Mateus 13

Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Afe monado Jesús jofómona jino jaillano, jorai fuédamo ráɨnazaide.
1 Naquele mesmo dia, saindo Jesus de casa, assentou-se à beira-mar;
2 Iemo afémɨe illánomo aillo comɨnɨ ofilla jira, afémɨe baɨ nocaemo ráɨizaide. Afe llezica nana comɨnɨ fuédamo fɨébidiaɨoɨ.
2 e grandes multidões se reuniram perto dele, de modo que entrou num barco e se assentou; e toda a multidão estava em pé na praia.
3 Mei áfemona dɨga ráfuiaɨna afémacɨ llófuete. Afémacɨ onoiga izóidedo afémɨe íaɨoɨ llófuete. Daɨde:
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas e dizia: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Ricana ie uilla llezica, afe júdaɨca íjɨaɨmona dáarie iomo baɨide. Baɨilla mei ófocuiñuaɨ güizáɨbitiaɨoɨ.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Ie mei jɨáɨjɨaɨ énɨe fɨgo iñena nofɨ́cɨaɨmo baɨide. Aféjɨaɨ raɨre zɨcode, mei afe énɨe llɨ́aɨdeza.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Iemo jáinaonideza jitoma egáiñuamona, zafénaillano tɨ́idiaɨoɨ.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Ie mei nane jɨáɨjɨaɨ éegɨaɨ cɨ́gɨri cocɨ́dɨno. Afe éegɨaɨ móonaillamona aféjɨaɨ ɨ́racotaillano tɨ́idiaɨoɨ.
7 Outra caiu entre os espinhos, e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Mei íadɨ jɨáɨjɨaɨ ñuera énɨemo baɨide. Aféjɨaɨ ñue ailla. Dáarɨde cien dɨga llɨzíllajɨaɨ comuítate. Jɨáɨrɨ sesenta dɨga llɨzíllajɨaɨ comuítate. Iemo jɨáɨrɨmo treinta dɨ́gajɨ comuide.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Bíemo cacáiacadɨno mai cacai.
9 Quem tem ouvidos [para ouvir], ouça.
10 Iemona ie llófuegamacɨ billano Jesumo jɨcánotiaɨoɨ:
10 Então, se aproximaram os discípulos e lhe perguntaram: Por que lhes falas por parábolas?
11 Jira Jesús uai ote:
11 Ao que respondeu: Porque a vós outros é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas àqueles não lhes é isso concedido.
12 Mei ua, Juzíñamuina ɨere onóacadɨmɨemo ie báitaja baɨmo jɨáɨena írede. Iemona afémɨemo aillo íite. Mei íadɨ Juzíñamui dɨbénedo onóacañedɨmɨemona íemo ite due jiza onónana baɨrórede.
12 Pois ao que tem se lhe dará, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Ie jira afémacɨmo íaɨoɨ onoiga izóidedo úritɨcue. Mei afémacɨ ñúefuena cɨódiaɨoɨ, mei íadɨ naɨ cɨ́oiñedɨno izói itíaɨoɨza. Daje izói cacádiaɨoɨ, mei íadɨ naɨ cacáñedɨno izói itíaɨoɨ.
13 Por isso, lhes falo por parábolas; porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Mei áfemona Juzíñamui uai llóraɨma Isaías afémacɨna jɨcana daɨna uai ñue ɨ́coɨmo fuilla. Be nɨ́ɨuai:
14 De sorte que neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 Mei bimacɨ comecɨ rɨ́iredɨnona abɨdo jaide.
15 Porque o coração deste povo está endurecido, de mau grado ouviram com os ouvidos e fecharam os olhos; para não suceder que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.
16 Mei íadɨ danɨ omoɨ uído omoɨ cɨónamona, daje izói danɨ omoɨ jefodo omoɨ cacánamona ióbidɨnodɨomoɨ.
16 Bem-aventurados, porém, os vossos olhos, porque veem; e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Uáfuena ómoɨna dáɨitɨcue, dɨga Juzíñamui uai llóraɨnɨ bie omoɨ cɨónana cɨóacadiaɨoɨ, naa aillo jɨáɨe ñue comɨ́nɨri. Mei íadɨ áfena cɨóñediaɨoɨ. Daje izói bie omoɨ cacánana cacáacadiaɨoɨ, mei íadɨ cacáñediaɨoɨ.
