafayighǝn, ‘Ɗamaɗǝ ƙǝkar! Tǝrama kaɓarha ɓa na ngga kalanggunun fa. Paman wulenduwa a wan harghǝn tǝ pakhma a sarghǝn.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Kǝsama wan kwel ɓa, thlenggun uradghǝn, kim, ǝna wutsǝfayirha nǝm.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Ƙǝsǝr wanɗi kyana ya mǝrɗǝ, nggǝrɗǝ yibrha ƙǝfa; sahadɗǝ walang ɗǝm.’ Tǝrgha ɗǝnda mbeeɗǝ tǝ wutsǝfayirha fa.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Katǝrana ǝnggina hai ya wanggǝn tǝ pamǝnda nǝghǝn a hee, ndusang nǝn wure fa, sǝk ɗǝk kangkar nǝn, fiya a rǝbrha.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Tǝrgha aah mafad wuri ndan nǝn ɓa tal, tsahang mee nǝn ha, tǝma tsǝgha hai.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ndangga mafadɗi, ‘Wan muwa ɓagha ɓa, tsu thlengɗǝ urad wan kwel sǝ, ƙǝsǝr wudɗa ɓa kanglang hai.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Tǝ pamǝndǝɗi sǝbgha hurghǝn ɗǝ kaan kar kyarha nǝn fa wure hai. Kyagha chinsǝ, lǝmggǝnǝn fa.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Amma ndanggǝn chin, ‘Kulo hai! Huraya hangga nggi a ǝno taara ƙǝla mafarha ˈwawi karo mee fa wa. Amma ˈwawa fǝre ko wan ˈwala ǝna wutsǝfayirha ni tǝ pashiyina wa.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Amma wunna wanɗaɓa kyawa ya, sǝbangga ƙǝnawa ɗǝ afad sǝsǝwaya thleng urad wan kwel na sǝ!’”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ndangga chin, “‘Waana, ka fad ɗathla mbǝrha fa hai ƙǝm kyab, ˈya na yina heu yiwa ni.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Amma ˈyani kamngga ǝna wutsǝfayirha nǝm, tǝk mbǝnda nǝm fa, ƙǝsǝr wan manɗi kyawa ya mǝrɗǝ, nggǝrɗǝ yibrha ƙǝfa. Sahadɗǝ walang ɗǝm.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.