17 Pois em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes e não viram; e ouvir o que ouvis e não ouviram.
18 Jira bíemo omoɨ cacáreiri. Rífɨredɨmɨe rafue bie izói jino daɨde.
18 Atendei vós, pois, à parábola do semeador.
19 Monamo ite Juzíñamui illáɨmana illarui uaina dámɨe cacáadɨ, mei íadɨ afémɨe áfena ɨ́ɨnoñeniadɨ, afémɨe comecɨ afe bie io izoide. Jɨɨ, afe rigájɨaɨ iomo baɨídɨno izoide. Afe izói comécɨdo jabo ie onoiga ñuera uaina Taɨfe báɨruaɨbite.
19 A todos os que ouvem a palavra do reino e não a compreendem, vem o maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Afe rigájɨaɨ nɨɨ afe nofɨ́cɨaɨ emódomo cocɨ́dɨno jana, ñúefuiaɨna raɨre cacáillano caɨmare otɨno comécɨaɨ.
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e a recebe logo, com alegria;
21 Mei íadɨ afémacɨ raɨre zɨcode raa rɨire jaináñena izói, Juzíñamuimo afémacɨ fɨgo jaɨnáiñenamona are iñédiaɨoɨ. Mei íadɨ ñuera uai ɨ́coɨnia jacɨre facátafuiaɨ, íemo duere fɨnóllena rácafuiaɨ afémacɨmo comuíadɨ, ñúefuena fáɨcanocaitiaɨoɨ.
21 mas não tem raiz em si mesmo, sendo, antes, de pouca duração; em lhe chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Afe éegɨaɨ illano jana Juzíñamui ñúefuena cacádiaɨoɨ ia, bínɨe ráanɨaɨmo comécɨna fáɨfɨredɨno. Ɨere ráanaiacana afémacɨna jɨ́fuete. Nana aféfuiaɨ Juzíñamui ñúefuena ɨ́racotailla izói ɨ́ɨnotañede. Iemona afe uai afémɨemo ñue áɨde izói iñede.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém os cuidados do mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e fica infrutífera.
23 Mei íadɨ afe rigájɨaɨ nɨɨ afe ñuera énɨemo baɨídɨno jana bie izói ite. Bimacɨ Juzíñamui ñúefuena cacáillano afe uaina jeire otíaɨoɨ, mei áfena ñue onódiaɨoɨza. Uamona ɨere aite rigájɨaɨ izói afémacɨ aillo ñúefuiaɨ fɨnófɨrediaɨoɨ. Afémacɨmona dáarie jamánomo aillo ñúefue fɨnódiaɨoɨ, Iemo jɨáɨmacɨ aillo ñúefue fɨnódiaɨoɨ. Iemo nane jɨáɨe fia jabo aillo ñúefue fɨnódiaɨoɨ.
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Iemo nane Jesús bie íaɨoɨ onoiga izóidɨfue llote:
24 Outra parábola lhes propôs, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um homem que semeou boa semente no seu campo;
25 Mei íadɨ naama ɨ́nɨa mei ie dɨga icɨ́ritɨmɨe trigo cɨ́gɨmo fɨénide rarócɨaɨ rizáɨbite. Rillano oni jaide.
25 mas, enquanto os homens dormiam, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e retirou-se.
26 Afe trigo móonaillamona iɨ́moɨaɨ comuilla llezica riga fɨénide rarócɨaɨ cɨ́ozɨte.
26 E, quando a erva cresceu e produziu fruto, apareceu também o joio.
27 Afemona táɨjɨtafɨregano jacafaɨ náamamo lluájide: “Ocuíraɨma, o ritátaga caɨ ríganɨaɨ nɨbaɨ ñuera. Mei afe cɨ́gɨmo fɨénide ráitɨaɨ ¿nɨnómona comuide?”
27 Então, vindo os servos do dono da casa, lhe disseram: Senhor, não semeaste boa semente no teu campo? Donde vem, pois, o joio?
28 Jira afefaɨ naama daɨde: “Nɨbaɨ nɨnó cue dɨga icɨ́ritɨmɨe bie rizáɨbiga.” Mei jira afe táɨjɨtafɨregamacɨ íena daɨde: “¿Afe fɨénide ráitɨaɨ caɨ áiruailleza meita airótatɨo?”
28 Ele, porém, lhes respondeu: Um inimigo fez isso. Mas os servos lhe perguntaram: Queres que vamos e arranquemos o joio?
29 Mei afémɨe íaɨoɨna daɨde: “Dama íteza, aiñóñeno iri, mei afe fɨénide ráitɨaɨ aiñódɨomoɨnia naa trigo dɨga aiñódɨomoɨza.
29 Não! Replicou ele, para que, ao separar o joio, não arranqueis também com ele o trigo.
30 Dama trigo dɨga daane móonaiteza, áiñoñegania ñuera. Afe mei jofo ollɨ́ruimo, cue táɨjɨtafɨregano óreitɨcue fueñe afe fɨénide ráitɨaɨ óllena. Afe uano afe ráitɨaɨ jobaille eneno icútuaɨna maɨtátaitɨcue. Afe mei cue trígona éenoracomo éenotaitɨcue.”
30 Deixai-os crescer juntos até à colheita, e, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ajuntai primeiro o joio, atai-o em feixes para ser queimado; mas o trigo, recolhei-o no meu celeiro.
31 Iemo nane Jesús bie jɨáɨe onótaitɨfue llote:
31 Outra parábola lhes propôs, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda, que um homem tomou e plantou no seu campo;
32 Uáfueza, afe íjɨaɨ nana jɨáɨe rífɨregajɨaɨ jofomo jéenide. Mei íadɨ móonailla llezica nana juzítofiaɨ caifomo are zairide. Afe llezica caifo amena dɨnori aillo zairide. Afemona áfena ícairuaɨmo feede ófocuiñuaɨ jɨllaɨna nizáɨbitiaɨoɨ, —daɨde. (Afe izói Juzíñamuimo ɨ́ɨnotɨno dúemacɨ íadɨ, jamánomo aíllomacɨna jébuioicaitiaɨoɨ.)
32 o qual é, na verdade, a menor de todas as sementes, e, crescida, é maior do que as hortaliças, e se faz árvore, de modo que as aves do céu vêm aninhar-se nos seus ramos.
33 Iemo nane Jesús bie jɨáɨe onoiga izóidɨfue llote:
33 Disse-lhes outra parábola: O reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher tomou e escondeu em três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 Nana bífuiaɨ Jesús íaɨoɨ onoiga izóidɨfuiaɨdo comɨ́nɨmo llote. Onótaitɨfue afémɨe llóñenia comɨ́nɨna nɨɨe izói daɨíñede.
34 Todas estas coisas disse Jesus às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia;
35 Jaiai Juzíñamui uai llóraɨma daɨna uai ñue ɨ́coɨmo fuitállena, afémɨe daɨí llófuete. Afe be nɨ́ɨuai:
35 para que se cumprisse o que foi dito por intermédio do profeta: Abrirei em parábolas a minha boca; publicarei coisas ocultas desde a criação [do mundo].
36 Afe mei Jesús nana comɨnɨ jino fɨ́iano jofo eromo jaide. Afécomo Jesús llófuegamacɨ afémɨemo jɨcánuaɨbitiaɨoɨ:
36 Então, despedindo as multidões, foi Jesus para casa. E, chegando-se a ele os seus discípulos, disseram: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Jira Jesús íaɨoɨna daɨde:
37 E ele respondeu: O que semeia a boa semente é o Filho do Homem;
38 Afe jacafaɨ jana bie énɨe. Afe ñuera rigájɨaɨ jana Juzíñamui illáɨmana illáruimo jaɨnáidɨno. Afe fɨénide ráitɨaɨ jana Taɨfemo jaɨnáidɨno.
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; o joio são os filhos do maligno;
39 Afe fɨénide ráitɨaɨ rizáɨbitɨmɨe dama Taɨfe. Afe llɨzíllajɨaɨ jofo otá éenua jana énɨe fuillɨ́rui. Iemo afe llɨzíllajɨaɨ jofo otɨno jana Juzíñamui abɨ imacɨ.
39 o inimigo que o semeou é o diabo; a ceifa é a consumação do século, e os ceifeiros são os anjos.
40 Ie mei afe fɨénide ráitɨaɨ jobáillena oni eneno jóonia izói, afe izói énɨe fuillɨ́ruimo fɨénidɨnomo zúite.
40 Pois, assim como o joio é colhido e lançado ao fogo, assim será na consumação do século.
41 Aféruimo Nanoide Ɨima Jitó Cristo ie abɨ imacɨ óreite, jɨáɨmana fɨénidɨfue fɨnótatɨno eneno óllena, naa fɨénidɨfue fɨnódɨnori.
41 Mandará o Filho do Homem os seus anjos, que ajuntarão do seu reino todos os escândalos e os que praticam a iniquidade
42 Afémacɨna iraimo dótaite. Afénomo ɨere éenaitiaɨoɨ; ɨere izi cácaillamona murímuritiaɨoɨ.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Ie mei Juzíñamui jitailla izói fɨnódɨno íaɨoɨ Moo illáɨmana illɨ́ruimo jitoma uiéco meáire egáiñua izói íaɨoɨ maiñoca Juzíñamui ebíredɨfuena jino cɨ́otaitiaɨoɨ. Omoɨ cacáacania, cacai.
43 Então, os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos [para ouvir], ouça.
44 Monamo ite Juzíñamui illáɨmaitagamacɨna íacadɨno bie izói fɨ́noitiaɨoɨ. Enɨe anamo ónonino retáidoga ráifide raa jénua izói fɨ́noitiaɨoɨ. Nɨɨe monado daa come afe retáidoga ráifide raa baite. Bailla mei, abɨdo dáanomo áfena retáidote. Afe mei jofomo ióbicana jaillano nana íemo ite raa fécajide. Raa fécajano oga úcubedo afe retáidua énɨe ɨ́bajide.
44 O reino dos céus é semelhante a um tesouro oculto no campo, o qual certo homem, tendo-o achado, escondeu. E, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 Nane daje izói monamo ite Juzíñamui illáɨmaitagamacɨna íacadɨno perla jenoda fécafɨredɨmɨe izói fɨ́noitiaɨoɨ. Afémɨe jɨcado jenode.
45 O reino dos céus é também semelhante a um que negocia e procura boas pérolas;
46 Ɨere ráifide perla daa ie baía, nana íemo ite ráanɨaɨ fécajano, ie cɨona ráifidɨjɨ ɨ́bajide.
46 e, tendo achado uma pérola de grande valor, vende tudo o que possui e a compra.
47 Daje izói nane monamo ite Juzíñamui illáɨmana illarui, jóraimo dótafɨrega chamu ora llóiji izoide. Afe llóiji nana jɨáɨforiede chámuna ote.
47 O reino dos céus é ainda semelhante a uma rede que, lançada ao mar, recolhe peixes de toda espécie.
48 Afe llóiji oruilla llezica, facódɨno oni fuédamo jaɨnácana uite. Afénomo raɨnáillano, ñuera chamu dɨga nɨzédiaɨoɨ. Fɨénidɨno oni dótano ñuera chamu íaɨoɨ cɨrɨ́gaɨmo ɨráɨdiaɨoɨ.
48 E, quando já está cheia, os pescadores arrastam-na para a praia e, assentados, escolhem os bons para os cestos e os ruins deitam fora.
49 Afe izói énɨe fuillɨ́ruimo comɨ́nɨmo íite. Juzíñamui abɨ imacɨ billano ñúemacɨ fɨénidɨmacɨmona oni eneno ofítaite.
49 Assim será na consumação do século: sairão os anjos, e separarão os maus dentre os justos,
50 Iemo fɨénidɨnona iraimo óreite. Afénomo ɨere éenaitiaɨoɨ. Izi cácanamona murímuritiaɨoɨ.
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Afe mei Jesús íaɨoɨna jɨcánote:
51 Entendestes todas estas coisas? Responderam-lhe: Sim!
52 Iemona Jesús íaɨoɨna daɨde:
52 Então, lhes disse: Por isso, todo escriba versado no reino dos céus é semelhante a um pai de família que tira do seu depósito coisas novas e coisas velhas.
53 Jesús nana bie jino ñue onótatɨfuiaɨ llua méifomo dama ie énɨemo jaide.
53 Tendo Jesus proferido estas parábolas, retirou-se dali.
54 Dúcɨzaillano afénomo ite Juzíñamui uai llorácomo llófuete. Aferi comɨnɨ caɨmare fáɨgacaidiaɨoɨ. Daɨdíaɨoɨ:
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de tal sorte que se maravilhavam e diziam: Donde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 Bímɨe baie rabɨ́cɨaɨmo táɨjɨfɨredɨmɨe jitó. Ie ei María. Daje izói afémɨe ámatɨaɨ Santiago, José, Simón, Judas benomo caɨri ite.
55 Não é este o filho do carpinteiro? Não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos, Tiago, José, Simão e Judas?
56 Daje izói ie mirɨ́ngotɨaɨ caɨ cɨ́gɨmo itíaɨoɨ. ¿Mei nɨnómona nana bífuena onode? —daɨdíaɨoɨ.
56 Não vivem entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe vem, pois, tudo isto?
57 Iemona afémɨe llógamo náfueacañediaɨoɨ. Mei jira Jesús íaɨoɨna daɨde:
57 E escandalizavam-se nele. Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra e na sua casa.
58 Ie jira afénomo cɨóraɨnina raana aillo fɨnóñede, mei afémacɨ afémɨemo ɨ́ɨnoñediaɨoɨza.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.